ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ

Το καταφύγιο της περιοχής είχε περιορισμένο προϋπολογισμό και απεριόριστη προσφορά κατοίκων.  Μόλις τα μαύρα γκόλντεν ρητρήιβερ λαμπραντόρ κουταβάκια άρχισαν να τρώνε μαλακή τροφή μόνα τους, διαφημίστηκαν για υιοθεσία.  Τα κουταβάκια ήταν μόλις πεντέμιση εβδομάδων.  Διαλέξαμε ένα από την γέννα και συμφωνήσαμε να επιστρέψουμε να τον πάρουμε το επόμενο πρωί όταν όλα τα έγγραφα θα είχαν διευθετηθεί.

                    

     Την επόμενη ημέρα ο γιός μου έπρεπε να πάει και να πάρει το κουτάβι για μένα, επειδή είχα κτυπήσει την πλάτη μου και δεν μπορούσα να οδηγήσω. Επέστρεψε σπίτι με ένα κουτάβι από την ίδια γέννα, αλλά όχι αυτό που είχαμε αρχικά διαλέξει.  Όταν το είπα στο γιό μου, το πρόσωπο του συννέφιασε και προσφέρθηκε να το πάει πίσω και να πάρει το σωστό σκύλο.

     «Υπάρχει ένας λόγος για τα πάντα», είπα.  «Όταν ένα μεγαλύτερο χέρι από το δικό μας παρεμβαίνει, νομίζω ότι μας δείχνει ότι αυτό το κουτάβι προορίζεται για εμάς». Και έτσι άρχισε το ταξίδι μας με τον Boo.

     Μεγάλωνε… και μεγάλωνε…. και μεγάλωνε ακόμη περισσότερο. Ο Boo δεν σταμάτησε να μεγαλώνει όταν έφτασε να είναι το μέγεθος ενός Λαμπραντόρ, ούτε ενός γκόλντεν ρητρήιβερ.  Συνέχισε να ψηλώνει, να μακραίνει, να φαρδαίνει, και να βάζει βάρος μέχρι που ήταν μεγαλύτερος από όλα τα σκυλιά που είχα μέχρι τότε. Τελικά ανακαλύψαμε ότι ο Boo μας ήταν ένα μείγμα μαύρου Λαμπραντόρ και Ιρλανδέζικου λυκόσκυλου.

     Κανείς δεν μου είπε τι να περιμένω από ένα λυκόσκυλο, ειδικά τον θόρυβο που θα έβγαζε από τον λαιμό του όταν άρχιζε να γρυλίζει στην πόρτα. Στην αρχή δεν είχαμε ιδέα τι δεν πήγαινε καλά όταν ο Βοο έβγαζε έναν θόρυβο σαν τον άνεμο της καταιγίδας που μοιρολογάει.

     «Ωωω, γουου, γουου, γουουουουααααα», τραγουδούσε, καθώς ο θρήνος του γέμιζε ολόκληρο το σπίτι.  Και τι δεν θα έδινα να ακούσω αυτό το γρύλισμα ακόμα μια φορά.

     Ο Βοο ήταν δύσκολος στην διαχείριση.  Σε κάποιο σημείο, όποτε κάποιος αποχαιρετούσε γιατί έφευγε, αναστατώνονταν. Στέκονταν μπροστά στην πόρτα. Γρύλιζε.  Μια φορά δάγκωσε μια κοπέλα με την οποία έβγαινε ο γιός μου.  Το έβρισκε χαριτωμένο να τον κάνει να γρυλίζει όταν έφευγε, και προκάλεσε την τύχη της.  Επειδή δεν θέλαμε να το διακινδυνεύουμε, φωνάξαμε έναν εκπαιδευτή σκύλων.  Ο άνθρωπος αυτός εμφανίστηκε φορώντας ένα μακρύ παλτό και κρατώντας έναν χαρτοφύλακα, μοιάζοντας περισσότερο με τον εξορκιστή παρά με εκπαιδευτή. Αλλά οι αλλαγές που μας βοήθησε να κάνουμε στην συμπεριφορά μας σίγουρα επηρέασαν την συμπεριφορά του Βοο.

                        

     «Όχι κόκαλα. Τίποτα δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα.  Δεν είναι το μωρό σας. Να του φέρεστε όπως σε σκύλο». Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι σήμαινε εκείνη η τελευταία οδηγία, και παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλα τα πράγματα που κάναμε σωστά ή λάθος, ο Βοο αποδείχτηκε ότι ήταν ο τέλειος σκύλος.

     Μια μέρα ο Βοο άρχισε να γαυγίζει σαν τρελός στην μπροστινή πόρτα, η οποία βλέπει στο σπίτι της γειτόνισσας.  Κοίταξα να δω τι ήταν αυτό για το οποίο προσπαθούσε να μας επιστήσει την προσοχή, αλλά τίποτα πέρα από τα συνηθισμένα δεν φάνηκε.  Ό,τι κι αν είπα ή έκανα, δεν σταματούσε.  Τελικά, απλά για να τον ησυχάσω, τον πήρα στο σπίτι της γειτόνισσας. Διαπιστώσαμε ότι η ηλικιωμένη γειτόνισσα μου είχε πέσει και είχε προσγειωθεί πάνω στην γάτα της.  Η γάτα την δάγκωνε, αλλά η γυναίκα δεν μπορούσε να σηκωθεί πάνω από την γάτα.  Την βοηθήσαμε να σηκωθεί και ελευθερώσαμε την αγριεμένη γάτα, και ο Βοο ανακηρύχθηκε σε ήρωα. 

                                    

     Ο Βοο έζησε μέχρι αρκετά μεγάλη ηλικία.  Όταν πέθανε, τον αποτεφρώσαμε, με σκοπό να θάψουμε τις στάχτες του σε ένα ωραίο σημείο.  Αλλά οι στάχτες του είναι ακόμα πάνω στο γραφείο μου δίπλα στην φωτογραφία του.  Φαίνεται ότι δεν θέλω να τον αφήσω να είναι μακριά από κοντά μου.  Ο εκπαιδευτής έκανε λάθος σε ένα πράγμα: ο Βοο ΗΤΑΝ το μωρό μου!

 

Της Floss Azzariti

 

To σχόλιο του Bernie:

Η ιστορία «Περισσότερο από ένα Λαμπραντόρ» μπορεί να φαίνεται αξιοσημείωτο σε μας, αλλά πρέπει να ήταν απίστευτο για τον Βοο το ότι οι άνθρωποι του δεν πρόσεξαν ότι κάποιος είχε πρόβλημα, ότι δεν αντιδρούσαν. Τι δεν πήγαινε καλά με αυτούς; Δεν είναι να απορείς που έκανε τόσο σαματά. Ο σκύλος μας ο Buddy κάνει τόσο θόρυβο που δεν χρειαζόμαστε κουδούνι. Κανένας κλέφτης δεν θα μπορούσε να τρυπώσει μέσα στο σπίτι μας.  Η Floss σοφά είπε ότι ένα μεγαλύτερο χέρι από το δικό τους διάλεξε τον σκύλο.  Αν όλοι αντιδρούσαμε σε αυτό που αποκαλούμε λάθη όπως έκανε εκείνη – μη κατηγορώντας τον άνθρωπο που έφερε σπίτι τον λάθος σκύλο, μη κάνοντας καμιά μεγάλη φασαρία – θα αφήναμε χώρο για περισσότερα θαύματα στη ζωή μας.

      

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΛΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ

 «Αν ένας σκύλος δεν έλθει κοντά σου αφού σε έχει κοιτάξει στο πρόσωπο, πρέπει να πας σπίτι και να εξετάσεις την συνείδηση σου»

-      Woodrow Wilson

                       

Μία γυναίκα που γνώριζα πήγαινε καβάλα στο άλογο μέσα από γνώριμη περιοχή με μία ομάδα φίλων όταν το άλογο της σταμάτησε απότομα και, παρά τις προτροπές, αρνήθηκε να προχωρήσει.  Η φίλη μου είχε στενή σχέση με αυτό το άλογο, και έτσι ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δεν μπορούσε να δει τι.

     «Η Κitty πάντα οδηγεί τους άλλους λόγω της σταθερής, αξιόπιστης φύσης της», είπε η φίλη μου, «αλλά αυτή τη φορά ένας από τους άλλους καβαλάρηδες χρειάστηκε να πάει μπροστά, ελπίζοντας ότι η Kitty θα ακολουθούσε.  Αυτό δεν λειτούργησε. Η Kitty συνέχιζε να αρνείται να κουνηθεί».

     Δευτερόλεπτα αργότερα, το άλογο και ο καβαλάρης που είχαν πάει μπροστά εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης.  Η γη τους είχε κυριολεκτικά καταπιεί.  Ευτυχώς, το άλογο κατάφερε να σκαρφαλώσει και να βγει από την λακκούβα χωρίς να χάσει τον καβαλάρη του ή να τραυματιστεί.

                                    

     Πώς λοιπόν γνώριζε η Kitty τι παραμόνευε μπροστά τους όταν το άλλο άλογο δεν γνώριζε; Ήταν η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της Kitty και του καβαλάρη της ένας παράγοντας; Είναι πιθανόν.  Η διαίσθηση των ζώων είναι συχνά εξαιρετικά ευαίσθητη όταν αφορά μια στενή σχέση.  Ένας άντρας μου είπε ότι δεν μπορούσε να καταφέρει τον σκύλο του να φύγει δίπλα από το κρεβάτι του άρρωστου πατέρα του.  Ο σκύλος πήγαινε στην κουζίνα μόνον για να φάει, και έβγαινε έξω μόνον για να κατουρήσει και να κάνει τα κακά του. Τον υπόλοιπο χρόνο έμενε μέσα στην κρεβατοκάμαρα του πατέρα. Μια μέρα ο άντρας αυτός βρήκε τον σκύλο μέσα στην κουζίνα.  Είπε, «Ήξερα ότι ο πατέρας μου ήταν καλύτερα, διαφορετικά ο σκύλος δεν θα τον είχε αφήσει.  Πήγα στο δωμάτιο του μπαμπά, και όπως το περίμενα, ήταν καθισμένος, δείχνοντας σημάδια βελτίωσης».

     Η γάτα μας η Miracle (= Θαύμα) κοιμόταν πάνω στο στήθος μου όποτε δεν ήμουν καλά.  Δεν της το ζητούσα να το κάνει. Ερχόταν επειδή γνώριζε.  Όταν αισθανόμουν καλά και απλά έπαιρνα έναν υπνάκο, έπαιζε έξω.  Οι ιστορίες που ακολουθούν απλά δείχνουν πόσο διαισθητικά μπορούν να είναι τα ζώα, είτε πρόκειται για κάποιον που αγαπούν και που τα έχει φροντίσει ή για κάποιον που λίγο γνωρίζουν.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)

ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ (Μέρος B)

 (Με αυτήν την ανάρτηση ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

     Ωστόσο, αυτό μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουμε. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι να επανασυνδεθούν οι άνθρωποι με αυτή τη βασική λειτουργία της φαντασίας που υπάρχει μέσα σε όλους μας. Αυτή είναι η άμεση σύνδεσή μας με το σύμπαν και την απέραντη δυνατότητα του. Στην πραγματικότητα, η ανθρώπινη κοινωνία δεν θα είχε εξελιχθεί σε αυτό που είναι σήμερα, αν κάποιος δεν την είχε φανταστεί έτσι για πρώτη φορά. 

                        

     Πρέπει κυριολεκτικά να δημιουργήσουμε νέα συστήματα που δεν υπάρχουν, όμως περιμένουν μέσα στο άπειρο κενό όλων των δυνατοτήτων να αξιοποιηθούν. Αυτό σημαίνει να ξεκινήσουμε νέες ιδέες στο μυαλό μας και να ξεκινήσουμε νέα συστήματα μέσα στο τοπικό μας περιβάλλον. Έχει σχέση με τη δημιουργία ενός νέου νομισματικού συστήματος για τις οικονομικές συναλλαγές, επειδή γνωρίζετε ότι το σημερινό νομισματικό σύστημα δεν είναι η μόνη δυνατότητα. Πρόκειται για την οικοδόμηση νέων συστημάτων εξουσίας, επειδή γνωρίζετε ότι η σημερινή είναι ισχυρή μόνο επειδή το έχουμε πιστέψει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβουμε άμεση δράση για να κάνουμε το θηρίο να πεθάνει από την πείνα, το οποίο είναι το σημερινό μας σύστημα, επειδή υπάρχει η αυτοπεποίθηση ότι μπορείτε να δημιουργήσετε κάτι καλύτερο. Δεν εξαρτόμαστε από το σύστημα. Αλλά πιστεύουμε ότι εξαρτόμαστε επειδή δεν έχουμε την αυτό-πεποίθηση και τη δημιουργικότητα στη φαντασία μας για να φανταστούμε κάτι καλύτερο.

     Ήρθε η ώρα να σπάσουμε το καλούπι και να αμφισβητήσουμε αυτό που αρχικά θεωρούσαμε ότι είναι στερεό. Τα πράγματα δεν είναι σταθερά και μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Όλα καταλήγουν στην αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Όπως έχω μάθει από το δικό μου ταξίδι, μόλις αρχίσετε να υλοποιείτε αυτή τη φαντασία μέσα σας, ο κόσμος γύρω σας κυριολεκτικά αρχίζει να αλλάζει και τα κομμάτια αρχίζουν να μπαίνουν στη σωστή τους θέση. Ίσως να μην είναι ακριβώς όπως τα είχατε σχεδιάσει, αλλά αυτός είναι ολόκληρος ο ορισμός της φαντασίας, η εκδήλωση δρόμων που δεν υπήρχαν προηγουμένως.

                     

     Ο νόμος του σύμπαντος είναι η αγάπη, και η φαντασία είναι ο τρόπος που μιλάει το σύμπαν κατ’ ευθείαν σ’ εμάς. Απλά πρέπει να μάθουμε πώς να αποκτήσουμε πρόσβαση σ’ αυτή τη φωνή και να την ακούσουμε. Ο κόσμος αλλάζει και οι παλιοί τρόποι αρχίζουν να μην λειτουργούν πια. Αυτό το κάνει να είναι πιο σημαντικό από ποτέ να οραματιστούμε κάτι νέο και καλύτερο, αντί να επιστρέφουμε πίσω σε προηγούμενους σχεδιασμούς. Πάντα παραπονιόμαστε για την ιστορία που επαναλαμβάνει τον εαυτό της, παρ’ όλα αυτά, με κάποιο τρόπο δεν συνειδητοποιούμε ότι απλά επιστρέφουμε στους παλιούς τρόπους σκέψης που στερούνται φαντασίας.

     Αυτό είναι το θεμέλιο όλης της αλλαγής. Να υλοποιήσουμε κάτι νέο που δεν υπήρχε πριν. Το εξωτερικό περιβάλλον είναι αδύναμο μπροστά στην δυνατή φαντασία, ανεξάρτητα από το πόσο αναπτυγμένο είναι το εξωτερικό σύστημα ελέγχου. Το μόνο πράγμα που μας σταματάει είναι οι περιορισμοί που βάζουμε με το νου μας. Ωστόσο, εάν μπορέσουμε να τους αφήσουμε πίσω μας, θα υπερβούμε αυτόν τον κόσμο και θα επιτύχουμε κάτι πολύ πιο όμορφο και δίκαιο. Αυτό είναι κάτι που αναμφίβολα όλοι θέλουμε, τώρα χρειάζεται μόνον να έχουμε την πεποίθηση ότι μπορούμε να το δημιουργήσουμε. Δεν υπάρχουν κανόνες. Οι δυνατότητες είναι ατελείωτες.

 

Του Tim Bryant

Αχόρταγος ελεύθερος-στοχαστής, ο Tim έχει κάνει αποστολή του να ψάχνει για την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή αυτή μπορεί να έρθει. Μετά την αφύπνιση του πριν από αρκετά χρόνια, το πάθος του για γνώση και δικαιοσύνη τον οδήγησε σε ένα ταξίδι στη βαθιά έρευνα, πολιτιστικά ταξίδια και πλήρη επέκταση του νου. Ο Tim θεωρεί ότι οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στα χέρια των πολιτών, λόγω της αυγής του Διαδικτύου, δεν μπορούν να σταματήσουν σε αυτό το σημείο, γι' αυτό έχει κάνει στόχο του να συμβάλει στη διευκόλυνση και τη διάσπαση αυτής της πολύπλοκης ροής πληροφοριών, έτσι ώστε να μπορέσουν και άλλοι να επιταχύνουν την αφύπνιση τους και να αποτελέσουν μέρος της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει στην κοινωνία.

ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ (Μέρος Α)

 (Αυτό το θέμα ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

     Καθώς ο κόσμος συνεχίζει να αφυπνίζεται στην αληθινή φύση της πραγματικότητας, η συχνότητα της πραγματικής αλήθειας γίνεται όλο και πιο δυνατή εν τω μέσω της συλλογικής συνειδητότητας. Όσο περισσότερο κρατάει αυτό το ταξίδι, τόσο περισσότερο πλησιάζει στον εντοπισμό των βασικών αιτιών του τι είναι θεμελιωδώς λάθος με τον σημερινό κόσμο. Ενώ τα εναλλακτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά συζητούν όλα τα στραβά στοιχεία του συστήματος και τους τρόπους με τους οποίους ελέγχονται οι μάζες, συχνά δεν μιλάμε για το τι θα κάνουμε για να το αλλάξουμε για την βελτίωση της ανθρωπότητας. 

                      

     Αν και αυτό δεν πρέπει να μειώσει τη σπουδαιότητα του εντοπισμού των προβλημάτων, η αλήθεια είναι ότι η ανάλυση των προβλημάτων προκαλεί πραγματική διαφορά μόνον εάν είμαστε πρόθυμοι και ικανοί να βρούμε απτές λύσεις που στη συνέχεια τίθενται σε εφαρμογή. Αν και υπάρχουν πολλές λύσεις που μπορούν να συζητηθούν, φαίνεται ότι ένα πράγμα ξεχωρίζει πάνω από όλα όταν πρόκειται για την αλλαγή του κόσμου. Αυτή η λύση δεν είναι άλλη από την αγνή φαντασία.

     Η φαντασία είναι αυθεντική νοητική και σωματική δημιουργία. Είναι η υλοποίηση από κάτι που δεν υπήρχε προηγουμένως, είτε δημιουργώντας κάτι νέο είτε συνδέοντας σημεία που αποσυνδέθηκαν προηγουμένως. Αυτό έρχεται σε άμεση αντίθεση με κάτι που είναι σταθερό ή ελεγχόμενο, ενώ η ιδέα ήδη θεωρείται ολόκληρη ή πλήρης, οπότε ο νους αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει κάτι περισσότερο που μπορεί να προστεθεί. Ολόκληρες ή ολοκληρωμένες έννοιες παύουν να υπάρχουν ως περιοχές στις οποίες η φαντασία μπορεί να αναρωτηθεί.

     Μερικοί θα μπορούσαν να ρωτήσουν γιατί αυτό είναι τόσο σημαντικό όταν υπάρχουν τόσα πολλά άμεσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ο Albert Einstein συνοψίζει με πολύ καλό τρόπο το σκεπτικό πίσω από τη σημασία της φαντασίας όταν λέει, «Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε όταν τα δημιουργήσαμε». Αυτό που είναι πολύ βαθιά σημαντικό σχετικά με αυτή η δήλωση είναι ότι δείχνει ότι πρέπει να καλλιεργήσουμε την κατάλληλη νοοτροπία, όπως να έχουμε ένα ανοιχτό και περίεργο μυαλό γεμάτο γνώσεις, προτού μπορέσουμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα. Δεν είναι καλό να έχουμε μια ομάδα ανθρώπων έτοιμη να αναλάβει δράση, εάν η δράση αυτή είναι λανθασμένη λόγω παλιών, ελαττωματικών μοντέλων σκέψης. Αυτό οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα, που αναγκάζουν τους ανθρώπους να ξεκινήσουν από την αρχή ή ακόμα χειρότερα, να αποθαρρύνονται και να τα παρατάνε. 

                    

     Είναι αρκετά δίκαιο να υποθέσουμε ότι οι άνθρωποι που έχουν τον έλεγχο γνωρίζουν ότι αποκόπτοντας την επαφή των ανθρώπων με την φαντασία τους είναι απολύτως σημαντικό για τη διατήρηση της κυριαρχίας. Αυτό είναι καλά τεκμηριωμένο, δεδομένου ότι γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι στις ανώτερες βαθμίδες της εξουσίας είναι βουτηγμένοι στον αποκρυφισμό. Πολλοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μάγοι της μαύρης μαγείας, που δημιουργούν μια πραγματικότητα για τους ανθρώπους να την υιοθετήσουν. Η ελίτ κερδίζει δύναμη με το σχεδιασμό συστημάτων που ωφελούν τον εαυτό τους, ενώ ο πολύς κόσμος τα εκλαμβάνει ως αληθινά χωρίς να γνωρίζει ότι το σύστημα είναι ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους. Αυτό συμβαίνει ανεξέλεγκτα σε όλη την κοινωνία σήμερα, καθώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν σε συστήματα που έχουν ελάχιστα ή καθόλου οφέλη για αυτούς.

     Όταν παρουσιάζεις ένα σύστημα στους ανθρώπους που έχεις κατασκευάσει και ελέγχεις, το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι οι άνθρωποι να αρχίσουν να βλέπουν μέσα από την ψευδαίσθηση και να φαντάζονται κάτι άλλο. Είναι επιτακτική ανάγκη να κρατήσεις το μυαλό τους μέσα σε ένα κουτί, που τρέχει συνεχώς σε κύκλους με τα ίδια μοτίβα σκέψης. Για να το εμποδίσουν αυτό, οι μαύροι μάγοι κάνουν την πραγματικότητα που δημιούργησαν τόσο πραγματική ώστε τοποθετούν ακόμη και  μοχλούς αλλαγής μέσα στο σύστημα για να δώσουν την εντύπωση ότι η αλλαγή είναι δυνατή μέσα στο σχεδιασμό τους. Εντούτοις, η πραγματικότητα είναι ότι το σύστημα είναι πολύ φτιαγμένο προς όφελός τους, άσχετα με το πώς μπορεί να παρουσιάζονται οι ψευδαισθήσεις. Οι άνθρωποι έχουν απλώς πέσει θύματα στο να πιστεύουν σε αυτήν την πραγματικότητα, λέγοντας συχνά τη φράση «έτσι είναι τα πράγματα». Αν και στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να φανταστούν έναν διαφορετικό κόσμο, και εκείνοι που το κάνουν θεωρούνται ταμπού.

 

Του Tim Bryant

Αχόρταγος ελεύθερος-στοχαστής, ο Tim έχει κάνει αποστολή του να ψάχνει για την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή αυτή μπορεί να έρθει. Μετά την αφύπνιση του πριν από αρκετά χρόνια, το πάθος του για γνώση και δικαιοσύνη τον οδήγησε σε ένα ταξίδι στη βαθιά έρευνα, πολιτιστικά ταξίδια και πλήρη επέκταση του νου. Ο Tim θεωρεί ότι οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στα χέρια των πολιτών, λόγω της αυγής του Διαδικτύου, δεν μπορούν να σταματήσουν σε αυτό το σημείο, γι' αυτό έχει κάνει στόχο του να συμβάλει στη διευκόλυνση και τη διάσπαση αυτής της πολύπλοκης ροής πληροφοριών, έτσι ώστε να μπορέσουν και άλλοι να επιταχύνουν την αφύπνιση τους και να αποτελέσουν μέρος της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει στην κοινωνία.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ

      Έχετε ακούσει ότι το φαγητό συνοδεύεται με κρασί, αλλά ίσως ακόμα πιο σημαντικό είναι να συνοδεύετε τα γεύματα σας με μουσική.  Η αρμονία  και οι δονήσεις της μουσικής μπορούν να επηρεάσουν τα μόρια στα φυτά και να εμπλουτίσουν το φαγητό με ενέργεια, χαρά, και ζωντάνια όταν παίζει ενώ εσείς μαγειρεύετε.  Εν τούτοις, η εμπειρία του γεύματος επίσης μπορεί να διευρυνθεί πολύ από την μυστικιστική αλχημεία της μουσικής.  Επιλέγοντας μελωδίες που ταιριάζουν και διευρύνουν την δόνηση του φαγητού, μπορείτε να δημιουργήσετε μαγικά γεύματα και να υπερβείτε την απλή πράξη του φαγητού.  Αν, όμως, επιλέξετε μουσική που έρχεται σε αντίθεση με το γεύμα σας, είναι δυνατόν να μειώσετε την ενέργεια και την εμπειρία. Για παράδειγμα, αν το δείπνο σας είναι άσπρο ψάρι με σάλτσα κάπαρης, ελαφρά μυρωδάτο κρασί σαντορνιέ, και ελαφρά σαλάτα από άγρια λαχανικά και ακούτε heavy metal, ίσως να χάσετε την χάρη του γεύματος επειδή η δύναμη του καλύπτεται από την ενέργεια της μουσικής.  Αν, όπως, παίζει Franz Schubert ή απαλή jazz, η μουσική μπορεί να διευρύνει βαθιά την ενέργεια ολόκληρου του γεύματος.  Τα χρώματα μπορεί να είναι περισσότερο λαμπερά, οι γεύσεις πιο δυνατές, και το πιο σημαντικό, το σώμα σας μπορεί να απορροφήσει όλη την ενέργεια από το φαγητό, επειδή η δόνηση της μουσικής ταιριάζει με την αρμονική του γεύματος.

                            

     Από την άλλη μεριά, αν έχετε μια καταπληκτική χειροποίητη πίτσα με ψητές τομάτες, στρωμένες με τυριά εισαγωγής, και λίγες καυτερές πιπεριές επάνω, σερβιρισμένη με ένα πλούσιο κόκκινο κρασί, μια πολύ χαλαρωτική μουσική θα μπορούσε να υποτιμήσει τις δυνατές γεύσεις.  Αλλά αν ακούτε κιθάρα φλαμένκο, μια γεμάτη πάθος όπερα, ή ακόμα και ροκ-εν-ρολ ή μουσική κάντρυ με δυνατό ρυθμό, οι γεύσεις και οι μυρωδιές του γεύματος μπορεί να διευρυνθούν.

     Όλο και περισσότερο, οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων συνειδητοποιούν την αξία του να συνοδεύεται το φαγητό με μουσική.  Για παράδειγμα, ο Thomas Keller, ένας από τους πιο διάσημους σεφ στην Αμερική, έχει προσλάβει εταιρίες ως συμβούλους σχετικά με την συνοδεία του φαγητού με μουσική αλλά επίσης και με του χώρου μέσα στον οποίο παίζεται η μουσική.  Όχι μόνον ένα μουσικό κομμάτι ακούγεται διαφορετικά μέσα σε μια μεγάλη αίθουσα με πολλούς πελάτες που γευματίζουν, σε σύγκριση με ένα μικρό, ζεστό χώρο με τζάκι και καθίσματα για δύο, αλλά επίσης έχει και διαφορετική αίσθηση.

                      

     Στα ρητρήτς μας, συνδυάζουμε προσεκτικά τα γεύματα μας με την μουσική.  Μερικές φορές, με τρόπο πολύ φανερό, αν έχουμε ένα Μεξικάνικο γεύμα, παίζουμε Μεξικάνικη μουσική.  Ξεκινάμε με κάτι γρήγορο, και μετά, καθώς το γεύμα εξελίσσεται, πέφτουμε σε πιο χαλαρωτική Μεξικάνικη μουσική.  Αν έχουμε ένα Ινδιάνικο γεύμα, χρησιμοποιούμε μουσική σιτάρ αλλά επίσης μερικές φορές Bollywood, ανάλογα με το φαγητό και την βραδιά. Μερικές φορές, πάντως, η επιλογή της μουσικής είναι πιο λεπτή.  Μπορεί να επιλέξουμε κάτι γρήγορο για να ανεβάσουμε την διάθεση ή κάτι πιο χαλαρωτικό για να έχουμε ένα ηρεμιστικό αποτέλεσμα.  Επί πλέον, η Meadow συνήθως λέει μια ιστορία σαν ξεκίνημα του κάθε γεύματος. Για παράδειγμα, αν πρόκειται για Γαλλικό γεύμα, μπορεί να ζητήσει από όλους να φανταστούν ότι βρίσκονται στο Cote d’ Azur, και κάθονται πάνω σε έναν λόφο παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον ωκεανό.  Μιλάει για την μυρωδιά της θάλασσας, τον ήχο των μουσικών που παίζουν σε απόσταση, και τον σερβιτόρο που σερβίρει στα ποτήρια το κρασί.  Η Meadow δημιουργεί την ατμόσφαιρα του Γαλλικού καφενείου, μετά προσθέτουμε την μουσική, και ξαφνικά όλοι μεταφέρονται με τον νου τους στη Νότια Γαλλία.

                                

     Πειραματιστείτε με διαφορετικούς τύπους μουσικής με το γεύμα σας για να δείτε πώς αυτοί επηρεάζουν την εμπειρία σας.  Μπορεί να εκπλαγείτε από αυτό που θα ανακαλύψετε.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

  

Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 «Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, τότε παίξτε!»

-       William Shakespeare

                         

     «Θυμάμαι κάποτε, πριν πολλά χρόνια, όταν είχα πάει σε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές στην Ανατολική Ακτή.  Δεν θυμάμαι το φαγητό, τους σερβιτόρους, ή την διακόσμηση… αυτό που θυμάμαι είναι ότι δεν υπήρχε μουσική.  Τίποτα.  Ήταν σιωπηλά.  Φαινόταν τόσο ασυνήθιστο να τρώω σε ένα εστιατόριο που ήταν απόλυτα ήσυχα.  Ίσως για κάποιους ήταν ανακούφιση να τρώνε σε απόλυτη σιωπή, αλλά για μένα ήταν ένα άβολο συναίσθημα ακόμη και αδέξιο.  Όλοι οι πελάτες μιλούσαν ο ένας στον άλλο ψιθυριστά. Προσπάθησα πολύ να είμαι κι εγώ ήσυχη, αλλά είχα απόλυτη επίγνωση του κάθε ήχου που έκανε το πιρούνι μου πάνω στο πιάτο, και είχα επίγνωση του εαυτού μου κάθε φορά που άφηνα το ποτήρι πάνω στο τραπέζι.  Ίσως κάποιοι πήγαν στο εστιατόριο για αυτήν και μόνον την εμπειρία, αλλά βρήκα μία τραχύτητα σε αυτό το γεύμα που θα είχε μαλακώσει από την απλή προσθήκη της μουσικής.

     Όσοι εργάζονται σε εστιατόρια αντιλαμβάνονται την δύναμη της μουσικής να διευρύνει την εμπειρία του γεύματος.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν καθόμουν σε ένα μικρό καφέ στο Seattle. Είχα ένα μεγάλο, αχνιστό καπουτσίνο στα χέρια μου όταν άρχισαν να παίζουν την μουσική της ταινίας «The Mission». Ξαφνικά ένιωσα σαν να ανέβαινα στους ουρανούς.  Τα σύννεφα έξω από το παράθυρο έμοιαζαν φωτεινά και λαμπερά.  Η μυρωδιά του καπουτσίνο και αυτή η μουσική γράφτηκαν για πάντα στο μυαλό μου.  Μιαν άλλη φορά, ήμουν με την Meadow και τον David στην Ταϊλάνδη.  Είχαμε βρει ένα μικρό ανοικτό καφέ.  Στην πολύ πρωινή ζέση και σκόνη, με τις κότες να τρέχουν μέσα στον δρόμο και τις κόρνες να ηχούν, η μουσική του Jack Johnson διέσχιζε τον αέρα.  Φαινόταν τόσο παράξενο να ακούς έναν Αμερικανό μουσικό τόσο μακριά από την πατρίδα, αλλά η μουσική ήταν τέλειο σκηνικό για το γεύμα… ένα σκηνικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ».

 

Denise

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΩΝ

     Ο Mole ήρθε σε μας πριν τρία χρόνια, σε ηλικία επτά εβδομάδων, μία αξιαγάπητη μικρή μπάλα με έξυπνα, σαν ανθρώπινα μάτια. Είναι μια ιδιαίτερη ράτσα σκύλου που λέγεται Ιταλικό σπινόνε, που μερικές φορές αναφέρεται και σαν Ιταλικό γκριφόν.  Με μακριά, κρεμαστά αυτιά, πλούσιο μούσι, και μουστάκι, μοιάζει με αστείο τύπο που καπνίζει την πίπα του.  Ο Mole πλησιάζει τον κόσμο με μια άνεση, που σημαίνει ότι κάνει τα πάντα στον δικό του χρόνο και με τον δικό του τρόπο.  Αλλά μην σας ξεγελάει αυτό. Το μυώδες, 50 κιλών σώμα του είναι απόδειξη του τι αξίζουν δύο χιλιάδες χρόνια γονιδίων κυνηγόσκυλων.

                       

     Αυτό που αρχικά νομίσαμε ότι ήταν βλακεία και πείσμα αποδείχτηκε ότι είναι εξυπνάδα και οξύνοια. Στην εκπαίδευση, ο άλλος σκύλος μας θα πάει σαν την νυχτερίδα που βγαίνει από την κόλαση, ίσα κατά-πάνω, μέσα από πυκνή βλάστηση που σε τρυπάει για να πάρει το αντικείμενο. Ο Mole, αντιθέτως, θα εκτιμήσει την κατάσταση και θα βρει τον καλύτερο τρόπο δρόμο για να παρακάμψει τα εμπόδια, άσχετα από το πόσο χρόνο του πάρει.  Ο Mole σκέπτεται βαθιά τα πράγματα και πώς να φέρει σε πέρας αυτά που έχει να κάνει.  Όταν είναι σίγουροι ότι απλά χαζεύει ή έχει μπερδευτεί, ή έχει χάσει τελείως την μυρωδιά, αυτός ξαφνικά φέρνει τη δουλειά εις πέρας.

     Ο Mole πηγαίνει επίσης σε τάξεις ευκινησίας – στην πραγματικότητα, έχει γίνει ένας σούπερ σταρ στην ευκινησία, αποδεικνύοντας για μια φορά σε όλους ότι έχουν πέσει έξω.  Κανείς δεν περίμενε ότι ένα τέτοιο μεγάλο, αργοκίνητο σκυλί να είναι τόσο γρήγορο και ευκίνητο.  Ο Mole μας είναι γεμάτος εκπλήξεις!

     Παίρνουμε μέρος σε αγώνες τοξοβολίας σε ολόκληρη τη χώρα, και οι σκύλοι μας έρχονται κι αυτοί μαζί.  Όπου πηγαίνουμε, οι άνθρωποι μας σταματούν, θέλοντας να τον συναντήσουν και να ρωτήσουν γι’ αυτόν.  Μερικές φορές καταντάει τρέλα καθώς διασχίζουμε μόλις λίγα μέτρα πριν ο επόμενος μας σταματήσει.  Συνήθως μιλούν πρώτα σε αυτόν πριν μιλήσουν σε εμάς.  Έχουμε σταθεί τυχεροί κι έχουμε γνωρίσει κάποιους αξιολάτρευτους ανθρώπους λόγω του Mole!

                              

     Νωρίτερα αυτή τη χρονιά ο Mole άρχισε να κουτσαίνει από ένα πόδι, και δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια φανερή αιτία.  Η ξεκούραση δεν βελτίωσε την κατάσταση, έτσι τον πήγαμε στον κτηνίατρο για περαιτέρω εξετάσεις. Πήρα τα καταστροφικά νέα όταν το άλλο μου μισό ήταν μακριά για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο: Ο Mole είχε καρκίνο των οστών που δεν θεραπεύεται, με πολλούς πόνους και φοβερά σπάνιο για ένα σκύλο σε τόσο νεαρή ηλικία.  Τηλεφώνησα στον σύντροφο μου, και ήρθε σπίτι αμέσως.  Ο κόσμος μάς φάνηκε να καταρρέει καθώς αντιμετωπίσαμε την φοβερή πρόγνωση του Mole. Προετοιμαστήκαμε να πούμε αντίο στον αγαπημένο γλυκό μας φίλο.

     Ο κτηνίατρος, όμως, δεν ήταν προετοιμασμένος να εγκαταλείψει τον   Mole.  Μας έπεισε να ακρωτηριάσουμε το πόδι του, λέγοντας ότι οφείλαμε να του δώσουμε αυτήν την ευκαιρία. Δεν θέλαμε να βάλουμε τον Mole να υποστεί περισσότερο πόνο, αλλά ο κτηνίατρος μας διαβεβαίωσε ότι θα γιατρεύονταν γρήγορα, και ότι ο πόνος θα ήταν μηδαμινός. Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε.

     Ήταν μια εξουθενωτική, συναισθηματική στιγμή για εμάς, να επανεξετάσουμε την απόφαση μας.  Θα κατάφερνε ποτέ ο Mole να κάνει ξανά κάποια από τα πράγματα που αγαπούσε; Μήπως η χειρουργική αυτή επέμβαση απλά παράτεινε μια οδυνηρή ασθένεια που θα μπορούσε να τον σκοτώσει έτσι κι αλλιώς; Ποια θα ήταν η ποιότητα της ζωής του;

     Τα νέα διαδόθηκαν για την κατάσταση του Mole. Μηνύματα αγάπης και υποστήριξης έρχονταν σε εμάς από ανθρώπους από ολόκληρη τη χώρα – πολλοί από αυτούς στην πραγματικότητα ξένοι για εμάς, αλλά όλοι τους άνθρωποι που είχαν συναντήσει και ερωτευτεί τον Mole.  Μέσα σε μόνον τρία χρόνια ο Mole είχε αγγίξει τις καρδιές πολλών. Δεν ήταν, παρά μόνον τότε που συνειδητοποιήσαμε τον αντίκτυπο που ο σοφός αυτός σκύλος είχε στους ανθρώπους.  Το ενδιαφέρον και οι ευχές τους για την ανάρρωση του Mole ήταν εκπληκτικό, και μας βοήθησε πραγματικά σε μια δύσκολη στιγμή.  

                                       

     Δύο ημέρες μετά την επέμβαση ο κτηνίατρος μας τον έφερε σπίτι, λίγο ζαλισμένο και ταραγμένο.  Μετά από μία εβδομάδα ο Mole κυκλοφορούσε αρκετά καλά στα τρία πόδια.  Μετά από δύο εβδομάδες τα ράμματα αφαιρέθηκαν, και μπορούσε να κάνει μικρούς περιπάτους.  Μετά από τρεις εβδομάδες, ο Mole τριγύριζε όπως έκανε πάντα.  Τώρα έχει επιστρέψει στην εκπαίδευση του, κάνοντας ακόμα τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, αλλά το πιο σημαντικό, ακόμα κάνοντας πράγματα!

     Αισθάνομαι απόλυτα ταπεινά στην παρουσία του.  Κατά την διάρκεια των γεγονότων αυτών των τελευταίων εβδομάδων, ο Mole έχει συμπεριφερθεί με πολύ μεγάλο κουράγιο και τεράστια αξιοπρέπεια.  Ούτε για μια φορά δεν παραπονέθηκε ή έκανε κάποια φασαρία.  Ο Mole μου έχει διδάξει τόσα πολλά – πώς να χαλαρώνω και να είμαι υπομονετική είναι το μεγαλύτερο μάθημα.  Να τον παρακολουθώ να αντέχει αυτό το βασανιστήριο και να διατηρεί την ηρεμία του με κάνει να συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα για το οποίο να γρινιάζω.  Αν εκείνος μπορεί να το ξεπεράσει αυτό, τότε κι εγώ μπορώ να ξεπεράσω οτιδήποτε μου συμβεί.

     Δεν γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον γλυκό, υπέροχο Mole μας. Μπορεί να τον έχουμε μαζί μας για μόνον έξη μήνες ακόμη, ή μπορεί να είμαστε ευλογημένοι με έξι ακόμη χρόνια, αλλά το σημαντικό είναι ότι τον έχουμε ακόμη, και θα φροντίσουμε με σιγουριά ότι το υπόλοιπο της ζωής του θα είναι γεμάτο με δράση και παιχνίδι όπως τα πρώτα τρία χρόνια του.  Χωρίς αμφιβολία, ο Mole θα συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας διδάσκει με το ήρεμο, χαλαρό του στυλ ότι άσχετα από το τι συμβαίνει, η ζωή αξίζει πραγματικά να την ζεις στο έπακρον.

 

Της Ali Le-Mar

                          

Το σχόλιο του Bernie:

     Το «Μαθήματα Ιταλικών» μου θυμίζει έναν από τους φίλους μας που σώσαμε, ένα ημίαιμο γκριφφόν με ίσο σαν σύρμα τρίχωμα.  Τα γκριφφόν έχουν καλοσυνάτα, σαν ανθρώπου μάτια.  Πήγαμε στον καταφύγιο να υιοθετήσουμε ένα σκύλο.  Ένας από αυτούς πήδηξε και μου δάγκωσε τη μύτη, αλλά τον υιοθετήσαμε και ο ένας γιός μας τον πήρε σπίτι.  Ένας άλλος που σώσαμε έτρεχε ολόγυρα ενώ φορούσε λουρί, και έδενε τα πόδια όλων μέχρι πάνω, και τους έριχνε κάτω.  Η Bobbie τον έβγαλε Bruiser (= πυγμάχο) – απόλυτα κατάλληλο.  Όλοι όσοι γνώρισαν τους σκύλους αυτούς τους αγάπησαν. Ήταν ιδιαίτεροι χαρακτήρες.

     Ήξερα κάποιον του οποίου ο γάτος ήταν στο νοσοκομείο, και ο κτηνίατρος τηλεφώνησε για να τους πει ότι ο γάτος τους δεν θα τα κατάφερνε.  Πρότεινε ότι καλό θα ήταν να του κάνουν ευθανασία.  Έτσι, ο φίλος μου είπε, «Έρχομαι.  Θέλω να είμαι εκεί μαζί του».  Ολόκληρη η οικογένεια πήγαν στο νοσοκομείο δακρυσμένοι.  Ο κτηνίατρος έφερε τον γάτο τους στην αίθουσα εξέτασης, μεταφέροντας το μικρό πλασματάκι στα χέρια του.  Αλλά όταν ο γάτος είδε την οικογένεια, πήδηξε από τα χέρια του κτηνίατρου, πετάχτηκε κάπου έξη μέτρα μέχρι την άλλη άκρη του δωματίου, και προσγειώθηκε πάνω στο στήθος του ιδιοκτήτη του.

     «Μία ώρα πριν πέθαινε», ο έκπληκτος κτηνίατρος είπε.  Μου είπαν την ιστορία αυτή δύο χρόνια μετά το περιστατικό, και ο γάτος ακόμη δυνάμωνε.  Υπάρχει λοιπόν ένα άλλο μάθημα σε αυτό: Όταν είσαι άρρωστος, να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που αγαπάς.  Ο σκύλος της Ali μπορεί να νιώσει την αγάπη της οικογένειας του, κι έτσι είναι ευτυχισμένος.  Έχει όλα όσα χρειάζεται.  Δεν θεωρεί ότι του λείπει κάτι.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)