Τρίτη, 4 Αυγούστου 2020

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Μέρος Β)

Το συγκεκριμένο άρθρο το καταχωρώ χωρίς το όνομα του συγγραφέα, λόγω του ότι πρόκειται για πολύ προσωπικό θέμα, αλλά καθώς το βάθος με το οποίο έχει γραφτεί, θεωρώ ότι είναι ανεκτίμητος θησαυρός για τον αναγνώστη, αποφάσισα να το δημοσιεύσω. Επίσης το όνομα της κόρης του συγγραφέα έχει αλλαχτεί για λόγους τήρησης του απορρήτου.

 Ψάχνοντας αυτά που σας είχα δώσει στο παρελθόν, βρήκα ένα κομμάτι από το 2014 που φαίνεται να είναι κάτι που πιστεύω ότι είναι σημαντικό να εξετάσουμε αυτήν την επέτειο από την έναρξη του ταξιδιού μου από την κόλαση στη λύτρωση:

            Με τα χρόνια, έχω καταλάβει ότι το να περπατάμε συνειδητά ανάμεσα στους δύο κόσμους, βλέποντας τον Θάνατο όχι σαν ένα εχθρό που πρέπει να φοβόμαστε, αλλά σαν μια εκδήλωση του Θεού που μας ευλογεί να αγκαλιάσουμε την άνευ όρων αγάπη, μας βοηθά να βιώσουμε  τη δική μας θνησιμότητα, ενώ μας δείχνει επίσης το δρόμο πέρα
​​από το φόβο. Η άμεση εμπειρία αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, και μαθαίνουμε να ακούμε, να νιώθουμε, και να γνωρίζουμε πολύ βαθύτερα επίπεδα ύπαρξης.

  
           Ο μεγάλος Πνευματικός Δάσκαλος Αστρολόγος Marc Edmund Jones έγραψε σχετικά με τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης ως συνδυασμός των «οριζόντιων» και «κάθετων» στοιχείων της ζωής. Το «οριζόντιο» της ύπαρξής μας αντιπροσωπεύει τις αλληλεπιδράσεις μας με τον κόσμο. Το «κάθετο» της ύπαρξής μας αντιπροσωπεύει τη σύνδεσή μας με το Πνεύμα, δείχνοντας τα θεμέλια και την φιλοδοξία μας να ανθίσουμε και να εκπληρώσουμε τον σκοπό της ζωής μας.

             Ο θάνατος της Mary με έμαθε να πηγαίνω πιο βαθιά, πολύ πιο βαθιά από ό, τι πήγα ποτέ. Είχα φιλοδοξίες για υψηλότερες αλήθειες πριν από αυτήν, και όμως έχω βρει ακόμη υψηλότερες μετά το θάνατό της. Τελικά κατάλαβα ότι οι περισσότεροι από εμάς κτίζουμε θεμέλια, μεταφορικές «πλάκες» ή «προβλήτες από σανίδες» πλατφόρμες πάνω στις οποίες η ανθίζουσα συνειδητότητα μας βρίσκει το έδαφος της. Αυτά μπορεί να είναι αρκετά μέχρι ένα σημείο, αλλά το να βυθίζουμε τις ρίζες μας βαθιά είναι ο τρόπος της φύσης. Είναι το πώς τα γιγάντια δέντρα στέκονται όρθια ακόμη και στους πιο ισχυρούς ανέμους.

         
  Ενώ είχα φτάσει σε μεγάλα ύψη συνειδητοποίησης πριν την Mary, από το θάνατό της, πήγα πιο βαθιά από ό, τι είχα πάει ποτέ σε αυτή τη ζωή. Αυτά τα βάθη μου επέτρεψαν να γνωρίσω τη ρίζα της ίδιας της Ζωής. Αυτή η ρίζα μου επέτρεψε να αναπτυχθώ σε μεγαλύτερη Αγάπη, Σοφία, και Νοημοσύνη από ό,τι είχα ποτέ γνωρίσει πριν το θάνατό της.

Έτσι, ενώ αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο στα 29 χρόνια του ταξιδιού μου μέσα από την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου, ξέρω ότι το ταξίδι είναι ατελείωτο, και έχω βρει σταθερή χαρά στις διαστάσεις της άνευ όρων αγάπης που άνοιξε για μένα. Αν και άφησε αυτόν τον κόσμο πριν από σχεδόν 3 δεκαετίες, με άνοιξε σε μια χωρίς τέλος αίσθηση της αιώνιας παρουσίας της, και είμαι σίγουρα πιο τρυφερός και συμπονετικός άνθρωπος από ό, τι ήμουν πριν έρθει και φύγει τόσο γρήγορα πριν από τόσο πολύ καιρό.

Εύχομαι όλοι εσείς που έχετε χάσει ένα αγαπημένο σας πρόσωπο να βρείτε παρηγοριά και γιατρειά στο θάρρος, τη συμπόνια, και την άνευ όρων αγάπη που σας προσφέρθηκαν από τον θάνατό αυτό. Ο θάνατος είναι ένα γεγονός της ζωής. Και η αγάπη είναι ισχυρότερη από το θάνατο.

Ευτυχισμένα 29α Γενέθλια, Μ
ary. Έχεις αλλάξει τη ζωή μου και αμέτρητες άλλες ζωές για πάντα. Σε ευχαριστώ που με έκανες έναν καλύτερο άνθρωπο. Με αγάπη, ο μπαμπάς.

 

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Μέρος Α)

Το συγκεκριμένο άρθρο το καταχωρώ χωρίς το όνομα του συγγραφέα, λόγω του ότι πρόκειται για πολύ προσωπικό θέμα, αλλά καθώς το βάθος με το οποίο έχει γραφτεί θεωρώ ότι είναι ανεκτίμητος θησαυρός για τον αναγνώστη, αποφάσισα να το δημοσιεύσω. Επίσης το όνομα της κόρης του συγγραφέα έχει αλλαχτεί για λόγους τήρησης του απορρήτου.

Όπως πολλοί από εσάς γνωρίζετε, αυτή είναι μια ιερή μέρα για μένα. Φέτος η ημέρα αυτή είναι ορόσημο, καθώς η κόρη μου θα έκλεινε τα 29 σήμερα.

Αυτός θα ήταν ο χρόνος κατά το οποίο θα άφηνε πολλούς παλιούς τρόπους πίσω, και θα δέχονταν τον διαφορετικό μανδύα της ενηλικίωσης, όπως κάνουμε όλοι μας σε αυτή την ηλικία. Όπως και οι υπόλοιποι από εμάς, θα έπαιρνε όλα όσα της δόθηκαν στην παιδική ηλικία και τα οποία δοκιμάστηκαν στην δεκαετία των '20 της, και θα τα έβγαζε έξω στον κόσμο με τους δικούς της όρους για να διεκδικήσει το πεπρωμένο της. Και όμως αυτό δεν επρόκειτο  να συμβεί.

Επειδή είμαστε Ψυχές-Πνεύματα με ένα μανδύα από σώμα με συναισθήματα και νου, ξέρω πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η κόρη μου στο Πνευματικό Σώμα της ήταν μαζί μου σε όλο αυτό το ταξίδι για να βρω νόημα μετά το θάνατό της πάρα πολύ καιρό πριν. Παρόλα αυτά, για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μου έλειπε η φυσική παρουσία της, καθώς επέβαινα στα κύματα της θλίψης, καθώς μάθαινα να αποδέχομαι ότι δεν θα την ξαναδώ ποτέ.
Κι εν τούτοις, ενώ έπρεπε να πω αντίο τότε, άνοιξε το δρόμο για μια ζωή που δε θα μπορούσα ποτέ να είχα φανταστεί πριν από αυτήν. Περπατώ ανάμεσα στους κόσμους της ζωής και του θανάτου από τότε. Αυτό με έχει κάνει να μην φοβάμαι τον θάνατο, και να έχω επίγνωση της θλίψης που όλοι μοιραζόμαστε για όλα τα είδη των λόγων.

Ο θάνατος είναι ένα γεγονός της ζωής. Όλοι αντιμετωπίζουμε τον θάνατο καθ' όλη τη διάρκεια της  ζωής μας. Κανείς δεν ξεφεύγει από το να αντιμετωπίσει αυτό που έχει πεθάνει, αυτό που πεθαίνει, και από αυτό που θα πεθάνει. Αυτός είναι ο λόγος που αποδεχόμενοι κάθε θάνατο για αυτό που είναι και γνωρίζοντας ότι πρέπει να κάνουμε ό, τι χρειάζεται για να γιατρευτούμε είναι υψίστης σημασίας για να βρούμε το δρόμο μας προς μια αίσθηση σύνδεσης με όλη τη ζωή. Τιμώντας τη διαδικασία της επούλωσης μας, μας προσφέρονται ευκαιρίες για να βρούμε τη δύναμη και το κουράγιο που μπορεί να μας οδηγήσει σε μια μεγαλύτερη άνευ όρων Αγάπη.

Τον χρόνο αυτό αναλογίζομαι τα προφανή κενά που συνοδεύουν τα πολλά είδη των θανάτων που όλοι βιώνουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας. Αν ζήσουμε μέχρι κάποια ηλικία, θα βιώσουμε το θάνατο φίλων και αγαπημένων προσώπων. Καθώς γερνάμε, βιώνουμε επίσης τον θάνατο ονείρων, τον θάνατο πεποιθήσεων, και τον θάνατο τρόπων ζωής. Όταν αυτά πεθάνουν, αντιμετωπίζουμε και πάλι την ανάγκη μας να προχωρήσουμε μέσα από τη θλίψη που νιώθουμε και να κάνουμε ό, τι χρειάζεται για να γιατρευτούμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Πρόσφατα, μελέτησα και άλλα είδη συλλογικών θανάτων ιδεών και ιδανικών που όλοι αισθανόμαστε. Πιστεύω ότι είμαστε σε μια κατάσταση συλλογικού σοκ και θλίψης για το θάνατο κάθε προσχήματος για  ειλικρίνεια στις εκλογές μας, το θάνατο του πολιτισμού στο δημόσιο διάλογο, και το θάνατο κάθε πρότυπου ευπρέπειας στην εθνική πολιτική μας σκηνή. Αυτά φαίνεται να μην υπάρχουν πιά, καθώς ούτε και καμιά επιθυμία να μιμηθούν την ευγένεια, τον πολιτισμό, και τον συνηθισμένο σεβασμό που υπήρχαν κάποτε στην κοινωνία μας.

Τους τελευταίους μήνες, εξαιτίας της ασχήμιας στο συλλογικό μας διάλογο, έχω δει τον θάνατο οικογενειών. Οι δεσμοί της φροντίδας και της εμπιστοσύνης μπορεί να πάρουν μια ζωή για να δημιουργηθούν, και εξαφανίζονται μέσα σε μια στιγμή. Όταν η πίστη, το χιούμορ, η ανοχή και ο αμοιβαίος σεβασμός έχουν εκλείψει, και αντιμετωπίζουμε απαράδεκτες συμπεριφορές και καταστάσεις, αυτό σκοτώνει τους οικογενειακούς δεσμούς. Και όμως, ο θάνατος αυτών των βιολογικών δεσμών ανοίγει επίσης νέες σχέσεις με εκείνους που είναι πιο αληθινή οικογένειά σας από τις βιολογικές σχέσεις σας.

Αυτό με οδήγησε στη συνειδητοποίηση ότι σε όλες τις ζωές της αιώνιας ύπαρξής μας, έχουμε δέκα χιλιάδες πατέρες και μητέρες, δέκα χιλιάδες αδελφές και αδελφούς, δέκα χιλιάδες γιους και κόρες, και δέκα χιλιάδες θείες και θείους. Ενώ χάνουμε κάποιους, κερδίζουμε άλλους, τόσο σε αυτή τη ζωή όσο και σε όλες τις ζωές. Ενώ ο θάνατος των οικογενειακών δεσμών είναι πάντα δύσκολος, έχουμε πολλές οικογένειες, και όπου υπάρχει χαρά, βρίσκουμε την αληθινή μας οικογένεια.

Είναι ο θάνατος της φυσικής αλυσίδας; Ο θάνατος των παλαιών τρόπων, είτε αυτοί είναι περιβαλλοντικοί, κυβερνητικοί ή κοινωνικοί; Φαίνεται ότι τα είδη εξαφανίζονται με ανησυχητικούς ρυθμούς, και ζούμε την αρχή μιας άλλης μαζικής εξαφάνισης. Έχω κλάψει για το θάνατο εκατομμυρίων μελισσών, καθώς και άλλων πλασμάτων που πεθαίνουν μαζικά σε όλο τον κόσμο στην άκρη αυτή του συλλογικού θανάτου. Είμαστε όλοι μαζί μια Ζωή. Όταν τα φυτά και τα πλάσματα πεθαίνουν, το βιώνουμε όλοι μας, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι.

Οι παγκόσμιοι αυτοί θάνατοι, είτε είναι της φύσης, των ιδεών ή και των ιδανικών, είναι φυσικό να δημιουργούν μια πολύ βαριά ατμόσφαιρα. Οποιαδήποτε αίσθηση βάρους αισθανόμαστε, αποτελεί ξεκάθαρο σημάδι της σύνδεσης μας με ολόκληρη την  ύπαρξη, και την ανάγκη μας να δεχτούμε ότι με το πέρασμα του παλιού, θα βρούμε την είσοδο σε μια ανανέωση της ελπίδας και της χαράς στο μέλλον.

Ενώ ο θάνατος της
Mary με αφάνισε και άφησε ένα αφάνταστο κενό στη ζωή μου, που ποτέ δεν θα μπορούσε να καλυφθεί επαρκώς με οποιονδήποτε τρόπο, μου άνοιξε επίσης την προοπτική στο να καταλάβω ότι κάθε θάνατος ακολουθείται από ευκαιρίες να γίνουμε πιο δυνατοί και πιο θαρραλέοι στην αναζήτηση για νόημα στη ζωή. Παρά το αβάσταχτο βάρος της θλίψης που συνοδεύει ένα σημαντικό θάνατο, αγκαλιάζοντας το ταξίδι στον κάτω κόσμο μαθαίνουμε την ριζική αποστασιοποίηση από τις παλιές αντιλήψεις και πεποιθήσεις, και μπορεί να ανοίξουμε σε μια μεγαλύτερη κατανόηση του χορού που η ζωή και ο θάνατος κάνουν ο ένας με τον άλλο.

Ζώντας εδώ που ζω, η Φύση είναι ολόγυρα μου. Μου δίδαξε πολλά, δεδομένου ότι η ζωή στην έρημο μπορεί να είναι αμείλικτη για τα πλάσματα που ζουν εδώ. Έχουν υπάρξει στιγμές, που έχω δει ένα γεράκι να αρπάζει ένα πουλί στο έδαφος και να εφορμά στον αέρα. Αυτές είναι στιγμές θανάτου για το ένα και ζωής για το άλλο. Έχω δει φίδια να αρπάζουν τρωκτικά, και μεγάλα τρωκτικά να αρπάζουν φίδια. Και αν οι άνθρωποι είναι αναμφίβολα πιο εξελιγμένοι από τα ζώα, σε αυτή την έρημο έχω δει επίσης ανθρώπους να αρπάζουν ό, τι δεν ήταν δικό τους, δημιουργώντας το θάνατο του μέλλοντος για το ένα, και μελλοντικό κάρμα που επηρεάζει τη ζωή του άλλου.

Καθ' όλη τη ζωή μου, έχω βιώσει το θάνατο πολλών φιλικών σχέσεων εξαιτίας της αμετάκλητης απώλειας οποιωνδήποτε κοινών δεσμών μπορεί να είχαμε από κοινού. Ωστόσο, αν και έχω βιώσει το θάνατο της εμπιστοσύνης μου σε μερικούς ανθρώπους, έχω επίσης βιώσει την ενίσχυση της εμπιστοσύνης μου σε άλλους. Δημιουργούμε δεσμούς αγάπης, εμπιστοσύνης, και στοργής με κάθε ανάσα που παίρνουμε, και καθ’ όλη τη διάρκεια των ετών, αφήνουμε πίσω τις σχέσεις εκείνες που δεν έχουν χτιστεί πάνω στα θεμέλια της αγάπης, της εμπιστοσύνης και της τρυφερότητας, ενώ αγκαλιάζουμε νέες, όπου μπορεί να βρούμε και να εκδηλώσουμε όλα αυτά.

Από τότε που άρχισα το θεραπευτικό ταξίδι μου, έχω διαπιστώσει ότι κάθε θάνατος είναι ένα σημάδι ότι ένα κεφάλαιο έχει κλείσει, και ένα άλλο θα ανοίξει με το σωστό τρόπο και στο σωστό χρόνο. Ενώ μου λείπουν οι αγαπημένοι μου άνθρωποι που έχουν περάσει από τη ζωή μου, ξέρω επίσης ότι δεν μπορούμε να χάσουμε αυτό που είναι πραγματικά δικό μας, ούτε μπορούμε να συνεχίσουμε να κρατιόμαστε από αυτό του οποίου ο χρόνος  στη ζωή μας έχει τελειώσει.

μαστε όλοι μέρη της ευρύτερης Ζωής στην οποία ζούμε και αναπνέουμε και έχουμε την Ύπαρξή μας, και δεν είμαστε ξεχωριστά από τη ζωή που είναι παντού γύρω μας. Δεδομένου ότι είμαστε όλοι μαζί μέσα στη μία Ζωή που μοιραζόμαστε, καθώς μαθαίνουμε να ευλογούμε και αφήνουμε πίσω μας μικρότερους τρόπους ζωής και αγάπης, διαπιστώνουμε ότι κάθε πράξη μας που επιβεβαιώνει τη ζωή δημιουργεί πολλές μορφές ζωής και θανάτου στο μέλλον μας, που θα είναι ιδανικές για το ατελείωτο ταξίδι μας από μικρότερη σε μεγαλύτερη επίγνωση.

Ο θάνατος είναι ο τρόπος της φύσης να μας διδάξει να αποδεχθούμε και να κάνουμε ειρήνη με τα πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ή ακόμη και να κατανοήσουμε. Μέσα από το θάνατο αποτινάζουμε τον φόβο. Μέσα από το θάνατο μαθαίνουμε τη σαφήνεια σχετικά με το τι υπήρξε και το τι υπάρχει. Μέσα από το θάνατο μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε το γεγονός ότι κάθε τέλος ακολουθείται από μια νέα αρχή, και κάθε κενό θα γεμίσει με περιεχόμενο ιδανικό για το πού είμαστε και τι πρέπει να μάθουμε. Ενώ ο θάνατος μπορεί να είναι τρομακτικός, είναι επίσης απελευθερωτικός.

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2020

ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥΛΠΑΣ (Μέρος Β)


Βήματα δημιουργία τούλπας

1. Σχεδιασμός

v  Ξεκινήστε να κάνετε σκέψεις για τη μορφή και την προσωπικότητα της τούλπας. Δεν χρειάζεται να κάνετε σκέψεις για μια μόνιμη προσωπικότητα διότι θα αλλάζει με τον καιρό.

v  Δημιουργήστε την εξωτερική μορφή στη σκέψη σας, αν μπορείτε σχεδιάστε την. Αποφύγετε να είναι ζωντανός ή νεκρός άνθρωπος, εκτός αν μοιάζει περίπου. Δηλαδή μπορεί να έχει μερικά χαρακτηριστικά από κάποιον και μερικά από άλλους. Μη πάρετε ένα ήρωα μυθιστορήματος ή ήρωα κινηματογραφικής ταινίας. Αν πάλι σας αρέσει ένας ήρωας, πάρετε μερικά μόνο χαρακτηριστικά και μερικά από κάποιο άλλον και όχι ακέραιο τον χαρακτήρα.

v  Προγραμματίστε την προσωπικότητα. Δηλαδή έξυπνος, πνευματώδης, συγκαταβατικός, χαρούμενος η σοβαρός κ.λ. Με γνώσεις στα οικονομικά, λογοτεχνικά, φιλοσοφία, μεταφυσική, καλλιτεχνικά, δυνατότητες επαφής με κάποια πεδία που θέλετε, δυνατότητες πρόβλεψης μέλλοντος και ότι εσείς θέλετε. Βάλτε μερικά χαρακτηριστικά αρχικά και μην ανησυχείτε για την προσωπικότητα, σιγά σιγά θα τη διαμορφώσει όπως ένα νεογέννητο άτομο. Δεν μπορεί να έχει ιδιότητες αντίθετες από το υποσυνείδητό σας.


2. Οραματισμός

v  Να έλθετε σε διαλογιστική κατάσταση και να αρχίσετε να οραματίζεστε την μορφή της μπροστά σας ή σε κάποιο χώρο που εσείς θέλετε. Καθιστέ κάποιο χρόνο σε αυτή την κατάσταση και προσπαθήστε να δείτε την μορφή όσο καλύτερα μπορείτε.

v  Προσπαθήστε να αγγίξετε τη τούλπα σας. Σε μια χαλαρή κατάσταση με τα μάτια κλειστά η ανοιχτά χαϊδεύετε τη φανταστική τούλπα μέχρι να νοιώσετε μια απαλή αραχνοειδή αίσθηση. Φυσικά το χέρι διέρχεται δια μέσου αισθανόμενοι μια αίσθηση λίγο ποιο πυκνή από τον αέρα.

v  Δημιουργήστε μια μυρωδιά αν θέλετε. Δημιουργήστε ένα άρωμα το οποίο πρέπει να παραμένει κατά τη διάρκεια της επαφής σας με τη τούλπα. Η μυρωδιά τονώνει τη μνήμη και ζωντανεύει τη σκεπτομορφή.

v  Οραματιστείτε τις κινήσεις της τούλπα σας. Φανταστείτε πως κινείτε, τι χειρονομίες κάνει, τι εκφράσεις έχει. Προσπαθήστε να συνομιλείτε μαζί της και σκεφθείτε τις αντιδράσεις της. Μη βιάζεστε διότι είναι εις βάρος σας, να ξέρετε ότι κάθε μέρα γίνετε και ποιο αποτελεσματική.

v  Δημιουργήστε τον χώρο που θα γίνονται οι συναντήσεις σας. Μπορεί να θέλετε το δωμάτιο εργασίας σας ή να δημιουργήσετε ένα ονειρικό χώρο ή ένα εξοχικό χώρο. Αλλαγές μπορεί να γίνονται με την πάροδο του χρόνου, αλλά αυτό θα σας κοστίσει περισσότερο χρόνο στη δημιουργία της.


3. Συνομιλία

v  Συνομιλήστε με την τούλπα σας. Μιλήστε με την τούλπα σας για κάποιο θέμα π.χ. τηλεοπτική εκπομπή, αθλητικό γεγονός, ένα άρθρο που διαβάσατε, έναν άνθρωπο που είδατε, ένα φιλοσοφικό θέμα κ.λ.  Αν θέλετε μπορείτε να βάλετε την τούλπα σας να επαναλαμβάνει δικά σας λόγια όπως ο παπαγάλος, αν και αυτή η διαδικασία παραλείπετε από πολλούς. Αυτό το βήμα μπορεί να σας πάρει 20-30 ώρες.

v  Επιλέξτε τη φωνή που θα ακούτε στη φαντασία σας. Μπορεί να μοιάζει με τη δική σας ή όποια ταιριάζει στη περίπτωση σας


4. Ελέγξτε την ευαισθησία

v  Προσδιορίστε αν η τούλπα σας αισθάνεσαι. Κλείστε τα μάτια σας και πείτε στη τούλπα σας  ανοίγοντας το μυαλό σας να κινηθεί μέσα σ΄ αυτό. Φανταστείτε το περπάτημα της μέσα από μια πόρτα που οδηγεί στο υποσυνείδητο σας. Η τούλπα σας μπορεί τώρα να δει τις αναμνήσεις σας, πώς αισθάνεστε και τα πάντα για σένα ως άτομο. Μην το κάνετε αυτό αμέσως, αλλά περιμένετε μέχρι να υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ σας, έτσι ώστε η τούλπα σας δεν θα λάβει αυτό σαν δεδομένο. 
     Σημάδια ευαισθησίας: Η τούλπα μιλά μαζί σας με πλήρη αίσθηση και έχει τις δικές της απόψεις.  Η τούλπα κάνει πράγματα που δεν περίμενα να κάνει.


5. Βάλτε την τούλπα σας στην πραγματικότητα

v  Πηγαίνετε έναν περίπατο και φανταστείτε την τούλπα σας πίσω σας. Κάνετε αυτό έως ότου να αρχίσετε να το αισθάνεστε φυσικό. Βεβαιωθείτε ότι θυμάστε τον τρόπο που περπατά. Με τον καιρό θα μάθετε να αισθάνεστε την παρουσία της τούλπα σας, ακόμα κι αν δεν μπορείτε να τη δείτε πραγματικά. Μπορείτε να αισθάνεστε πού είναι και τι κάνει, και να τη βλέπετε με το μάτι του μυαλού σας.

 
6. Φροντίστε να έχετε επικοινωνία με άλλους που έχουν εμπειρίες ή μπείτε σε σχετικά φόρουμ

     Μόλις έπεσε η Άλικη στη λαγουδότρυπα, θα βγει άραγε στον κόσμο των θαυμάτων;

Δημιουργία αστροψυχοπνευματικής τούλπας με εγκοίμηση

Σε υπνωτικές καταστάσεις η τούλπα δημιουργείται αυτό στιγμής διότι ο υπνωτιζόμενος την βλέπει, την άπτεται, έχει συνέντευξη. Αν ενδυθεί με απλά συναισθήματα έλκει ενεργοΰλη από το αστρικό επίπεδο, αν ενδυθεί με καθαρή αγάπη απέραντη σοφία έλκει ενεργοΰλη από το πνευματικό επίπεδο. Αν δημιουργήσουμε μια αγγελική μορφή που στέλνει αγάπη, αμέσως σε αυτό κέλυφος εισέρχεται μια αγγελική δύναμη. Τώρα οι δράσεις και άλλα πολλά εξαρτώνται από την κατασκευή και θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο.

Για την διατήρηση των μορφών στο αστρικό επίπεδο χρειάζεται συνεχής ενεργειακή τροφοδότηση. Στο πνευματικό επίπεδο, αν γίνει η σύνδεση της μορφής με την αρχή των πάντων λαμβάνει ενέργεια από εκεί. Οι αστρικές μορφές καταστρέφονται σχετικά εύκολα από τον γνώστη. Οι πνευματικές μορφές δεν χρειάζονται να καταστραφούν διότι απορρέουν από την ανώτερη μορφή ενέργειας την αγάπη.

Επειδή οι περισσότεροι δεν έχουν την πολυτέλεια της δημιουργίας μέσω της υπνωτικής εγκοίμησης ακολουθούν τις προαναφερόμενες οδηγίες.


Ζούμε στον κόσμο των θαυμάτων που ονειρεύτηκε ο μεγάλος ονειρευτής. Αυτό είναι η πραγματικότητα, μια υπερκέψη. Τα κομμάτια του έχουν το προνόμιο της μονάδας, να σκέπτονται. Οι σκέψεις τους δημιουργούν σκεπτομορφές. Όταν η σκεπτομορφή ενισχυθεί λέγεται τούλπα. Στο πείραμα "Πώς να δημιουργήσετε ένα φάντασμα" μια ενισχυμένη σκεπτομορφή άρχισε να εκδηλώνεται. Προκάλεσε κινητικά φαινόμενα, ακουστικά και φαινόμενα αφής. Απαντούσε συμπεριφερόμενη σαν ένα λογικός υπαρκτός άνθρωπος. Στις διάφορες θεραπευτικές μεθόδους καλούνται ο θεραπευτής και ο θεραπευμένος να οραματιστούν τον ασθενή σαν υγιή, ή θεραπεία του εξαρτάται
κατά πόσο ενισχυμένη είναι η οραματική εικόνα, δηλαδή μια μικρή τούλπα.


Όπως κατά την δημιουργία της τούλπας μαθαίνουμε να ακούμε τη φωνή της, με τον ίδιο τρόπο κάποιοι μάθανε να ακούνε θείες φωνές, αγγελικές, τη φωνή της συνείδησης, φωνές εξελιγμένων πνευμάτων ή μη, από αυτή η άλλες διαστάσεις.
Με τον ίδιο τρόπο που η σκεπτομορφή μας ακολουθεί στο δρόμο, μπορούμε να ενισχύσουμε το αστρικό ομοίωμα μας και να το προβάλουμε σε διάφορα σημεία.

Οι ενισχυμένες σκεπτομορφές που έφτιαχναν τα διάφορα όντα για της ανάγκες που είχαν, όταν η ποσότητα έφτανε στο κρίσιμο σημείο, δημιουργούσαν τα νέα είδη στην εξέλιξη.   Η πίστη ύπαρξης των ολυμπίων Θεών, οι διάφοροι μύθοι και διηγήσεις, τροφοδοτούσαν τα αστρικά κελύφη  τους και τους έκαναν υπαρκτούς. Μη ξεχνάμε την εμφάνιση της Αθηνάς στα τείχη της Αθήνας κατά την πολιορκία της από τον Αλάριχο.
Μόλις τώρα πέσατε στην λαγουδότρυπα, με το σωστό χειρισμό της τούλπα σας, ο κόσμος των θαυμάτων σας περιμένει.

Με αυτό το άρθρο δεν νομίζω ότι μπόρεσα να καλύψω χιλιάδες σελίδες που έχουν γραφτεί.  Απλά το άρθρο αυτό είναι μια αρχή για έρευνα, πειραματισμό και συλλογική ανάπτυξη.


Από τον Zaxo Skafida