Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

ΑΠΛΑ, ΠΕΣ ΤΟ


Αν επρόκειτο να πεθάνεις σε λίγο                                                                      και είχες τη δυνατότητα                                                                                       να κάνεις μόνο ένα τηλεφώνημα,                                                              
ποιόν θα έπαιρνες και τι θα του έλεγες;                                                        
Και γιατί περιμένεις;

Stephen Levine

Ένα βράδυ, έχοντας διαβάσει ένα από τα εκατοντάδες βιβλία που απευθύνονται σε γονιούς, ένιωθα λίγο ένοχος επειδή το βιβλίο περιέγραφε μερικές παιδαγωγικές στρατηγικές που, για λίγο καιρό, δεν είχα χρησιμοποιήσει.  Η σημαντικότερη απ’ αυτές έλεγε ότι πρέπει να μιλάς με το παιδί σου και να χρησιμοποιείς αυτήν τη μαγική φράση: «Σ’ αγαπώ».  Εγώ ο ίδιος το είχα τονίσει ξανά και ξανά ότι τα παιδιά πρέπει να ξέρουν με βεβαιότητα πως πραγματικά τ’ αγαπάς και μάλιστα χωρίς όρους.
Ανέβηκα στο δωμάτιο του γιου μου και χτύπησα την πόρτα.  Το μόνο που άκουγα ήταν τα ντραμς του.  Ήξερα ότι ήταν μέσα αλλά δεν ερχόταν ν’ ανοίξει.  Έτσι έσπρωξα την πόρτα και φυσικά τον είδα να κάθεται φορώντας τα ακουστικά του.  Άκουγε μια κασέτα κι έπαιζε ντραμς.  Έσκυψα προς το μέρος του για να με προσέξει και μετά του είπα: «Τιμ, έχεις ένα λεπτό καιρό;»
«Ναι, βέβαια πατέρα.  Πάντα έχω ένα λεπτό».  Κάθισα κι αφού πέρασαν καμιά δεκαπενταριά λεπτά με κουβέντες χωρίς ιδιαίτερη σημασία, τον κοίταξα και του είπα:
«Τιμ, μ’ αρέσει να σ’ ακούω να παίζεις ντραμς».
«Ω, ευχαριστώ, πατέρα», μου είπε.  «Χαίρομαι γ’ αυτό».
Βγαίνοντας από το δωμάτιο του είπα: «Θα σε δω αργότερα!»  Καθώς κατέβαινα στο ισόγειο, συνειδητοποίησα πως είχα ανέβει επάνω με ένα συγκεκριμένο μήνυμα,  το οποίο όμως δεν παρέδωσα.  Ένιωθα ότι έπρεπε ν’ ανέβω και να προσπαθήσω να βρω την ευκαιρία να πω αυτήν την μαγική φράση.
Ανέβηκα πάλι τη σκάλα χτύπησα κι άνοιξα.  «Έχεις ένα λεπτό καιρό, Τιμ;»
«Ναι, βέβαια, πατέρα.  Πάντα έχω ένα δυο λεπτά για σένα.  Τι θέλεις;»
«Τιμ, την πρώτη φορά ανέβηκα εδώ πάνω για να σου δώσω ένα μήνυμα αλλά σου είπα κάτι άλλο.  Δε σου είπα αυτό που σκόπευα.  Τιμ, θυμάσαι τότε που μάθαινες να οδηγείς, πόσα προβλήματα μου δημιούργησε το γεγονός;  Έγραψα δυο λέξεις και τις έβαλα κάτω από το μαξιλάρι σου με την ελπίδα ότι αυτό θα διόρθωνε τα πράγματα.  Έκανα το καθήκον μου σαν πατέρας κι εξέφρασα την αγάπη μου στο γιό μου».   
Τελικά, μετά από λίγη κουβεντούλα, κοίταξα τον Τιμ και του είπα: «Αυτό που θέλω να σου πω είναι πως σε αγαπάμε».
«Ω, ευχαριστώ, πατέρα.  Εννοείς εσύ κι η μαμά;» μου είπε.
«Ναι, κι οι δυο μας, απλά δε σου το δείχνουμε όσο πρέπει», αποκρίθηκα.
«Ευχαριστώ, χαίρομαι πολύ που τ’ ακούω.  Το ξέρω, βέβαια, ότι μ’ αγαπάτε».
Στράφηκα κι έφυγα από το δωμάτιο.  Καθώς κατέβαινα άρχισα να σκέφτομαι: «Αυτό είναι απίστευτο.  Ανέβηκα εδώ πάνω δυο φορές, ξέρω πιο είναι το μήνυμα κι ωστόσο βγαίνει κάτι άλλο από το στόμα μου».

Αποφάσισα να ξαναγυρίσω την ίδια στιγμή και να πω στον Τιμ αυτό ακριβώς που ένιωθα.  Θα το ακούσει απευθείας από μένα.  Δε μ’ ενδιαφέρει αν είναι ένα κι ογδόντα ύψος! Γύρισα, λοιπόν, χτύπησα την πόρτα και τον άκουσα να φωνάζει: «Στάσου μια στιγμή, μη μου πεις ποιος είσαι.  Μήπως είσαι εσύ, πατέρα;»
 «Πώς το ήξερες;» τον ρώτησα.
 «Σε ξέρω από τότε που έγινες πατέρας, μπαμπά», μου αποκρίθηκε.
«Έχεις ένα ακόμη λεπτό;» τον ρώτησα.
«Το ξέρεις πως έχω, έλα μέσα λοιπόν.  Υποθέτω πως δε μου είπες αυτό που ήθελες να μου πεις».
«Πώς το κατάλαβες;» τον ρώτησα.
«Σε ξέρω από τότε που φορούσα πάνες».
«Καλά, κοίτα, Τιμ, άκου αυτό που δεν κατάφερα να εκφράσω προηγουμένως.  Ήθελα να σου πως πόση αξία έχεις για την οικογένεια.  Δεν είναι αυτό που κάνεις, ούτε αυτό που έκανες – για παράδειγμα αυτά που κάνετε με τα παιδιά του γυμνασίου – αλλά εσύ, σαν πρόσωπο, έχεις αξία.  Σε αγαπώ και θάθελα απλά να το ξέρεις πως σ’ αγαπώ, και δεν καταλαβαίνω γιατί να κρατώ μέσα μου και να μην εξωτερικεύω κάτι τόσο σημαντικό».
Με κοίταξε και μου είπε: «Πατέρα, το ξέρω πως μ’ αγαπάς και με συγκινεί όταν σ’ ακούω να το λες.  Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτά που σκέφτεσαι και για τις προθέσεις σου». 
Καθώς έβγαινα από την πόρτα μου είπε: «Ε, πατέρα, έχεις ένα λεπτό ακόμα;»
Άρχισα να σκέφτομαι: «Ω, όχι.  Τι να πρόκειται να μου πει;» Αλλά του είπα: «Βέβαια, πάντα έχω ένα λεπτό».
Δεν ξέρω από που το μαθαίνουν αυτό τα παιδιά – είμαι σίγουρος, πάντως, ότι δεν είναι από τους γονείς τους – αλλά μου είπε: «Πατέρα, θέλω απλώς να σου κάνω μια ερώτηση». 
«Τι;»
«Πατέρα, μήπως παρακολουθείς τίποτα σεμινάρια;»
Ω, όχι, σκέφτηκα.  Όπως όλοι οι δεκαοχτάρηδες, έτσι κι αυτός, με πήρε είδηση.  Έτσι του απάντησα: «Όχι, διάβαζα ένα βιβλίο που έλεγε πόσο σημαντικό είναι να λες στα παιδιά σου πώς νιώθεις γι’ αυτά».
«Σ’ ευχαριστώ που έκανες τον κόπο.  Θα τα πούμε αργότερα, πατέρα».
Νομίζω ότι αυτό που με δίδαξε πάνω απ’ όλα ο Τιμ εκείνο το βράδυ ήταν ότι ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις την πραγματική έννοια και το σκοπό της αγάπης, είναι να είσαι πρόθυμος να πληρώσεις το τίμημα.  Πρέπει να πας να βρεις τον άλλο, και να του το εκφράσεις.

Gene Bedley


Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΜΑΪΑΜΙ


«Μερικές φορές, οι άνθρωποι συνηθίζουν τόσο πολύ αυτά που βλέπουν στις ταινίες ώστε καταλήγουν να ξεχνούν την αληθινή ιστορία», λέει ένας φίλος, καθώς στεκόμαστε μαζί ατενίζοντας μακριά πάνω από το λιμάνι του Μαϊάμι.  «Θυμάσαι τις “Δέκα Εντολές”;

«Φυσικά τις θυμάμαι.  Σε κάποιο σημείο ο Μωϋσής -  Charlton Heston – σηκώνει το ραβδί του, τα νερά ανοίγουν, και τα παιδιά του Ισραήλ περνούν απέναντι».

«Στην Βίβλο είναι διαφορετικό», λέει ο φίλος μου.  «Εκεί, ο Θεός λέει στον Μωϋσή: “Πες στα παιδιά του Ισραήλ να προχωρήσουν”. Και μόνον τότε λέει στον Μωϋσή να σηκώσει το ραβδί του, και τότε η Ερυθρά Θάλασσα ανοίγει.  Μόνον το κουράγιο να βαδίζουμε στο μονοπάτι μπορεί να κάνει το μονοπάτι να εμφανιστεί».

Του Paulo Coelho

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΤΕ ΤΙΣ ΑΝΟΗΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ



Οι κάθε είδους εξαρτήσεις είναι οχήματα στα οποία οι άνθρωποι ανεβαίνουν, προκειμένου να φτάσουν κάπου υψηλότερα, πιο ευχάριστα, πιο ειρηνικά, πιο συντονισμένα και πιο ενεργοποιημένα, και ούτω καθεξής. Αλλά αν είστε ήδη ευθυγραμμισμένοι με αυτήν την ενέργεια, τότε είναι προφανές ότι δεν χρειάζεται να ανεβείτε σε ένα όχημα που κατευθύνεται προς ένα μέρος όπου ήδη βρίσκεστε.

Έχω παίξει με εξαρτήσεις και εξαρτητικές συμπεριφορές για μεγάλο μέρος της ζωής μου. Στην πραγματικότητα, θα έλεγα ότι οι διάφορες αυτές εξαρτήσεις έχουν υπάρξει ανάμεσα στους μεγαλύτερους δασκάλους μου, επιτρέποντας μου να δω ότι υπάρχει ένα υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας και ευτυχισμένης επίγνωσης στη διάθεση όλων μας. Αλλά γνωρίζω επίσης πολύ καλά ότι το να χρησιμοποιώ ουσίες της δυστυχίας, για να βιώσω αυτή την ξεχωριστή πραγματικότητα είναι σίγουρα ένα πλαστό μέσον για να το καταφέρω.


Το μοτίβο είναι κάπως έτσι: Πρέπει να έχουμε όλο και περισσότερο από αυτό που επιθυμούμε. Όσο περισσότερο από αυτό έχουμε, τόσο περισσότερο χρειαζόμαστε. Όσο περισσότερο καταναλώνουμε, τόσο λιγότερο αποτελεσματικό είναι. Το επιστέγασμα της τεράστιας αυτής ανισορροπίας είναι ότι αυτό που χρησιμοποιούμε για να φτάσουμε στο  μέρος αυτό της ευδαιμονίας είναι τοξικό για την υγεία μας! Η εξάρτηση αυξάνει την ανισορροπία μας. Η επιθυμία μας είναι για την ευτυχία, την ειρήνη, την αγάπη, την υγεία, την ελευθερία, και ούτω καθεξής, αλλά η εθιστική συμπεριφορά μας δίνει ακριβώς το αντίθετο. Αν γίνει ανεξέλεγκτη, σπέρνει τον όλεθρο στο σώμα και το μυαλό μας, και τελικά  μας καταστρέφει.

Είμαι ουσιαστικά ελεύθερος από εξαρτήσεις, και θέλω να ξέρετε ότι δεν έφτασα στο σημείο αυτό πολεμώντας την εξαρτητική φύση μου. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο προσπαθούσα να νικήσω τις εξαρτήσεις σε διάφορα στάδια της ζωής μου σε πράγματα όπως η ζάχαρη, η κόκα κόλα, η καφεΐνη, η νικοτίνη, το αλκοόλ και κάποια ναρκωτικά, τόσο περισσότερο αυτά με πλησίαζαν.  Δράση/αντίδραση: Εγώ χρησιμοποιούσα τα όπλα μου, και εκείνα έβγαζαν το πυροβολικό τους, με το σώμα μου ως πεδίο μάχης, όπου συνέβαινε ο πόλεμος. Βυθιζόμουν με αδέξιο τρόπο σε βαθύτερη εξάρτηση. Παραφράζω τον Ralph Waldo Emerson, ο οποίος είπε: «Το φάρμακο για όλες τις ανοησίες είναι η αγάπη». Πώς θα ήταν τα πράγματα διαφορετικά, αν ακολουθούσαμε τη συμβουλή του; Οι δύο βασικές λέξεις είναι «γκάφα» και «αγάπη». Ας τις εξετάσουμε πιο προσεκτικά.

- Γκάφα. Γιατί αποκαλούν την εξάρτηση γκάφα;  Το να ζητάτε όλο και περισσότερο κάτι που το σώμα και το μυαλό σας σφοδρά περιφρονούν είναι εξάρτηση. Η επιλογή του μονόπλευρου κόσμου της εξάρτησης πάνω από την ισορροπία που είναι πνευματική κληρονομιά, είναι μια σημαντική στρέβλωση του πατρογονικού δικαιώματος σας. Όταν το κάνετε αυτό, κακοδιαχειρίζεστε αυτή τη ζωή. Αυτό είναι κάτι που πιστεύω ακράδαντα ότι είναι μια ανοησία που μπορεί να εξισορροπηθεί με την αγάπη.

Προήλθατε από ένα αόρατο πνευματικό ενεργειακό πεδίο αγνής ευημερίας. Επιθυμία σας είναι να είστε σε ισορροπία μέσα σε αυτό το πνεύμα στις σκέψεις και τις συμπεριφορές σας, τώρα, σε αυτή τη ζωή, αυτή τη στιγμή, στη σωματική μορφή σας. Θέλετε η αρμονία αυτή και η αίσθηση να είναι διαθέσιμα χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψετε το σώμα σας, ή με άλλα λόγια, να πεθάνετε. Έτσι, σε αυτή την ερμηνεία, αναζητάτε μια ισορροπία που σας επιτρέπει να πεθάνετε ενώ είστε ζωντανός.

Θα επιστρέψετε στο πνεύμα, τη μη μορφή, μετά το θάνατό σας, αλλά έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε να ζήσετε σε πραγματική φωτισμένη ισορροπία, ή θεϊκή πραγμάτωση ... τώρα, σε αυτή τη σωματική κατάσταση. Η Πηγή σας δεν δημιουργεί από την τοξικότητα. Δεν γεμίζει τις φλέβες ή το στομάχι, ή οποιοδήποτε άλλο μέρος σας με δηλητήριο ή άχρηστα. Δημιουργεί από την ευημερία, την ισορροπία, και την χωρίς-προσπάθεια τελειότητα. Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά σας. Και η αγάπη μπορεί να διορθώσει τις ανοησίες που σας απομακρύνουν από τον πνευματικό εαυτό σας.

- Αγάπη. Γιατί είναι η αγάπη το αντίδοτο για τις εξαρτήσεις; Είναι πολύ απλό, γιατί η
αγάπη είναι αυτό που εσείς είστε. Είναι το κέντρο της δημιουργίας σας. Είναι το σημείο σας προέλευσης και μπορεί να γίνει και το σημείο έλξης σας, επίσης. Όπως ο Karl Menninger έλεγε στους ασθενείς του, και οποιονδήποτε άλλον που υπέφερε και ήταν πρόθυμος να ακούσει, «Η αγάπη θεραπεύει, εκείνοι που λαμβάνουν την αγάπη και αυτοί που την δίνουν, επίσης». Για να υπερβείτε τις εξαρτητικές συνήθειες σας, έχετε την ευκαιρία να είστε και ο δότης και ο δέκτης του πνευματικού βάλσαμου της αγάπης. Καθώς το κάνετε αυτό, αισθάνεστε την ισορροπία να επιστρέφει στη ζωή σας. Δεν κυνηγάτε πλέον μια πλαστή ελευθερία, και δεν προσελκύετε πλέον ό, τι δεν θέλετε. Αντ ' αυτού, επιδιώκετε την ισορροπία του να είστε συνδεδεμένοι με την αυθεντική φύση σας.

-  Δρ Wayne W. Dyer