Επί δύο χρόνια ο Morris έρχονταν κι έφευγε. Η κόρη μου η Lauren νόμιζε ότι επρόκειτο γι’ αδέσποτο γάτο που είχε αγριέψει και που είχε προφανώς ζήσει μόνος του το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Η Lauren είχε ένα σπίτι σε μια μεγάλη έκταση γης με εκατοντάδες δέντρων και θάμνων με βατόμουρα. Ζούσαμε εκεί σε κολλητά διαμερίσματα. Η πλευρά του σπιτιού της Lauren είχε τρεις εξωτερικές πόρτες, ενώ εγώ είχα μια μπροστινή πόρτα και μια εσωτερική που ένωνε τα διαμερίσματα μας.
Κάθε φορά που αδέσποτες γάτες έρχονταν στις πόρτες της κόρης μου, τις άφηνε να μπούνε μέσα και τις κρατούσε ή τούς εύρισκε σπίτια. Υπήρχαν τόσες πολλές! Αλλά ο Morris τόλμησε να πλησιάσει την πόρτα της Lauren μόνον όταν εκείνη άφησε τροφή απέξω και μετά μπήκε μέσα, έκλεισε την πόρτα, και δεν την έβλεπε πιά.
Απίστευτο, αλλά έξι περίπου μήνες αφού ο Morris παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην πόρτα της Lauren, άρχισε να εμφανίζεται στην πόρτα μου. Πρέπει να σας πω ότι για όλη μου τη ζωή είχα φοβία με τις γάτες. Οι γάτες με φόβιζαν τόσο πολύ που επανειλημμένως είχα εφιάλτες με μια γάτα που πηδούσε από μια ψηλή σκάλα και προσγειώνονταν στο σβέρκο μου.
Εκεί ήταν λοιπόν, μόνος και πεινασμένος. Άρχισα να του βάζω τροφή έξω. Κάθε φορά, έφευγε και επέστρεφε αφού είχα μπει πάλι μέσα. Ο Morris, ο γάτος που φοβόταν τόσο πολύ τους ανθρώπους, έρχονταν στην πόρτα του ανθρώπου που φοβόταν τόσο πολύ τις γάτες.
Μια φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ μας. Μετά από αρκετούς μήνες, κατάφερα να τον χαϊδέψω, και εκείνος μπόρεσε να με αφήσει να το κάνω. Σε κάποιο σημείο, έμαθε να με εμπιστεύεται αρκετά ώστε να μπαίνει στο μπροστινό χολ του σπιτιού για λίγα δευτερόλεπτα, μετά τον έπιανε πανικός και έφευγε τρέχοντας. Άρχισα να αφήνω την μπροστινή πόρτα τελείως ανοικτή ώστε να μπορεί να φεύγει. Εξημερώναμε ο ένας τον άλλον.
Σιγά- σιγά, ο Morris άρχισε να μένει μέσα για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους και να μου επιτρέπει περισσότερη σωματική επαφή με χάδια. Και κάποια μέρα δέχτηκε το σπίτι μου σαν σπίτι του, αλλά μόνον όταν εκείνος ήθελα να μπει μέσα. Ο Morris συνέχισε να είναι ελεύθερο πνεύμα, κι έρχονταν κι έφευγε σύμφωνα με τα κέφια του, παρ’ όλα αυτά ήταν ο γάτος μου. Κατά την διάρκεια της νύχτας έμενε πάντα έξω.
Ένα βράδυ ήμουν ανεβασμένη σε μια καρέκλα για να αλλάξω μια λάμπα μέσα στο μπάνιο. Έπεσα πάνω στην άκρη της μπανιέρας, έσπασα επτά πλευρά και χρειάστηκε να μείνω στο νοσοκομείο για δέκα ημέρες. Όλο αυτό το διάστημα η κόρη μου δεν είδε ποτέ τον Morris, ούτε για μια φορά.
Το πρωινό που επέστρεψα σπίτι από το νοσοκομείο, ο Morris ήταν εκεί, καθισμένος στο δρομάκι μπροστά στο σπίτι, περιμένοντας με. Έχοντας ακόμα πόνους, δεν μπορούσα να ανέβω τις σκάλες, έτσι κοιμήθηκα στον καναπέ.
Ο Morris δεν έβγαινε πιά έξω τα βράδια. Κοιμόνταν μέσα στο σπίτι. Ο Morris κοιμόνταν μέσα στο σπίτι! Κουλουριάζονταν πάνω στην καρέκλα απέναντι μου και με πρόσεχε με το ένα μάτι καθ’ όλη την διάρκεια της νύχτας, κάθε νύχτα. Με παρακολουθούσε επίσης και κατά την διάρκεια της ημέρας.
Μέσα σε έναν μήνα περίπου, κατάφερα να ανέβω τις σκάλες και να κοιμάμαι στο κρεβάτι μου. Κάθε νύχτα, ο Morris ήθελε να μπαίνει μέσα και να κοιμάται μαζί μου, αλλά δεν τον άφηνα. Τρέχαμε μαζί προς την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, και κάθε φορά εγώ «νικούσα». Ήταν μεγάλη απογοήτευση γι’ αυτόν, και ο παραιτημένος Morris κοιμόταν έξω από την πόρτα μου. Πάντα άφηνα σκύλους να κοιμούνται μαζί μου, αλλά ποτέ γάτες. Δεν κοιμόμουν με γάτα. Με κάποιο τρόπο, απλά δεν μπορούσα να εγκαταλείψω αυτήν την ιδέα.
Την νύχτα που κατέληξε να είναι η τελευταία φορά που ο Morris προσπάθησε να μπει στο δωμάτιο μου, παρά λίγο να τα καταφέρει να μπει στην κρεβατοκάμαρα μου πριν του κλείσω την πόρτα. Αλλά αυτή τη φορά, αντί να κοιμηθεί έξω από την πόρτα μου, όπως είχε κάνει όλες τις προηγούμενες, ο Morris κατέβηκε κάτω και νιαούρισε στην εσωτερική πόρτα στο διαμέρισμα της Lauren. Η Lauren τον άφησε να μπει, και, για πρώτη φορά, κοιμήθηκε μαζί της. Χάρηκε που τον είχε μαζί της. Πόσες φορές από τότε έχω ευχηθεί να είχα θελήσει κι εγώ να τον αφήσω να κοιμηθεί μαζί μου. Θα το χαιρόμουν τόσο πολύ τώρα.
Αυτή ήταν η τελευταία νύχτα που δεν επιτράπηκε στον Morris να μπει στο δωμάτιο μου. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδαμε. Εξαφανίστηκε – απλά εξαφανίστηκε. Ποτέ δεν μάθαμε τι του συνέβη.
Αναρωτιέμαι αν ο Morris ήταν ένας άγγελος, με αποστολή να είναι υπεύθυνος για μένα. Ίσως του είχε δοθεί μόνον κάποιο χρονικό διάστημα να είναι μαζί μου, εξ ου και η ανάγκη του να κοιμηθεί και στο ίδιο δωμάτιο. Κι εγώ δεν τον άφησα. Υπάρχουν πολλές φορές που σκέπτομαι πόσο σκληρά προσπάθησε να μπει στην κρεβατοκάμαρα μου, και θέλω να ζητήσω συγνώμη από τον φίλο του τον γάτο, λέγοντας, «Ω, πόσο σε θέλω, Morris, την ευλογία σου».
Της Gloria Wendroff
Το σχόλιο του Bernie:
Η ιστορία «Morris ο Γάτος» δείχνει πώς ο φόβος δημιουργεί τα εμπόδια για την αγάπη. Ο Morris ένιωσε το αντίθετο της αγάπης – την απόρριψη – κι έτσι έφυγε. Θα έλεγα στην Gloria, «Στείλε του τις σκέψεις σου της αγάπης και της θλίψης, και ίσως επιστρέψει. Στείλε του μια σκέψη σαν μήνυμα με τα ευχαριστώ σου κάθε μέρα, λέγοντας του ότι τον αγαπάς και θα ήθελες να σε επισκεφτεί». Αν είναι ακόμα ζωντανός, βάζω στοίχημα ότι θα επιστρέψει. Τα ζώα μας διδάσκουν όχι μόνον να συγχωρούμε τους άλλους, αλλά μας διδάσκουν επίσης να συγχωρούμε τους εαυτούς μας.
(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου