Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΕΣΤΙΑΣΗ ΣΟΥ. ΑΚΟΥ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ


     Παραδίνουμε την κυριαρχία μας στις κυβερνήσεις μας.  Παραδίνουμε την ασφάλεια μας στις αστυνομικές δυνάμεις και τις επιχειρήσεις ασφαλείας.  Παραδίνουμε τη γνώση μας στους δασκάλους και τα ιδρύματα. Παραδίνουμε την πνευματικότητα μας στη θρησκεία.  Παραδίνουμε την υγεία μας στους γιατρούς.  Παραδίνουμε την διατροφή μας σε απρόσωπους οργανισμούς.  Παραδίνουμε την οικονομική μας ασφάλεια στους τραπεζίτες.  Παραδίνουμε τη ζωή μας σε αυτήν την ψεύτικη πραγματικότητα που ζούμε… εν μέρει λόγω του πολιτισμού στον οποίο γεννιόμαστε, και του γεγονότος ότι είναι αναμενόμενο ότι θα συνεχίσουμε κανονικά με αυτή την παραφροσύνη, ακόμα και αν οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να νιώσουν βαθιά μέσα τους ότι υπάρχει κάτι πραγματικά λάθος με τον τρόπο που ζούμε.

     Πιστεύω ότι κανείς δεν πρέπει να παραδίνει την ελευθερία του, ή να σταματάει να παίρνει τις δικές του αποφάσεις.  Η ελευθερία της επιλογής είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής μας.  Πρέπει να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τη φυσική αυτή ικανότητα για άλλη μια φορά, να σταματήσουμε την αδυσώπητη πορεία μας σε μια εντελώς υπόδουλη φυλή ανθρώπων.

     Πηγαίνοντας πίσω λίγα χρόνια, με συνέστησαν στον Δρ Tomasz Kopec MD και αργότερα με προσκάλεσε να παρακολουθήσω το μάθημα του της Ανοικτής Εστίασης.  Τα μαθήματα του ήταν ακριβώς αυτό που έψαχνα εκείνη την εποχή.  Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν η σιωπή στην πραγματικότητα μας και για πόσα περισσότερα είμαστε ικανοί ως ανθρώπινα όντα.  Έχοντας εκπαιδευτεί κάποτε στο Ki Aikido, μπόρεσα να κατανοήσω τον έλεγχο του σώματος μέσω της συγκέντρωσης του νου, και μόνον τώρα ήμουν έτοιμος να ανοίξω μια νέα πύλη, η οποία ήταν η Ανοικτή Εστίαση.
Μπήκα σε ένα ολόκληρο νέο κόσμο ανακάλυψης και επίγνωσης που ήξερα ότι υπήρχε, αλλά δεν είχα βρει το κλειδί.  Ήμουν έτοιμος να ανοίξω την εστίαση μου και να ακούσω τη σιωπή.

     Αργότερα είχα την ευκαιρία να πάρω συνέντευξη από τον Δρ Kopec.  Εδώ είναι ό,τι είχε να πει σχετικά με την φιλοσοφία της Ανοικτής Εστίασης. 

     Τι είναι λοιπόν η Ανοικτή Εστίαση; Πώς την ανακάλυψε ο Δρ Kopec; Και τι σχεδιάζει να κάνει με αυτήν την γνώση;

     «Είναι εύκολο να ανοίξεις την εστίαση της προσοχής σου.  Έχε απλά επίγνωση του διαστήματος μεταξύ εσένα και της οθόνης του υπολογιστή ενώ διαβάζεις αυτές τις λέξεις.  Έχε επίγνωση των διαστημάτων μεταξύ των λέξεων και συνέχισε την ανάγνωση.  Μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα θα παρατηρήσεις ότι η ένταση γύρω από τα μάτια σου ελευθερώνεται και ότι οι ώμοι σου χαλαρώνουν.

     Η Ανοικτή Εστίαση της προσοχής είναι αντίθετη της στενής εστίασης της προσοχής, την οποία χρησιμοποιούμε για να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα, στις δουλειές που έχουμε να κάνουμε, ή στις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε.  Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι όσο πιο πολύ εστιάζουμε, όσο πιο στενή προσοχή δίνουμε σε κάτι, τόσο καλύτερα αποτελέσματα μπορούμε να περιμένουμε ως αποτέλεσμα.  Για τον λόγο αυτό τείνουν να χρησιμοποιούν καταχρηστικά την στενή εστίαση της προσοχής στις καθημερινές απλές καταστάσεις.  Τους κουράζει, τους κάνει να βρίσκονται σε χρόνιο στρες και φέρνει κρυμμένη ένταση στην ζωή τους.
Από την άλλη πλευρά, το άνοιγμα της εστίασης της προσοχής διαρκεί μόνο λίγα λεπτά, αλλά κάνει αμέσως μια αξιοσημείωτη αλλαγή.  Για παράδειγμα, μπορείς να συνεχίσεις τις περισσότερες από τις καθημερινές σου δραστηριότητες έχοντας επίγνωση του χώρου γύρω σου και μένοντας πολύ πιο χαλαρός. Όταν έχεις επίγνωση του διαστήματος γύρω από ένα πρόβλημα αρχίζεις να βρίσκεις λύσεις που δεν είχες δει προηγουμένως.  Ο σωματικός πόνος θα υποχωρήσει αν έχεις επίγνωση του διαστήματος γύρω του.  

     Ανακάλυψα ότι το να εφαρμόζω ανοικτή εστίαση της προσοχής μου επιτρέπει να χαλαρώνω και πάντα βλέπω μια ευρύτερη εικόνα.  Ξέρω ότι αυτό βοηθά επίσης το σώμα μου να αποκαταστήσει έναν φυσικό ρυθμό με τον πιο υγιεινό τρόπο που είναι δυνατόν.

     Σύμφωνα με τον Δρ Fehmi, έναν Αμερικανό επιστήμονα και συγγραφέα της θεωρίας της Ανοικτής Εστίασης, το άνοιγμα της εστίασης της προσοχής επηρεάζει την δραστηριότητα του εγκεφάλου και κάνει τον εγκέφαλο πιο σταθερό και συγχρονικό.
Ο Δρ Fehmi κι εγώ δημιουργήσαμε μια σειρά από απλές ασκήσεις του νου οι οποίες βοηθούν να μάθεις εκ νέου πώς να προσεγγίζεις τα προβλήματα, τον σωματικό πόνο, το άγχος, την αϋπνία, την δημιουργικότητα, κλπ.  Κατά την διάρκεια αυτών των ασκήσεων μπορείς να βελτιώσεις την φυσιολογία του εγκεφάλου σου σε πραγματικό χρόνο.  Για παράδειγμα, έχω διδάξει σε μια μεγάλη ομάδα ασθενών μου την άσκηση της Ανοικτής Εστίασης για τον σωματικό πόνο.  Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν βελτιωθεί σημαντικά και τώρα την εφαρμόζουν ανεξάρτητα στην καθημερινή τους ζωή.  

     Μου αρέσει επίσης ότι η θεωρία της Ανοικτής Εστίασης συνδέει την Δυτική επιστημονική προσέγγιση για την φυσιολογία του εγκεφάλου με την φιλοσοφία της Άπω Ανατολής.  Δίνει πολλές σημαντικές απαντήσεις σχετικά με τη ζωή και τον κόσμο στον οποίο ζούμε, όπως τι είναι ευτυχία, ποιοι είμαστε, τι είναι αγάπη; Την ίδια στιγμή δεν είναι μια νέα θρησκεία και δεν χρειάζεται να αλλάξεις αυτά που πιστεύεις για να την εφαρμόσεις.  Ο καθένας μπορεί να πιάσει την ιδέα πίσω από την θεωρία της Ανοικτής Εστίασης και να μάθει έναν πολύ πρακτικό τρόπο για να αναπτύξει το συναίσθημα που ακολουθεί την λογική κατανόηση.  

     Είμαι βέβαιος ότι η Ανοικτή Εστίαση έχει την δυνατότητα να αλλάξει την ανθρωπότητα. Φαντάζομαι τους ανθρώπους να παίρνουν αποφάσεις χωρίς φόβο και με πλήρη πρόσβαση στον δημιουργικό νου τους.  Τους ανθρώπους να είναι σε θέση να ελέγχουν τον σωματικό πόνο τους, τα ανεπιθύμητα συναισθήματα τους, να είναι σε θέση να κοιμούνται καλά κάθε βράδυ, και να γνωρίζουν πώς να διαλύσουν τους ανθυγιεινούς πόθους τους για την δύναμη, το χρήμα και την προσοχή των άλλων.
Στόχος μου είναι να κάνω όσο περισσότερους ανθρώπους μπορώ να δοκιμάσουν τις ασκήσεις Ανοικτής Εστίασης και να τις νιώσουν για τους εαυτούς τους.  Γνωρίζω εκ πείρας ότι από τη στιγμή που το νιώσεις γρήγορα αναγνωρίζεις ότι κάτι αληθινό συμβαίνει και αυτό θα μείνει για πάντα μαζί σου σαν σπόρος για μια μελλοντική αλλαγή.

     Ανυπομονώ να συνεργαστώ στενά με τον Tomasz για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν σχετικά με την Ανοικτή Εστίαση και την φυσική υγεία.  Μόλις αυτή η γνώση και οι πληροφορίες γίνουν πραγματικά κατανοητές, αυτό θα ενδυναμώσει την κοινωνία μας να πάρει τον έλεγχο της υγείας και της ευημερίας της.
Οι ασκήσεις είναι απλές να κατανοηθούν, και η επιστήμη στην οποία στηρίζονται είναι δυνατή.  Πολλοί άνθρωποι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό είναι συμπαντική ενέργεια στην πράξη, και εμείς βιώνουμε αυτήν την ενέργεια από μια διαφορετική προσέγγιση με την Ανοικτή Εστίαση.

     Τώρα ζω χωρίς πόνο, μπορώ να τα βγάλω πέρα με το άγχος πολύ καλύτερα από ότι στο παρελθόν, μειώνω τις γραμμές γύρω από τα μάτια μου και κοιμάμαι πολύ καλύτερα λόγω αυτής της γνώσης.  Ήμουν πολύ θυμωμένος για το πώς ο κόσμος εξαπατάται σε ένα ιεραρχικό σύστημα που δεν θα έπρεπε να υπάρχει, και η Ανοικτή Εστίαση μου έδωσε την δυνατότητα να ηρεμήσω αυτόν τον θυμό, και να επικεντρώσω τις ενέργειες μου στο να επιφέρω ενεργά την αλλαγή που είναι τόσο πολύ απαραίτητη και επιθυμητή.  

     Πιστεύω πραγματικά ότι κάθε καλός άνθρωπος θέλει έναν καλύτερο κόσμο για όλους μας και για τις γενιές που θα έλθουν.  Αυτή είναι η αλήθεια, ας προχωρήσουμε με αυτήν λοιπόν, και ας δημιουργήσουμε έναν κόσμο που όλοι αξίζουμε και επιθυμούμε!



Peter Paul Parker
Ο Peter Paul Parker ήταν μουσικός κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Ξεκίνησε ως μπασίστας και στη συνέχεια έγινε παραγωγός και συγγραφέας μουσικής και τραγουδιών. Ο Peter έχει πλέον μετακινηθεί στην αρένα της υγείας και είναι σύμβουλος ανθοϊαμάτων Bach, ηχοθεραπευτής, σύμβουλος υγείας και φυτοφαγίας, και ήταν εν μέρει υπεύθυνος για τη σύσταση του Υπουργείου Υγείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια μη κυβερνητική οργάνωση που αποτελείται από εμπειρογνώμονες στον κλάδο  τξς μη-φαρμακευτικής περίθαλψης. Ο Peter είναι επίσης ακτιβιστής και συγγραφέας, και τονίζει τις προκλήσεις που ο κόσμος μας αντιμετωπίζει και πώς μπορούμε να ανακτήσουμε την ανθρωπιά μας.

  

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Ο ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ


Ήμουν το μόνο μέλος της οικογένειας που έμενε κοντά, γι’ αυτό και τηλεφώνησαν σ’ εμένα από τον οίκο ευγηρίας.  Ο παππούς πέθαινε.  Έπρεπε να πάω.  Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα από το να του κρατάω το χέρι.  «Σ’ αγαπώ παππού.  Σ’ ευχαριστώ που ήσουνα κοντά μου όποτε σε χρειαζόμουν».  Και σιωπηλά, τον άφησα.

Αναμνήσεις… αναμνήσεις… Έξι μέρες τη βδομάδα, ο αγρότης με το παλιό μπλε πουκάμισο και τη φόρμα φρόντιζε τις αγελάδες του που τόσο πολύ αγαπούσε… Τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες σήκωνε τις αχυρένιες μπάλες από το φορτηγό, όργωνε τα χωράφια, φύτευε το καλαμπόκι και τα φασόλια και τα θέριζε το φθινόπωρο… Πάντα δούλευε από την ανατολή μέχρι το σούρουπο.  Η επιβίωση απαιτούσε δουλειά, δουλειά, δουλειά.

Αλλά τις Κυριακές, αφού τελείωνε τις πρωινές δουλειές, έβαζε το γκρι κοστούμι και το καπέλο του.  Η γιαγιά έβαζε το φόρεμα της με το χρώμα του κρασιού και τις πέρλες της και πήγαιναν στην εκκλησία.  Τότε η κοινωνική ζωή ήταν πολύ μετρημένη.  Ο παππούς και η γιαγιά ήταν ήσυχοι, ήρεμοι και συγκρατημένοι άνθρωποι που κάθε μέρα έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν.  Έτσι ήταν ο παππούς μου, 35 χρόνια τώρα.  Ήταν δύσκολο να τον φανταστώ σε οποιονδήποτε άλλο ρόλο.

Η νοσοκόμα απολογήθηκε που μου ζήτησε τόσο γρήγορα να πάρω τα πράγματα του παππού από το δωμάτιο.  Δεν θα αργούσα, έτσι κι αλλιώς.  Δεν ήταν πολλά.  Τότε το βρήκα στο πάνω συρτάρι του κομοδίνου του.  Έμοιαζε σαν μια πολύ παλιά χειροποίητη κάρτα Βαλεντίνου, με μια μεγάλη καρδιά.  Εκείνο που κάποτε πρέπει να ήταν κόκκινο χαρτί, ήταν τώρα ξεθωριασμένο ροζ.  Ένα κομμάτι άσπρο χαρτί ήταν κολλημένο στη μέση της καρδιάς.  Πάνω του, γραμμένο με μελάνι με το γραφικό χαρακτήρα της γιαγιάς, υπήρχαν αυτές οι λέξεις:

«Στον Λη από τη Χάριετ                                                                                   

Με όλη μου την αγάπη,                                                                                      14 Φεβρουαρίου 1895

Είσαι ζωντανός; Είσαι πραγματικός; Ή είσαι το ωραιότερο όνειρο που είχα για πολλά χρόνια; Είσαι ένας άγγελος ή ένα πλάσμα της φαντασίας μου; Κάποιος που κατασκεύασα για να γεμίσω το κενό μου; Για να απαλύνω τον πόνο μου; Που βρήκες χρόνο να με ακούσεις; Πώς μπόρεσες να καταλάβεις;

Με έκανες να γελάω όταν η καρδιά μου έκλαιγε. Με πήρες να χορέψουμε όταν δεν μπορούσα να κάνω ένα βήμα.  Με βοήθησες να βάλω καινούριους στόχους όταν πέθαινα.  Μου έδειξες δροσοσταλίδες κι εγώ είδα διαμάντια.  Μου έφερες αγριολούλουδα κι εγώ είχα ορχιδέες.  Μου τραγούδησες και αγγελικές χορωδίες ακούστηκαν απ’ το τραγούδι σου.  Κράτησες το χέρι μου και όλο μου το είναι σε αγάπησε.  Μου έδωσες ένα δαχτυλίδι και σου δόθηκα.  Σου δόθηκα και τα βίωσα όλα».

Δάκρυα έτρεξαν από τα μάτια μου καθώς διάβαζα αυτά τα λόγια.  Φαντάστηκα το γέρικο ζευγάρι που ήξερα από πάντα.  Είναι δύσκολο να φανταστείς τους παππούδες σου σε διαφορετικό ρόλο.  Εκείνο που μόλις είχα διαβάσει ήταν τόσο όμορφο και τόσο ιερό.  Ο παππούς το είχε κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια.  Τώρα είναι κορνιζαρισμένο πάνω στην τουαλέτα μου, ένας θησαυρός γης οικογενειακής μου ιστορίας.


Elaine Reese