Μια μέρα, λίγο μετά τα τριάντα μου χρόνια, είχα πάει σε μια εκκλησία και ξέσπασα σε κλάματα. Ήταν η γιορτή της μητέρας και κυρίες όλων των σχημάτων και μεγεθών, νέες και ηλικιωμένες, είχαν δεχτεί χειροκροτήματα από τις οικογένειες τους και από όλους τους πιστούς. Όλες τους πήραν από ένα όμορφο τριαντάφυλλο και γύρισαν στα στασίδια τους, ενώ εγώ καθόμουν με άδεια χέρια. Με λύπη μέσα στην ψυχή μου είχα πια πειστεί πως είχα χάσει την ευκαιρία να ζήσω τη μεγάλη περιπέτεια, που η εκλεκτή κοινωνία ονομάζει «μητρότητα».
Όλα αυτά άλλαξαν κάποιον Φεβρουάριο, όταν βγαίνοντας από τα 40 μου, βγήκε στον κόσμο και ο Γκάμπριελ Ζαχάριας. Χρειάστηκαν 24 ώρες για να καταφέρω να γεννήσω εκείνο το δυόμισι κιλά, πακέτο χαράς. Τότε κατάλαβα γιατί εκείνες οι κυρίες είχαν πάρει λουλούδια.
Κάθε μητέρα που έχει επιβιώσει από μια γέννα εκπλήσσεται με τον εαυτό της όταν δηλώνει επιθυμία και για δεύτερη. Ο Τζόρνταν Ραφαήλ γεννήθηκε τον επόμενο Μάρτιο. Ήταν μικρότερος και η γέννα διήρκεσε λιγότερο, αλλά εγώ εξακολουθούσα να πιστεύω ότι μου άξιζαν τα λουλούδια.
Η αδελφότητα στην οποία ανήκα πιά, απαιτεί μια μακρόχρονη περίοδο ενοχλήσεων: εννέα μήνες γεμάτους σφοδρές επιθυμίες για ασυνήθιστα φαγητά, αύξηση βάρους που δεν μπορείς να εξηγήσεις, ένα περπάτημα που μοιάζει να ανήκει το μισό σε βούβαλο και το άλλο μισό σε πάπια, μοναδικές κατασκευές στο κρεβάτι από μαξιλάρια τοποθετημένα για να υποστηρίζουν αυτό το εξόγκωμα και να γεμίζουν το κενό αλλά να μην πιέζουν και την κύστη και εκτεταμένες ραγάδες που καταλήγουν σε βασανιστικούς πόνους γέννας.
Με τον τοκετό, η περίοδος των ενοχλήσεων σταματά. Αλλά με τη γέννηση του παιδιού, η περίοδος της μύησης σε αυτήν την αδελφότητα μόλις αρχίζει. Τα οδυνηρά τραβήγματα της καρδιάς ξεπερνούν οποιοδήποτε φυσικό πόνο απαίτησε η γέννα. Υπήρξε το πρώτο κόψιμο του μεγαλύτερου γιού μου που έβγαλε αίμα, οι πυρετοί του, η μακρόχρονη πνευμονία του, ο τρόμος του νεότερου γιού μου για ένα σκυλί που γάβγιζε, ο παρά λίγο τραυματισμός του από ένα αυτοκίνητο, ο θάνατος του κατοικίδιου ποντικού του.
Ενώ η ενοχλητική περίοδος μπορεί να φαίνεται πολύ μεγάλη, η μυητική περίοδος δεν τελειώνει ποτέ. Ξυπνάω όταν οι γιοί μου βήχουν. Ακούω τα αρκουδάκια τους όταν πέφτουν με ένα ελαφρύ γδούπο στο πάτωμα, δίπλα από τα κρεβάτια τους. Στα καταστήματα απαντώ στις παιδικές φωνές που φωνάζουν «μητέρα!» και αυτά τα παιδιά δεν είναι καν δικά μου!
Περάσαμε την αλλαγή του μπιμπερό σε ποτήρι, την εκπαίδευση χρήσης του δοχείου νύχτας, τις πρώτες μέρες στο σχολείο και το πρώτο ταξίδι στον οδοντίατρο. Έρχονται τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, οι πρώτες ερωτικές απογοητεύσεις και η πρώτη φορά πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου. Εύχομαι μια μέρα να δω τα παιδιά μου παντρεμένα ευτυχισμένα με δικά τους παιδιά. Τότε θα αποκτήσω την είσοδο σε μια άλλη πιο αποκλειστική αδελφότητα αυτήν «της γιαγιάς».
Για την ώρα ο κωδικός για την καρδιά μου είναι «μαμά» και ευχαριστώ τους γιούς μου γι’ αυτό. Ειδικά τις ημέρες των γενεθλίων τους και μια ιδιαίτερη μέρα του Μαίου. Τα νεαρά μου αγόρια δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ακόμα πόσο εκτιμώ αυτήν τη συμμετοχή μου στην αδελφότητα και δεν την τονίζουν με λουλούδια εκτός κι αν παρακινηθούν. Όμως κάθε φορά που κάνουμε περίπατο, θα μου ξεριζώσουν ένα άνθος με μικρό κοτσάνι, «έτσι».
Αυτήν τη χρονιά περιμένω με ανυπομονησία να γιορτάσω τη γιορτή της μητέρας – το θεϊκό επίτευγμα του φυσικού, τη μεγάλη αποδοχή του κοινού, την υπέροχη ευγνωμοσύνη του να βλέπω τα παιδιά μου να γίνονται αποκλειστικά ο εαυτός τους. Εξαιτίας του Γκάμπριελ και του Τζόρνταν είμαι ένα σωστό μέλος, με κάρτα διαρκείας στο Κλαμπ. Καλά να περάσω στη γιορτή της μητέρας! Χρόνια μου πολλά!
Της Sharon Nicola Cramer
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου