Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΕΜΠΛΟΚΗ: ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΗ ΣΥΖΕΥΞΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

     Ένα από τα πράγματα που εκπλήσσουν σε ένα γεγονός κβαντικής κατάρρευσης είναι ότι όταν κοιτάζετε, όχι μόνο εμφανίζεται ένα αντικείμενο στη συνειδητότητα, αλλά εμφανίζεται επίσης κι ένα υποκείμενο που κοιτάζει το αντικείμενο. Η κβαντική κατάρρευση παράγει την επίγνωση ενός διαχωρισμού υποκειμένου-αντικειμένου - την εμπειρία ενός ατόμου που κοιτάζει ένα αντικείμενο. Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό με την εξέταση του ρόλου του εγκεφάλου όταν κάνουμε μια συνειδητή παρατήρηση. Κανένας πειραματιστής, κανένας ανθρώπινος παρατηρητής, δεν έχει κάνει ποτέ μια κβαντική μέτρηση, μια κβαντική κατάρρευση, χωρίς έναν εγκέφαλο! Σύμφωνα με τους κβαντικούς κανόνες, πριν από τη μέτρηση, πριν από την κατάρρευση, όχι μόνο το αντικείμενο/το ερέθισμα, αλλά και ο ίδιος ο εγκέφαλος του παρατηρητή, ο εγκέφαλος που προσλαμβάνει το ερέθισμα, πρέπει να αντιπροσωπεύεται από ένα κύμα πιθανοτήτων. Υπάρχει κυκλικότητα εδώ: Χωρίς τον εγκέφαλο, δεν υπάρχει κατάρρευση ούτε και επίγνωση, δεν υπάρχει υποκείμενο ούτε και παράγοντας που προκαλεί την προς τα κάτω αιτιώδη συνάφεια. Αλλά χωρίς κατάρρευση, δεν υπάρχει ενεργοποιημένος εγκέφαλος. Η επίλυση της κυκλικότητας  είναι η εξηρτημένη συνύπαρξη.
      
     Στο γεγονός της κβαντικής μέτρησης, το υποκείμενο που προκαλεί την κατάρρευση και τα αντικείμενα που καταρρέουν, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου, προκύπτουν ταυτόχρονα, αλληλοεξαρτώμενα. Το υποκείμενο που έχει την εμπειρία και τα  αντικείμενα της εμπειρίας συν-δημιουργούν το ένα το άλλο. Το υποκείμενο βλέπει το αντικείμενο ως ξεχωριστό από αυτό - αυτό ονομάζεται αυτό-αναφορά. Αλλά αυτό είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Η αλήθεια είναι ότι η συνειδητότητα ​​δημιουργεί και τα δύο, το αντικείμενο και το αντικείμενο. Τόσο ο εγκέφαλος όσο και το αντικείμενο καταρρέουν στο ίδιο γεγονός, αλλά ποτέ δεν βιώνουμε τον εγκέφαλο ως αντικείμενο. Αντ' αυτού, η συνειδητότητα ​​ταυτίζεται με τον εγκέφαλο που στη συνέχεια βιώνεται ως το υποκείμενο της εμπειρίας.      
      
Η δυναμική της εξαρτώμενης σύζευξης μπορεί να γίνει κατανοητή χρησιμοποιώντας την ιδέα της κβαντικής εμπλοκής/κβαντικής σύζευξης. Η οποία πρόκειται για εμπλεκόμενη ιεραρχία. Ξέρετε την απλή ιεραρχία, όταν ένα επίπεδο ιεραρχίας ελέγχει αιτιατά το άλλο/τα άλλα, αλλά όχι το αντίστροφο. Για να καταλάβετε την εμπλεκόμενη ιεραρχία, εξετάστε το παράδοξο του ψεύτη: Εγώ είμαι ψεύτης. Πρόκειται για μια εμπλεκόμενη ιεραρχία, επειδή το κατηγορούμενο χαρακτηρίζει το υποκείμενο, αλλά το υποκείμενο επίσης χαρακτηρίζει το κατηγορούμενο. Εάν είμαι ψεύτης, λέω την αλήθεια, τότε λέω ψέματα και ούτω καθεξής, στο άπειρο. Η εμπλοκή μπορεί να γίνει ορατή (καθώς και να επιλυθεί) μόνο «βγαίνοντας από το σύστημα». Δεν μπορούμε να την δούμε αν ταυτιζόμαστε με το σύστημα. Αντ' αυτού, μένουμε κολλημένοι και θεωρούμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε χώρια από τον υπόλοιπο κόσμο.

Απόσπασμα από την 9η συνάντηση του Α κύκλου των ΔΩΡΕΑΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ διαδικτυακών σεμιναρίων με τίτλο «Νέα Κοσμοθεωρία και Κβαντική Πραγματικότητα».
Μπορείτε να βρείτε την συνάντηση μας εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=m9oxuootMBY

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ BERNIE


Όταν τα παιδιά σας μεγαλώνουν με ζώα και διδάσκονται να είναι υπεύθυνα για την φροντίδα τους, βοηθάτε τα παιδιά σας να γίνουν άνθρωποι με ευγένεια και ενδιαφέρον για τους άλλους.  Ο γιός μας ο Stephen πρόσφατα μου έγραψε σχετικά με μια συνάντηση του με ένα ζώο που χρειάζονταν βοήθεια.

Γειά σου Μπαμπά,

Είμαι στην Βιρτζίνια για δύο εβδομάδες.  Χτες πήγα για μια βόλτα κοντά στο δάσος και βρήκα ένα μωρό χελωνάκι του νερού,  να είναι τελείως στεγνό και να βρίσκεται στην μέση του δρόμου. Τον μάζεψα και πέρασα μισή ώρα ψάχνοντας για καμιά λιμνούλα να τον ρίξω μέσα. Δεν έχω ιδέα πώς έφτασε στην μέση της λεωφόρου κατ’ αρχήν. Φαίνεται ότι χάθηκε και δεν ήθελε να ζητήσει πληροφορίες (έτσι ξέρω ότι πρόκειται για αρσενική χελώνα).

Ο Stephen πήγε στη νομική σχολή και έγινε πράκτορας στο FBI. Ξαφνιάστηκα πραγματικά στην τελετή έναρξης, όταν έμαθα ότι το έργο των πρακτόρων επιβάλλει όχι μόνον να φέρουν όπλο, αλλά να είναι επίσης προετοιμασμένοι να το χρησιμοποιήσουν.  Έτσι, όταν διάβασα το e-mail του σκέφτηκα, «Εδώ είναι ένας τύπος με ένα όπλο που βγαίνει από τον δρόμο του και ξοδεύει μισή ώρα μόνο και μόνο για να βοηθήσει μια χελώνα».  Και ήμουν τόσο υπερήφανος γι’ αυτόν!!! Άσχετα με το τι μπορεί να του συμβεί σε ώρα υπηρεσίας, έχει εμποτιστεί με την ιδέα ότι είμαστε εδώ για να σώζουμε ζωές, και την κουβαλάει μαζί του όπου και αν πηγαίνει.  Επίσης, βλέπει την αστεία πλευρά των πραγμάτων.  Το γέλιο είναι σπουδαίο γιατρικό όταν είμαστε άρρωστοι, και δυναμώνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα σε περιόδους στρες.

Τα ζώα συχνά μας εμπνέουν να δημιουργούμε.  Όταν γράφω ποιήματα, αυτό με βοηθάει να καταλαβαίνω το νόημα του κόσμου ή να γελάω με την καρδιά μου με τον εαυτό μου, κυρίως όταν αυτό περιλαμβάνει τα ζώα, όπως στο παρακάτω ποίημα.    

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ

Πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι                                                                    Και μετά θα γράψω το βιβλίο μου                                                                     Και μετά θα φωτίσω τον κόσμο                                                                           Και μετά σηκώνομαι                                                                                         Και μετά ξεσκεπάζω το κλουβί του κουνελιού                                                      Και μετά ανοίγω το κλουβί                                                                                    Και μετά της χαϊδεύω την ράχη                                                                          Και μετά την ταϊζω                                                                                            Και μετά καθαρίζω το κλουβί                                                                             Και μετά καθαρίζω την λιμνούλα των ψαριών                                                        Και μετά καθαρίζω το χώμα των γατιών                                                               Και μετά αφήνω τις γάτες να βγουν έξω                                                              Και μετά γεμίζω τις ταϊστρες των πουλιών                                                                 Και μετά βγάζω τον σκύλο μας βόλτα                                                                 Και μετά τρέχω μέχρι το σπίτι του Jeff                                                                  Και μετά χαϊδεύω την μοναχική γάτα του                                                           Και μετά χρησιμοποιώ τα όργανα της γυμναστικής του                                            Και μετά ταϊζω τους σκύλους του                                                                         Και μετά ρίχνω μια ματιά στις κότες                                                                  Και μετά ταϊζω τις πάπιες του                                                                            Και μετά γυρίζω σπίτι                                                                                       Και μετά τρώω πρωινό με την γυναίκα μου και τα ζώα                                           Και μετά αποφασίζω τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή μου                      
Και να γράψω το βιβλίο αύριο                 



(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles: Inspiring True Stories Celebrating the Healing Bond”)

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Η ΓΗ ΚΙΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΣΑΣ;


     Η εντεκάχρονη Άντζελα χτυπήθηκε από μια εκφυλιστική αρρώστια που επηρέασε και το νευρικό της σύστημα.  Δεν ήταν σε θέση να περπατήσει και οι κινήσεις της γενικά ήταν περιορισμένες.  Οι γιατροί δεν της έδιναν πολλές ελπίδες ανάρρωσης.  Οι προβλέψεις τους ήταν ότι θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής της σε αναπηρικό καροτσάκι.  Είπαν ότι κανένας ή ελάχιστοι κατάφεραν να ξαναβρούν τον φυσιολογικό τους εαυτό μετά από τη συγκεκριμένη αρρώστια.  Το κοριτσάκι έμεινε απτόητο.  Ξαπλωμένη στο κρεβάτι του νοσοκομείου, βεβαίωνε όποιον ήταν πρόθυμος να την ακούσει ότι σίγουρα θα ξαναπερπατούσε μια μέρα.

     Μεταφέρθηκε σ’ ένα ειδικό νοσοκομείο αποκατάστασης, στην περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο.  Χρησιμοποιήθηκαν όλες οι θεραπευτικές αγωγές που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την περίπτωση της.  Οι θεράποντες γοητεύτηκαν από το αδάμαστο πνεύμα της.  Της έκαναν μαθήματα οραματισμού – να βλέπει με τη φαντασία της τον εαυτό της να περπατάει.  Αυτό, αν δεν επρόκειτο να της κάνει τίποτε άλλο θα της έδινε τουλάχιστον ελπίδες, καθώς και μια απασχόληση στη διάρκεια των τόσων ορών που ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Εκείνη χρησιμοποίησε με επιμονή αυτήν την τακτική, φανταζόταν τον εαυτό της να περπατά, να κινείται, να κινείται!

     Μια μέρα, καθώς πάλευε με όλες της τις δυνάμεις να φανταστεί τα πόδια της να ξανακινούνται, της φάνηκε σαν να έγινε κάποιο θαύμα: Το κρεβάτι κινήθηκε! Το κρεβάτι άρχισε να κινείται γύρω γύρω στο δωμάτιο! Η κοπέλα άρχισε να τσιρίζει: «Κοιτάξτε τι κάνω! Κοιτάξτε! Μπορώ! Κινήθηκα, κινήθηκα!»

     Εκείνη τη στιγμή, βέβαια, όλοι φώναζαν στο νοσοκομείο κι έτρεχαν να προφυλαχτούν.  Ακούγονταν στριγκλιές, έπεφταν πράγματα, έσπαζαν τζάμια.  Ήταν ο μεγάλος σεισμός του Σαν Φρανσίσκο.  Μην το πείτε όμως αυτό στην Άντζελα.  Εκείνη είναι πεπεισμένη πως τα κατάφερε.  Και τώρα, λίγα μόνο χρόνια μετά, ξαναγύρισε στο σχολείο.  Γύρισε περπατώντας με τα δυο της πόδια.  Ούτε πατερίτσες, ούτε αναπηρικό καροτσάκι.  Βλέπετε, ένας άνθρωπος που μπορεί να τραντάξει τη γη ανάμεσα στο Σαν Φρανσίσκο και το Όκλαντ, μπορεί να νικήσει μια αμελητέα, τόση δα αρρώστια, έτσι δεν είναι;


Hanoch McCarty