(Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)
Έχω μάθει ότι ένας από τους κύριους λόγους που οι άνθρωποι μιλούν αρνητικά για το παρελθόν τους είναι επειδή η ζωή τους τώρα δεν λειτουργεί. Για τους περισσότερους ανθρώπους, το να ζουν στην ασφάλεια και την άνεση του γνωστού παρελθόντος είναι πολύ πιο ασφαλές από το να βγουν έξω στο άγνωστο μέλλον. Το να ζούμε στο παρελθόν επικυρώνει επίσης όλα τα τραύματα και τις προδοσίες που είχαμε στη ζωή μας, για να μην αναφέρουμε ότι αποτελεί πολύ καλή δικαιολογία για το ότι δεν καταφέραμε να αλλάξουμε. Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται, όμως, είναι ότι όταν χρησιμοποιούμε κάποιον ή κάτι σαν δικαιολογία, παραδίνουμε την δύναμη μας σε εκείνο το πρόσωπο, το πράγμα, ή το γεγονός στο παρελθόν, και σαν αποτέλεσμα, παραδίνουμε την δύναμη και την ικανότητα μας να αλλάξουμε.
Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε ζήσει τραύματα, σοκ, και προδοσίες στη ζωή μας, που μας έχουν επιβαρύνει πολύ συναισθηματικά. Είναι λοιπόν λογικό, όσο πιο δυνατή συναισθηματική αντίδραση σε κάποιον ή κάτι έχετε, τόσο περισσότερη προσοχή να δίνετε στην αιτία. Όταν κάτι με τόσο δυνατό συναισθηματικό βάρος συμβαίνει στη ζωή μας, ο εγκέφαλος παγώνει τη σκηνή και παίρνει ένα στιγμιότυπο του γεγονότος. Τώρα η εικόνα γίνεται ολογράφως ανάγλυφη στο νευρικό μας κύκλωμα. Αυτή είναι η κανονική διαδικασία του πώς δημιουργείται μια μακροχρόνια ανάμνηση. Τα προβλήματα μας αρχίζουν όταν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε συνεχώς μέσα στα όρια του κυκλώματος εκείνης της περασμένης εμπειρίας και νιώθουμε μέσα στα χημικά του περασμένου εκείνου συναισθήματος. Όταν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε επί μακρόν μέσα στους περιορισμούς της νευροχημείας του γεγονότος, αυτό τελικά γίνεται η παγιωμένη κατάσταση της ύπαρξης μας. Αυτό συμβαίνει επειδή το πώς σκεπτόμαστε και πώς αισθανόμαστε γίνεται αυτό που είμαστε.
Αν λοιπόν ξυπνήσετε το πρωί και αρχίσετε να σκέφτεστε τα προβλήματά σας, τη στιγμή που σκέφτεστε την ανάμνηση αυτού του προβλήματος, σκέφτεστε στο παρελθόν. Δεδομένου ότι κάθε ανάμνηση έχει ένα συναίσθημα που συνδέεται με αυτό, τη στιγμή που αισθάνεστε αυτό το συναίσθημα, το σώμα είναι τώρα στο παρελθόν. Επειδή οι σκέψεις είναι η γλώσσα του εγκεφάλου και τα συναισθήματα είναι η γλώσσα του σώματος, τώρα ο εγκέφαλος και το σώμα σας είναι εντελώς στο παρελθόν. Ως αποτέλεσμα, όταν αισθάνεστε δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι, λυπημένοι ή αποθαρρημένοι από τις αναμνήσεις των προβλημάτων σας, το σώμα σας δεν γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ του γεγονότος της πραγματικής ζωής ή της μνήμης που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα. Έτσι, αν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα οδηγούν τις σκέψεις σας, και δεν μπορείτε να σκεφτείτε πέρα από το πώς αισθάνεστε, σκέφτεστε στο παρελθόν. Καθώς τα συναισθήματά σας γίνονται το μέσον του σκεπτικού σας, δημιουργείτε περισσότερο από το παρελθόν σας.
Τότε είναι που κάποιοι μπορεί να σας πουν: «Γιατί δεν άλλαξες; Γιατί είσαι τόσο λυπημένος;» Κι εσείς θα πείτε, «Είμαι έτσι εξαιτίας αυτού του ανθρώπου ή εκείνου του γεγονότος». Όταν λέτε τέτοια πράγματα, γίνεστε θύμα της ζωής σας, επειδή υποσυνείδητα δηλώνετε ότι ένα πρόσωπο, πράγμα ή γεγονός ελέγχει τον τρόπο που σκέφτεστε και αισθάνεστε. Εάν οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, επαναλαμβάνετε και επαναδημιουργείτε την ίδια πραγματικότητα. Πώς σπάμε λοιπόν τον κύκλο;
Όπως είπα, ο κύριος λόγος για τον οποίο βουλιάζουμε σε όλα αυτά τα συναισθήματα είναι ότι η ζωή μας δεν λειτουργεί στο παρόν. Εάν η ζωή μας δεν λειτουργεί, υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να αισθανόμαστε παρόμοια συναισθήματα από το παρελθόν, και φυσιολογικά ο εγκέφαλος επαναφέρει το πιο δυνατό γεγονός ή γεγονότα του παρελθόντος που δημιούργησαν αυτά τα συναισθήματα κατά πρώτο λόγο. Τότε μπαίνουμε στον πειρασμό να μιλήσουμε για τα γεγονότα που είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτά τα συγκεκριμένα συναισθήματα. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στο παρελθόν, αναλύουν και νιώθουν αυτά τα παλιά συναισθήματα μόνον όταν η ζωή τους δεν λειτουργεί. Όταν η ζωή σας λειτουργεί, δεν έχετε θέματα με το παρελθόν σας επειδή δεν είστε κολλημένοι σε αυτόν τον συναισθηματικό κύκλο. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να πάτε πέρα από τον εαυτό σας αρκετά για να κάνετε ένα διάλειμμα από αυτό το κάτι για να το μετατρέψετε σε τίποτα. Μπορώ να σας πω από προσωπική εμπειρία, ότι είχα προδοσίες και τραύματα στη ζωή μου, αλλά τίποτα δεν έχει σημασία στην παρούσα στιγμή που η ζωή μου λειτουργεί. Χωρίς αυτές τις εμπειρίες, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα.
Του Dr. Joe Dispenza
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου