(Το θέμα ολοκληρώνεται σε τρείς αναρτήσεις)
Η Διαφορά Μεταξύ Πεποίθησης και Αλήθειας
Είναι εύκολο να πιστέψουμε αυτό που πιστεύουν όλοι οι άλλοι. Να ακολουθούμε τη ροή των μαζών, να μην παρατηρούμε ποτέ τη δική μας ζωή ή να αναλύσουμε γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε και πιστεύουμε αυτό που πιστεύουμε. Το θέμα είναι, μέχρι να αλλάξουμε το πώς βλέπουμε τον κόσμο, ο κόσμος παραμένει ο ίδιος. Όσο συνεχίζουμε να περπατάμε στον ίδιο δρόμο, εκεί θα συνεχίσουμε να είμαστε, έτσι δεν είναι;
Η παρατήρηση της ζωής μας θα βοηθήσει να αποκαλυφθεί η μεγαλύτερη εικόνα. Μας επιτρέπει να ανιχνεύουμε ψευδείς πεποιθήσεις καθώς και συναισθηματικές αποστασιοποιήσεις. Βγαίνοντας από τα κεφάλια μας, όπου είμαστε τόσο εύκολα χειραγωγούμενοι, μας αφήνει να έλθουμε σε επαφή με την καρδιά μας, την έμφυτη σοφία μας και τον καθαρό παιδικό μας ενθουσιασμό - και με την αλήθεια και τις συνειδητές δημιουργίες. Έχουμε ακόμη και παιδικές ιστορίες που μας το λένε αυτό. Ότι είναι εύκολο να είσαι πρόβατο μέσα στις μάζες.
Τα Καινούρια Ρούχα Του Αυτοκράτορα είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα:
‘Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένας αυτοκράτορας που ενδιαφέρονταν υπερβολικά να έχει της καλύτερης ποιότητας ρούχα. Ολόκληρος ο κόσμος του περιστρέφονταν γύρω από αυτό, και δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο. Μια μέρα αρκετοί απατεώνες ήρθαν να τον δουν και του είπαν ότι ήταν οι καλύτεροι υφαντές του κόσμου. Θα του έφτιαχναν το πιο όμορφο ύφασμα για τα ρούχα του. Ο Αυτοκράτορας ενθουσιάστηκε. Του είπαν ότι έφτιαχναν υφάσματα από ένα πολύ ιδιαίτερο νήμα. Τα ενδύματα θα φαίνονται αόρατα σε όσους ήταν ηλίθιοι ή δεν έκαναν τις δουλειές τους.
Οι απατεώνες παρήγγειλαν μερικά από τα καλύτερα υλικά και τα πούλησαν κρυφά για να πάρουν τα χρήματα. Κορόϊδεψαν τον Αυτοκράτορα και τους υπηρέτες του, προσποιούμενοι ότι δεν φορούσαν τίποτα. Ο Αυτοκράτορας απέλυσε όλο το προσωπικό του που δεν μπορούσε να δει αυτό το φανταστικό ύφασμα, καθώς πίστεψε ότι είναι ψεύτες και δεν κάνουν τη δουλειά τους. Έγινε εύκολο σε αυτούς να πουν ψέματα για να κρατήσουν τη δουλειά τους. Τώρα όλοι είπαν ότι είδαν τα όμορφα νήματα να μετατρέπονται σε αυτό το φανταστικό ύφασμα.
Ο αυτοκράτορας καταλήγει να φοράει απολύτως τίποτα, πιστεύοντας ότι τα ενδύματά του ήταν αόρατα μόνον για τους ψεύτες. Ξεκίνησε μια πομπή όπου οι υπηρέτες του περπατούσαν πίσω του με τα χέρια τους σηκωμένα για να κρατούν το καπέλο. Ολόκληρη η πόλη θαύμαζε αυτόν και τα καινούργια του ρούχα, μέχρις ότου ένα νέο αγόρι φώναξε ότι ο Αυτοκράτορας δεν φορούσε ρούχα, και ότι στην πραγματικότητα ήταν γυμνός’.
Στην ιστορία αυτή, αποκαλύπτεται μεγάλη σοφία. Ο Αυτοκράτορας ήθελε να κρατήσει τη θέση του και δεν δίστασε να ξεφορτωθεί οποιονδήποτε τον απειλούσε. Οι απατεώνες έγιναν πλούσιοι, κοροϊδεύοντας, εξαπατώντας και παίζοντας παιχνίδια του μυαλού, και οι μάζες είχαν την τάση να ακολουθούν το πλήθος και να αποδέχονται το ψέμα της εξουσίας. Οι υπηρέτες φοβούνταν ότι θα χάσουν τη δουλειά τους και μόνο το παιδί δεν είχε κανένα σχέδιο. Το νεαρό αγόρι είναι η φωνή της συνείδησης σε αυτή την ιστορία. Στην αφέλεια του και έχοντας μια ζωή που στερείται μακροχρόνιου προγραμματισμού και φόβου, λέει την αλήθεια του. Θέλω όλοι μας να είμαστε αυτό το αγόρι, να μπορούμε να λέμε τις αλήθειες μας και να μην εμποδιζόμαστε από την παλιά ιστορία.
Μόνον όταν ξεφορτωθούμε τα παλιά μοτίβα και αφυπνιστούμε στο γεγονός ότι η δύναμη μας δεν πηγάζει από τον εγκέφαλο μας, θα αισθανόμαστε και θα ενεργούμε σύμφωνα με το μέγιστο των δυνατοτήτων μας. Βλέπετε, ο εγκέφαλος είναι απλά ένα όργανο, ένα εργαλείο, για να χρησιμοποιηθεί ή όχι. Η αληθινή δύναμη μας προέρχεται από το πνεύμα μας, τις καρδιές μας και την δύναμη του Θεού μέσα μας.
Τον εγκέφαλο μπορείς να τον χειριστείς, τις καρδιές μας όχι. Πολλές από τις ιστορίες μας μας βλάπτουν σε καθημερινή βάση, εμποδίζοντας μας να εξελιχτούμε, να γιατρευτούμε, να μεγαλώσουμε, και να δημιουργήσουμε αληθινή ευτυχία και αυτό-πραγμάτωση. Είναι τα οδοφράγματα από την κόλαση και τα εμπόδια της αληθινής μας ουσίας.
Της Hilde Larsen
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου