ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ

Ο γιός μου ο Μαξ, στα δεκατρία του, δεν είχε ποτέ καβαλήσει το ποδήλατο του πέρα από τους επίπεδους δρόμους του Σακραμέντο, στην Καλιφόρνια.  Ένα απόγευμα πήρα τον Μαξ, το ποδήλατο του, και την Σάμμυ, το ενός έτους Αυστραλέζικο κέλπι μας, τους φόρτωσα στο SUV και ξεκίνησα για να επισκεφτούμε τον ξάδελφο μου τον Κεν, που ζει πάνω σε ένα βουνό κοντά στην κοιλάδα Νάπα.

                        

     Το σπίτι του Κεν βρίσκεται στην κορυφή ενός χωματόδρομου μήκους ενός μιλίου, και όσο ήμασταν εκεί, ο Μαξ περνούσε πάρα πολύ ωραία τρέχοντας με το ποδήλατο του μέχρι κάτω το ποτάμι. Αφού είχαμε μείνει μερικές ώρες, άρχισα να φορτώνω το αυτοκίνητο για την επιστροφή μας στο Σακραμέντο ενώ ο Κεν και η οικογένεια του έφυγαν για κάποια εκδήλωση στην οποία έπρεπε να παραστούν. Όταν το αυτοκίνητο ήταν έτοιμο, η Σάμμυ πήδηξε μέσα στο αυτοκίνητο και πήρε την θέση της στο πίσω κάθισμα.  Αλλά ο Μαξ παρακάλεσε για ένα ακόμη κατέβασμα.

     «Εντάξει, είπα και τον ακολούθησα στο SUV. Γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν η τελευταία του βόλτα της ημέρας, ο Μαξ κατέβηκε με ταχύτητα τον λόφο όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά αυτή τη φορά έχασε τον έλεγχο.  Το πέσιμο δεν ήταν καθόλου ωραίο θέαμα.  Μάζεψα τον Μαξ, τον έβαλα μέσα στο αυτοκίνητο, και επέστρεψα γρήγορα στο σπίτι του Κεν.

     Αφήνοντας την Σάμμυ στο πίσω κάθισμα, πήρα τον Μαξ μέσα. Μικρά χαλίκια είχαν μπει στο δέρμα του, και αίμα κυλούσε από τις πληγές.  Καθώς τον παρηγορούσα, αναρωτήθηκα που φύλαγε ο Κεν το κουτί των πρώτων βοηθειών, και τότε ήταν που η κόρνα του αυτοκινήτου άρχισε να κτυπάει. Έτρεξα κάτω και βρήκα την Σάμμυ στο μπροστινό κάθισμα, να πιέζει την κόρνα του αυτοκινήτου με τα μπροστινά της πόδια.

     «Όχι! Είπα, μαλώνοντας την, και επέστρεψα στον Μαξ.  Το λεπτό που ξαναμπήκα στο σπίτι, η κόρνα ακούστηκε ξανά και τότε σταμάτησε.  Μόλις λίγα λεπτά αργότερα αρκετοί γείτονες, ανάμεσα τους και μία νοσοκόμα, εισέβαλαν στο σπίτι. Η νοσοκόμα αυτή ήταν δώρο θεού.

     «Πώς ξέρατε ότι χρειαζόμουν βοήθεια;» ρώτησα.

                          

     Η γειτόνισσα του Κεν εξήγησε ότι στην μικρή κοινωνία τους, όπου τα σπίτια των ανθρώπων είναι λίγο απομονωμένα, είχαν ορίσει σημάδια για κλήση βοήθειας σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.  Ένας επαναλαμβανόμενος ήχος κόρνας αυτοκινήτου είναι κάλεσμα για βοήθεια.

     Κατέληξα ότι η Σάμμυ πρέπει να είχε κτυπήσει την κόρνα κατά λάθος την πρώτη φορά και πιθανόν το ξανάκανε από περιέργεια ή βαρεμάρα. Δεν το είχε κάνει ποτέ πριν. Αλλά τώρα που ήξερε πώς, περίμενα ότι θα προσπαθούσε να κτυπήσει την κόρνα όποτε έμενε μόνη μέσα στο αυτοκίνητο.  Αλλά αυτό δεν συνέβη. Ποτέ ξανά η Σάμμυ δεν κτύπησε την κόρνα.

     Το ένστικτο της Σάμμυ την ημέρα εκείνη ήταν να σημάνει ένα συναγερμό για ένα πληγωμένο μέλος της αγέλης της. Αλλά πώς ήξερε ότι η κόρνα, και όχι το γαύγισμα – ο φυσικός της τρόπος για να κάνει θόρυβο – θα έφερνε βοήθεια; Ίσως να μην το κατανοήσω ποτέ, αλλά ένα πράγμα που δεν μπορώ να αρνηθώ είναι ότι η ενέργεια της μας έχει δέσει με μαγικό τρόπο για πάντα.

 

Της R. Ira Harris

 

Το σχόλιο του Bernie:

Η ιστορία «Σημαίνοντας τον Συναγερμό» μου φέρνει στο νου πώς η γυναίκα μου, η Bobbie, απαντά όταν οι άνθρωποι ρωτούν, «Από που ήλθε αυτό;» Λέει, «Ήλθε από ο Θεός-ξέρει-που». Αυτή είναι η μόνη απάντηση. Πώς γνώριζε ο σκύλος ότι η κόρνα θα έφερνε βοήθεια; Η γνώση αυτή ήλθε ο Θεός-ξέρει-από-που. Ναι, η συνειδητότητα της γειτονιάς επικεντρώθηκε στην φροντίδα των μελών μεταξύ τους, αλλά χρειάζεται ο σκύλος να είναι ήσυχος αρκετά για να συνδεθεί με αυτήν.  Η Σάμμυ δεν ήταν σε πανικό, σκεπτόμενη, «Τι μπορώ να κάνω;» Συνδέθηκε με την συνειδητότητα και αντέδρασε διαισθητικά τοποθετώντας τα μπροστινά της πόδια πάνω στην κόρνα.  Γι’ αυτό έχει γίνει η ζωή.  Για να είναι κάπως έτσι. Τα ζώα καταλαβαίνουν, και ζουν σύμφωνα με αυτήν την κατανόηση, κάθε μέρα, ενώ εμείς σκεπτόμαστε και παλεύουμε, χωρίς να ζούμε το μήνυμα.  Και όταν η Ira λέει «αυτό μας έδεσε μαγικά μαζί για πάντα», εγώ λέω, «Έδεσε μαζί, ναι. Αλλά δεν είναι μαγεία.  Είναι ΑΛΗΘΙΝΟ. Η διαισθητική αγάπη έχει κτιστεί μέσα μας από τον δημιουργό μας.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΙΑΣ ΙΔΕΑΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΛΘΕΙ

     Η δύναμη μιας ιδέας της οποίας ο καιρός έχει έλθει, είναι πραγματικά η δύναμη του Πνεύματος στην πράξη. Η ισότητα για όλους είναι το πώς είναι ο Θεός, για παράδειγμα, και επιδιώκουμε να είμαστε όπως ο Θεός. Όταν αρκετοί από εμάς, μαζί με ένα ή δύο άτομα με οραματιστική συνείδηση, αρχίζουν να σκέπτονται αυτές τις ιδέες μέσα στο πνεύμα, δεν μπορεί τίποτα να τους σταματήσει. Ας ρίξουμε μια ματιά εδώ σε μερικές τέτοιες ιδέες από την ιστορία της Αμερικής: 

                           

     - Όταν ήρθε η ώρα να καταργηθεί η ανομολόγητα φρικτή πρακτική της δουλείας, αυτή ήταν μια ιδέα της οποίας η ώρα είχε έρθει. Αυτό συνέβη επειδή μια κρίσιμη μάζα ατόμων με ένα νέο όραμα για την ανθρωπότητα άρχισε να σκέφτεται κάτι που είχε υιοθετηθεί μερικές γενιές νωρίτερα: «Θεωρούμε τις αλήθειες αυτές ως αυτονόητες, ότι όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι». Χρειάστηκαν περισσότερα από 85 χρόνια μετά που ο Thomas Jefferson έγραψε αυτά τα λόγια, αλλά τότε η ιδέα δεν μπορούσε να σταματήσει – ακόμη και αν οι σκλάβοι αντιπροσώπευαν ένα μικρό μέρος του πληθυσμού και δεν είχαν δικαιώματα ψήφου. Όταν ένας άνθρωπος με οραματιστική συνείδηση, ο Αβραάμ Λίνκολν (μαζί με πολλούς άλλους) προσέγγισε αυτή την ιδέα από μια εμπνευσμένη προοπτική, ήταν ξεκάθαρο ότι η ώρα είχε πράγματι έλθει για να δοθεί τέλος στη δουλεία. Αυτή η νέα ιδέα της ισότητας για όλους είναι ο τρόπος του Πνεύματος.

     - Μπορούμε να δούμε επίσης μια ιδέα της οποίας η ώρα είχε έλθει στη χορήγηση δικαιωμάτων ψήφου για τις γυναίκες το 1920. Παρά την αντίθεση ενός μη οραματιστή Προέδρου (του Woodrow Wilson) και την διαμαρτυρία μιας πλειοψηφίας ανδρών που είχαν δικαιώματα ψήφου, η ιδέα δεν μπορούσε να σταματήσει. Αρκετές γυναίκες οραματίστριες, οι οποίες ευθυγραμμίστηκαν με πολλούς άλλους άνδρες και γυναίκες, πίστεψαν και το έκαναν να συμβεί - ένα δικαίωμα που θεωρούμε δεδομένο σήμερα. 

                            

     - Η φυλετική ενοποίηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι άλλο ένα παράδειγμα μιας ιδέας της οποίας η ώρα είχε έρθει. Όταν η ιδέα αυτή άρχισε να εμφανίζεται στην οραματική συνείδηση ​​μερικών ανθρώπων όπως οι John F. Kennedy, Martin Luther King, Jr ., Lyndon Johnson; και Rosa Parks. δεν θα μπορούσε να σταματήσει - παρά τις αντιρρήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους βρίσκονταν σε θέσεις πολιτικής εξουσίας. Σήμερα, στα σχολεία που κάποτε εφάρμοζαν την φυλετική διάκριση, έχουμε ένα φοιτητικό σώμα πολλαπλών φυλών. Η φυλετική ενοποίηση βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία εκδήλωσης παντού στην κοινωνία μας και πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα, αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό, η ιδέα αυτή δεν μπορεί να σταματήσει.

     - Τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων είναι άλλη μια ιδέα της οποίας η ώρα έχει έρθει. Ένας από τους πολλούς λόγους που θαυμάζω τον Ram Dass τόσο πολύ είναι η στάση που πήρε εδώ και πολύ καιρό στο θέμα των ίσων δικαιωμάτων για τους ανθρώπους όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών. Σε κανένα άτομο ή ομάδα δεν μπορούν να αρνούνται νομικά ή κοινωνικά προνόμια επειδή όλοι προέρχονται από μία Πηγή, η οποία δεν αποκλείει κανέναν. Μια ιδέα της οποίας ο καιρός έχει έλθει είναι πάντα σε τέλεια ευθυγράμμιση με το Πνεύμα από το οποίο προερχόμαστε.

- Τέλος, η στροφή της συνειδητότητας από μια συλλογική πεποίθηση ότι το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους είναι επιτρεπτό σε μία που δεν είναι ανεκτό ήταν μια ιδέα της οποίας η ώρα είχε έρθει. Η ιδέα έγινε ασταμάτητη όταν μια αεροπορική εταιρεία που είχε όραμα απαγόρευσε το κάπνισμα στις εμπορικές πτήσεις της - και στη συνέχεια οι υπόλοιπες ήλθαν σε πνευματική ευθυγράμμιση. Εφόσον προερχόμαστε από μια μη τοξική Πηγή Ευεξίας, η ευθυγράμμιση με Αυτή είναι το πεπρωμένο μας και δεν μπορεί να σταματήσει. 

                          

     Θα μπορούσα να συνεχίσω με παραδείγματα τέτοιων ιδεών που εκδηλώνονται στην κοινωνία μας, αλλά αντίθετα προτείνω να αρχίσουμε να κοιτάμε γύρω μας για στοιχεία ιδεών των οποίων ο καιρός έχει έρθει. Βλέπετε, όταν είμαστε έτοιμοι, πρόθυμοι, και ανοιχτοί σε αυτό, η Θεϊκή καθοδήγηση που ψάχνουμε θα αναλάβει δράση για λογαριασμό μας. Έτσι συμβαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι με τους οποίους έχουμε ερωτικές σχέσεις - ανεξάρτητα από το πόσο διάρκεσαν οι σχέσεις - είναι όλοι χαρακτήρες μέσα σε αυτό το όνειρο μας που ονομάζεται «ζωή». Έρχονται σε εμάς για διάφορους λόγους, όπως για να μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε ένα παιδί (ή παιδιά), να μας διδάξουν τη συγχώρεση ή να μας βοηθήσουν να εκπληρώσουμε κάποιο άλλο πεπρωμένο.

     Είναι δύσκολο για το εγώ μας να το καταλάβει, αλλά κάθε ένα άτομο που έχει μπει και βγει από τη ζωή μας είναι μέρος της Θεϊκά επιλεγμένης εμπειρίας της ζωής μας – το οποίο σημαίνει, είναι ιδέες των οποίων είχε έρθει η ώρα. Καθώς μπαίνουμε σε μια ζωή έμπνευσης, θα το βρούμε εύκολο ακόμη και απαραίτητο να ευχαριστήσουμε όλα αυτά τα άτομα και να προσέξουμε με σοβαρότητα τι μας έφεραν κατά την άφιξή ή / και την αναχώρησή τους.

     Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν χρειαζόμασταν να έχουμε μια συγκεκριμένη επαγγελματική εμπειρία, αυτή ήταν στη διάθεσή μας. Επειδή ταιριάζαμε δονητικά με αυτό που εμφανίστηκε, το αρπάξαμε. Και όταν δεν ταιριάζαμε πλέον δονητικά με αυτή τη δουλειά, αυτούς τους ανθρώπους, τη πόλη, εκείνο το σπίτι ή οτιδήποτε άλλο, φύγαμε. 

                     

     Είμαστε μέσα σε ένα σύστημα που κατευθύνεται από μια Ανώτερη Νοημοσύνη και είμαστε μέρος αυτού του συστήματος. Όλα είναι σύμφωνα με έναν σκοπό. Η δονητική μας αντιστοίχιση καθορίζει τι προσελκύουμε και τι απωθούμε στη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να εστιάζουμε σε ό, τι έχει ήδη συμβεί και σε ό,τι έχουμε περάσει. Είναι προτιμότερο να μετατοπίσουμε τη δόνηση μας προς τα πάνω, ώστε να εναρμονιστεί με το Πνεύμα, και τότε - και μόνο τότε - οι ιδέες που βασίζονται στο πνεύμα θα έλθουν να χτυπήσουν την πόρτα μας. Οι ιδέες αυτές δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν ή να απομακρυνθούν επειδή, όπως γνωρίζουμε, δεν υπάρχει τίποτα σε αυτό το Σύμπαν πιο ισχυρό από μια ιδέα της οποίας η ώρα έχει έρθει. Η δική μας ευθύνη είναι απλά να γίνουμε όντα που περιμένουν και προσδοκούν εμπνευσμένες ιδέες που δεν μπορούν να σταματήσουν.

 

Του Dr Wayne Dyer

Απόσπασμα από το “Living An Inspired Life”

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ

Το καταφύγιο της περιοχής είχε περιορισμένο προϋπολογισμό και απεριόριστη προσφορά κατοίκων.  Μόλις τα μαύρα γκόλντεν ρητρήιβερ λαμπραντόρ κουταβάκια άρχισαν να τρώνε μαλακή τροφή μόνα τους, διαφημίστηκαν για υιοθεσία.  Τα κουταβάκια ήταν μόλις πεντέμιση εβδομάδων.  Διαλέξαμε ένα από την γέννα και συμφωνήσαμε να επιστρέψουμε να τον πάρουμε το επόμενο πρωί όταν όλα τα έγγραφα θα είχαν διευθετηθεί.

                    

     Την επόμενη ημέρα ο γιός μου έπρεπε να πάει και να πάρει το κουτάβι για μένα, επειδή είχα κτυπήσει την πλάτη μου και δεν μπορούσα να οδηγήσω. Επέστρεψε σπίτι με ένα κουτάβι από την ίδια γέννα, αλλά όχι αυτό που είχαμε αρχικά διαλέξει.  Όταν το είπα στο γιό μου, το πρόσωπο του συννέφιασε και προσφέρθηκε να το πάει πίσω και να πάρει το σωστό σκύλο.

     «Υπάρχει ένας λόγος για τα πάντα», είπα.  «Όταν ένα μεγαλύτερο χέρι από το δικό μας παρεμβαίνει, νομίζω ότι μας δείχνει ότι αυτό το κουτάβι προορίζεται για εμάς». Και έτσι άρχισε το ταξίδι μας με τον Boo.

     Μεγάλωνε… και μεγάλωνε…. και μεγάλωνε ακόμη περισσότερο. Ο Boo δεν σταμάτησε να μεγαλώνει όταν έφτασε να είναι το μέγεθος ενός Λαμπραντόρ, ούτε ενός γκόλντεν ρητρήιβερ.  Συνέχισε να ψηλώνει, να μακραίνει, να φαρδαίνει, και να βάζει βάρος μέχρι που ήταν μεγαλύτερος από όλα τα σκυλιά που είχα μέχρι τότε. Τελικά ανακαλύψαμε ότι ο Boo μας ήταν ένα μείγμα μαύρου Λαμπραντόρ και Ιρλανδέζικου λυκόσκυλου.

     Κανείς δεν μου είπε τι να περιμένω από ένα λυκόσκυλο, ειδικά τον θόρυβο που θα έβγαζε από τον λαιμό του όταν άρχιζε να γρυλίζει στην πόρτα. Στην αρχή δεν είχαμε ιδέα τι δεν πήγαινε καλά όταν ο Βοο έβγαζε έναν θόρυβο σαν τον άνεμο της καταιγίδας που μοιρολογάει.

     «Ωωω, γουου, γουου, γουουουουααααα», τραγουδούσε, καθώς ο θρήνος του γέμιζε ολόκληρο το σπίτι.  Και τι δεν θα έδινα να ακούσω αυτό το γρύλισμα ακόμα μια φορά.

     Ο Βοο ήταν δύσκολος στην διαχείριση.  Σε κάποιο σημείο, όποτε κάποιος αποχαιρετούσε γιατί έφευγε, αναστατώνονταν. Στέκονταν μπροστά στην πόρτα. Γρύλιζε.  Μια φορά δάγκωσε μια κοπέλα με την οποία έβγαινε ο γιός μου.  Το έβρισκε χαριτωμένο να τον κάνει να γρυλίζει όταν έφευγε, και προκάλεσε την τύχη της.  Επειδή δεν θέλαμε να το διακινδυνεύουμε, φωνάξαμε έναν εκπαιδευτή σκύλων.  Ο άνθρωπος αυτός εμφανίστηκε φορώντας ένα μακρύ παλτό και κρατώντας έναν χαρτοφύλακα, μοιάζοντας περισσότερο με τον εξορκιστή παρά με εκπαιδευτή. Αλλά οι αλλαγές που μας βοήθησε να κάνουμε στην συμπεριφορά μας σίγουρα επηρέασαν την συμπεριφορά του Βοο.

                        

     «Όχι κόκαλα. Τίποτα δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα.  Δεν είναι το μωρό σας. Να του φέρεστε όπως σε σκύλο». Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι σήμαινε εκείνη η τελευταία οδηγία, και παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλα τα πράγματα που κάναμε σωστά ή λάθος, ο Βοο αποδείχτηκε ότι ήταν ο τέλειος σκύλος.

     Μια μέρα ο Βοο άρχισε να γαυγίζει σαν τρελός στην μπροστινή πόρτα, η οποία βλέπει στο σπίτι της γειτόνισσας.  Κοίταξα να δω τι ήταν αυτό για το οποίο προσπαθούσε να μας επιστήσει την προσοχή, αλλά τίποτα πέρα από τα συνηθισμένα δεν φάνηκε.  Ό,τι κι αν είπα ή έκανα, δεν σταματούσε.  Τελικά, απλά για να τον ησυχάσω, τον πήρα στο σπίτι της γειτόνισσας. Διαπιστώσαμε ότι η ηλικιωμένη γειτόνισσα μου είχε πέσει και είχε προσγειωθεί πάνω στην γάτα της.  Η γάτα την δάγκωνε, αλλά η γυναίκα δεν μπορούσε να σηκωθεί πάνω από την γάτα.  Την βοηθήσαμε να σηκωθεί και ελευθερώσαμε την αγριεμένη γάτα, και ο Βοο ανακηρύχθηκε σε ήρωα. 

                                    

     Ο Βοο έζησε μέχρι αρκετά μεγάλη ηλικία.  Όταν πέθανε, τον αποτεφρώσαμε, με σκοπό να θάψουμε τις στάχτες του σε ένα ωραίο σημείο.  Αλλά οι στάχτες του είναι ακόμα πάνω στο γραφείο μου δίπλα στην φωτογραφία του.  Φαίνεται ότι δεν θέλω να τον αφήσω να είναι μακριά από κοντά μου.  Ο εκπαιδευτής έκανε λάθος σε ένα πράγμα: ο Βοο ΗΤΑΝ το μωρό μου!

 

Της Floss Azzariti

 

To σχόλιο του Bernie:

Η ιστορία «Περισσότερο από ένα Λαμπραντόρ» μπορεί να φαίνεται αξιοσημείωτο σε μας, αλλά πρέπει να ήταν απίστευτο για τον Βοο το ότι οι άνθρωποι του δεν πρόσεξαν ότι κάποιος είχε πρόβλημα, ότι δεν αντιδρούσαν. Τι δεν πήγαινε καλά με αυτούς; Δεν είναι να απορείς που έκανε τόσο σαματά. Ο σκύλος μας ο Buddy κάνει τόσο θόρυβο που δεν χρειαζόμαστε κουδούνι. Κανένας κλέφτης δεν θα μπορούσε να τρυπώσει μέσα στο σπίτι μας.  Η Floss σοφά είπε ότι ένα μεγαλύτερο χέρι από το δικό τους διάλεξε τον σκύλο.  Αν όλοι αντιδρούσαμε σε αυτό που αποκαλούμε λάθη όπως έκανε εκείνη – μη κατηγορώντας τον άνθρωπο που έφερε σπίτι τον λάθος σκύλο, μη κάνοντας καμιά μεγάλη φασαρία – θα αφήναμε χώρο για περισσότερα θαύματα στη ζωή μας.

      

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΛΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ

 «Αν ένας σκύλος δεν έλθει κοντά σου αφού σε έχει κοιτάξει στο πρόσωπο, πρέπει να πας σπίτι και να εξετάσεις την συνείδηση σου»

-      Woodrow Wilson

                       

Μία γυναίκα που γνώριζα πήγαινε καβάλα στο άλογο μέσα από γνώριμη περιοχή με μία ομάδα φίλων όταν το άλογο της σταμάτησε απότομα και, παρά τις προτροπές, αρνήθηκε να προχωρήσει.  Η φίλη μου είχε στενή σχέση με αυτό το άλογο, και έτσι ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δεν μπορούσε να δει τι.

     «Η Κitty πάντα οδηγεί τους άλλους λόγω της σταθερής, αξιόπιστης φύσης της», είπε η φίλη μου, «αλλά αυτή τη φορά ένας από τους άλλους καβαλάρηδες χρειάστηκε να πάει μπροστά, ελπίζοντας ότι η Kitty θα ακολουθούσε.  Αυτό δεν λειτούργησε. Η Kitty συνέχιζε να αρνείται να κουνηθεί».

     Δευτερόλεπτα αργότερα, το άλογο και ο καβαλάρης που είχαν πάει μπροστά εξαφανίστηκαν μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης.  Η γη τους είχε κυριολεκτικά καταπιεί.  Ευτυχώς, το άλογο κατάφερε να σκαρφαλώσει και να βγει από την λακκούβα χωρίς να χάσει τον καβαλάρη του ή να τραυματιστεί.

                                    

     Πώς λοιπόν γνώριζε η Kitty τι παραμόνευε μπροστά τους όταν το άλλο άλογο δεν γνώριζε; Ήταν η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της Kitty και του καβαλάρη της ένας παράγοντας; Είναι πιθανόν.  Η διαίσθηση των ζώων είναι συχνά εξαιρετικά ευαίσθητη όταν αφορά μια στενή σχέση.  Ένας άντρας μου είπε ότι δεν μπορούσε να καταφέρει τον σκύλο του να φύγει δίπλα από το κρεβάτι του άρρωστου πατέρα του.  Ο σκύλος πήγαινε στην κουζίνα μόνον για να φάει, και έβγαινε έξω μόνον για να κατουρήσει και να κάνει τα κακά του. Τον υπόλοιπο χρόνο έμενε μέσα στην κρεβατοκάμαρα του πατέρα. Μια μέρα ο άντρας αυτός βρήκε τον σκύλο μέσα στην κουζίνα.  Είπε, «Ήξερα ότι ο πατέρας μου ήταν καλύτερα, διαφορετικά ο σκύλος δεν θα τον είχε αφήσει.  Πήγα στο δωμάτιο του μπαμπά, και όπως το περίμενα, ήταν καθισμένος, δείχνοντας σημάδια βελτίωσης».

     Η γάτα μας η Miracle (= Θαύμα) κοιμόταν πάνω στο στήθος μου όποτε δεν ήμουν καλά.  Δεν της το ζητούσα να το κάνει. Ερχόταν επειδή γνώριζε.  Όταν αισθανόμουν καλά και απλά έπαιρνα έναν υπνάκο, έπαιζε έξω.  Οι ιστορίες που ακολουθούν απλά δείχνουν πόσο διαισθητικά μπορούν να είναι τα ζώα, είτε πρόκειται για κάποιον που αγαπούν και που τα έχει φροντίσει ή για κάποιον που λίγο γνωρίζουν.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)

ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ (Μέρος B)

 (Με αυτήν την ανάρτηση ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

     Ωστόσο, αυτό μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουμε. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι να επανασυνδεθούν οι άνθρωποι με αυτή τη βασική λειτουργία της φαντασίας που υπάρχει μέσα σε όλους μας. Αυτή είναι η άμεση σύνδεσή μας με το σύμπαν και την απέραντη δυνατότητα του. Στην πραγματικότητα, η ανθρώπινη κοινωνία δεν θα είχε εξελιχθεί σε αυτό που είναι σήμερα, αν κάποιος δεν την είχε φανταστεί έτσι για πρώτη φορά. 

                        

     Πρέπει κυριολεκτικά να δημιουργήσουμε νέα συστήματα που δεν υπάρχουν, όμως περιμένουν μέσα στο άπειρο κενό όλων των δυνατοτήτων να αξιοποιηθούν. Αυτό σημαίνει να ξεκινήσουμε νέες ιδέες στο μυαλό μας και να ξεκινήσουμε νέα συστήματα μέσα στο τοπικό μας περιβάλλον. Έχει σχέση με τη δημιουργία ενός νέου νομισματικού συστήματος για τις οικονομικές συναλλαγές, επειδή γνωρίζετε ότι το σημερινό νομισματικό σύστημα δεν είναι η μόνη δυνατότητα. Πρόκειται για την οικοδόμηση νέων συστημάτων εξουσίας, επειδή γνωρίζετε ότι η σημερινή είναι ισχυρή μόνο επειδή το έχουμε πιστέψει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβουμε άμεση δράση για να κάνουμε το θηρίο να πεθάνει από την πείνα, το οποίο είναι το σημερινό μας σύστημα, επειδή υπάρχει η αυτοπεποίθηση ότι μπορείτε να δημιουργήσετε κάτι καλύτερο. Δεν εξαρτόμαστε από το σύστημα. Αλλά πιστεύουμε ότι εξαρτόμαστε επειδή δεν έχουμε την αυτό-πεποίθηση και τη δημιουργικότητα στη φαντασία μας για να φανταστούμε κάτι καλύτερο.

     Ήρθε η ώρα να σπάσουμε το καλούπι και να αμφισβητήσουμε αυτό που αρχικά θεωρούσαμε ότι είναι στερεό. Τα πράγματα δεν είναι σταθερά και μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Όλα καταλήγουν στην αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Όπως έχω μάθει από το δικό μου ταξίδι, μόλις αρχίσετε να υλοποιείτε αυτή τη φαντασία μέσα σας, ο κόσμος γύρω σας κυριολεκτικά αρχίζει να αλλάζει και τα κομμάτια αρχίζουν να μπαίνουν στη σωστή τους θέση. Ίσως να μην είναι ακριβώς όπως τα είχατε σχεδιάσει, αλλά αυτός είναι ολόκληρος ο ορισμός της φαντασίας, η εκδήλωση δρόμων που δεν υπήρχαν προηγουμένως.

                     

     Ο νόμος του σύμπαντος είναι η αγάπη, και η φαντασία είναι ο τρόπος που μιλάει το σύμπαν κατ’ ευθείαν σ’ εμάς. Απλά πρέπει να μάθουμε πώς να αποκτήσουμε πρόσβαση σ’ αυτή τη φωνή και να την ακούσουμε. Ο κόσμος αλλάζει και οι παλιοί τρόποι αρχίζουν να μην λειτουργούν πια. Αυτό το κάνει να είναι πιο σημαντικό από ποτέ να οραματιστούμε κάτι νέο και καλύτερο, αντί να επιστρέφουμε πίσω σε προηγούμενους σχεδιασμούς. Πάντα παραπονιόμαστε για την ιστορία που επαναλαμβάνει τον εαυτό της, παρ’ όλα αυτά, με κάποιο τρόπο δεν συνειδητοποιούμε ότι απλά επιστρέφουμε στους παλιούς τρόπους σκέψης που στερούνται φαντασίας.

     Αυτό είναι το θεμέλιο όλης της αλλαγής. Να υλοποιήσουμε κάτι νέο που δεν υπήρχε πριν. Το εξωτερικό περιβάλλον είναι αδύναμο μπροστά στην δυνατή φαντασία, ανεξάρτητα από το πόσο αναπτυγμένο είναι το εξωτερικό σύστημα ελέγχου. Το μόνο πράγμα που μας σταματάει είναι οι περιορισμοί που βάζουμε με το νου μας. Ωστόσο, εάν μπορέσουμε να τους αφήσουμε πίσω μας, θα υπερβούμε αυτόν τον κόσμο και θα επιτύχουμε κάτι πολύ πιο όμορφο και δίκαιο. Αυτό είναι κάτι που αναμφίβολα όλοι θέλουμε, τώρα χρειάζεται μόνον να έχουμε την πεποίθηση ότι μπορούμε να το δημιουργήσουμε. Δεν υπάρχουν κανόνες. Οι δυνατότητες είναι ατελείωτες.

 

Του Tim Bryant

Αχόρταγος ελεύθερος-στοχαστής, ο Tim έχει κάνει αποστολή του να ψάχνει για την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή αυτή μπορεί να έρθει. Μετά την αφύπνιση του πριν από αρκετά χρόνια, το πάθος του για γνώση και δικαιοσύνη τον οδήγησε σε ένα ταξίδι στη βαθιά έρευνα, πολιτιστικά ταξίδια και πλήρη επέκταση του νου. Ο Tim θεωρεί ότι οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στα χέρια των πολιτών, λόγω της αυγής του Διαδικτύου, δεν μπορούν να σταματήσουν σε αυτό το σημείο, γι' αυτό έχει κάνει στόχο του να συμβάλει στη διευκόλυνση και τη διάσπαση αυτής της πολύπλοκης ροής πληροφοριών, έτσι ώστε να μπορέσουν και άλλοι να επιταχύνουν την αφύπνιση τους και να αποτελέσουν μέρος της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει στην κοινωνία.

ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ (Μέρος Α)

 (Αυτό το θέμα ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

     Καθώς ο κόσμος συνεχίζει να αφυπνίζεται στην αληθινή φύση της πραγματικότητας, η συχνότητα της πραγματικής αλήθειας γίνεται όλο και πιο δυνατή εν τω μέσω της συλλογικής συνειδητότητας. Όσο περισσότερο κρατάει αυτό το ταξίδι, τόσο περισσότερο πλησιάζει στον εντοπισμό των βασικών αιτιών του τι είναι θεμελιωδώς λάθος με τον σημερινό κόσμο. Ενώ τα εναλλακτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά συζητούν όλα τα στραβά στοιχεία του συστήματος και τους τρόπους με τους οποίους ελέγχονται οι μάζες, συχνά δεν μιλάμε για το τι θα κάνουμε για να το αλλάξουμε για την βελτίωση της ανθρωπότητας. 

                      

     Αν και αυτό δεν πρέπει να μειώσει τη σπουδαιότητα του εντοπισμού των προβλημάτων, η αλήθεια είναι ότι η ανάλυση των προβλημάτων προκαλεί πραγματική διαφορά μόνον εάν είμαστε πρόθυμοι και ικανοί να βρούμε απτές λύσεις που στη συνέχεια τίθενται σε εφαρμογή. Αν και υπάρχουν πολλές λύσεις που μπορούν να συζητηθούν, φαίνεται ότι ένα πράγμα ξεχωρίζει πάνω από όλα όταν πρόκειται για την αλλαγή του κόσμου. Αυτή η λύση δεν είναι άλλη από την αγνή φαντασία.

     Η φαντασία είναι αυθεντική νοητική και σωματική δημιουργία. Είναι η υλοποίηση από κάτι που δεν υπήρχε προηγουμένως, είτε δημιουργώντας κάτι νέο είτε συνδέοντας σημεία που αποσυνδέθηκαν προηγουμένως. Αυτό έρχεται σε άμεση αντίθεση με κάτι που είναι σταθερό ή ελεγχόμενο, ενώ η ιδέα ήδη θεωρείται ολόκληρη ή πλήρης, οπότε ο νους αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει κάτι περισσότερο που μπορεί να προστεθεί. Ολόκληρες ή ολοκληρωμένες έννοιες παύουν να υπάρχουν ως περιοχές στις οποίες η φαντασία μπορεί να αναρωτηθεί.

     Μερικοί θα μπορούσαν να ρωτήσουν γιατί αυτό είναι τόσο σημαντικό όταν υπάρχουν τόσα πολλά άμεσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ο Albert Einstein συνοψίζει με πολύ καλό τρόπο το σκεπτικό πίσω από τη σημασία της φαντασίας όταν λέει, «Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε όταν τα δημιουργήσαμε». Αυτό που είναι πολύ βαθιά σημαντικό σχετικά με αυτή η δήλωση είναι ότι δείχνει ότι πρέπει να καλλιεργήσουμε την κατάλληλη νοοτροπία, όπως να έχουμε ένα ανοιχτό και περίεργο μυαλό γεμάτο γνώσεις, προτού μπορέσουμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα. Δεν είναι καλό να έχουμε μια ομάδα ανθρώπων έτοιμη να αναλάβει δράση, εάν η δράση αυτή είναι λανθασμένη λόγω παλιών, ελαττωματικών μοντέλων σκέψης. Αυτό οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα, που αναγκάζουν τους ανθρώπους να ξεκινήσουν από την αρχή ή ακόμα χειρότερα, να αποθαρρύνονται και να τα παρατάνε. 

                    

     Είναι αρκετά δίκαιο να υποθέσουμε ότι οι άνθρωποι που έχουν τον έλεγχο γνωρίζουν ότι αποκόπτοντας την επαφή των ανθρώπων με την φαντασία τους είναι απολύτως σημαντικό για τη διατήρηση της κυριαρχίας. Αυτό είναι καλά τεκμηριωμένο, δεδομένου ότι γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι στις ανώτερες βαθμίδες της εξουσίας είναι βουτηγμένοι στον αποκρυφισμό. Πολλοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μάγοι της μαύρης μαγείας, που δημιουργούν μια πραγματικότητα για τους ανθρώπους να την υιοθετήσουν. Η ελίτ κερδίζει δύναμη με το σχεδιασμό συστημάτων που ωφελούν τον εαυτό τους, ενώ ο πολύς κόσμος τα εκλαμβάνει ως αληθινά χωρίς να γνωρίζει ότι το σύστημα είναι ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους. Αυτό συμβαίνει ανεξέλεγκτα σε όλη την κοινωνία σήμερα, καθώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν σε συστήματα που έχουν ελάχιστα ή καθόλου οφέλη για αυτούς.

     Όταν παρουσιάζεις ένα σύστημα στους ανθρώπους που έχεις κατασκευάσει και ελέγχεις, το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι οι άνθρωποι να αρχίσουν να βλέπουν μέσα από την ψευδαίσθηση και να φαντάζονται κάτι άλλο. Είναι επιτακτική ανάγκη να κρατήσεις το μυαλό τους μέσα σε ένα κουτί, που τρέχει συνεχώς σε κύκλους με τα ίδια μοτίβα σκέψης. Για να το εμποδίσουν αυτό, οι μαύροι μάγοι κάνουν την πραγματικότητα που δημιούργησαν τόσο πραγματική ώστε τοποθετούν ακόμη και  μοχλούς αλλαγής μέσα στο σύστημα για να δώσουν την εντύπωση ότι η αλλαγή είναι δυνατή μέσα στο σχεδιασμό τους. Εντούτοις, η πραγματικότητα είναι ότι το σύστημα είναι πολύ φτιαγμένο προς όφελός τους, άσχετα με το πώς μπορεί να παρουσιάζονται οι ψευδαισθήσεις. Οι άνθρωποι έχουν απλώς πέσει θύματα στο να πιστεύουν σε αυτήν την πραγματικότητα, λέγοντας συχνά τη φράση «έτσι είναι τα πράγματα». Αν και στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να φανταστούν έναν διαφορετικό κόσμο, και εκείνοι που το κάνουν θεωρούνται ταμπού.

 

Του Tim Bryant

Αχόρταγος ελεύθερος-στοχαστής, ο Tim έχει κάνει αποστολή του να ψάχνει για την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή αυτή μπορεί να έρθει. Μετά την αφύπνιση του πριν από αρκετά χρόνια, το πάθος του για γνώση και δικαιοσύνη τον οδήγησε σε ένα ταξίδι στη βαθιά έρευνα, πολιτιστικά ταξίδια και πλήρη επέκταση του νου. Ο Tim θεωρεί ότι οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στα χέρια των πολιτών, λόγω της αυγής του Διαδικτύου, δεν μπορούν να σταματήσουν σε αυτό το σημείο, γι' αυτό έχει κάνει στόχο του να συμβάλει στη διευκόλυνση και τη διάσπαση αυτής της πολύπλοκης ροής πληροφοριών, έτσι ώστε να μπορέσουν και άλλοι να επιταχύνουν την αφύπνιση τους και να αποτελέσουν μέρος της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει στην κοινωνία.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ

      Έχετε ακούσει ότι το φαγητό συνοδεύεται με κρασί, αλλά ίσως ακόμα πιο σημαντικό είναι να συνοδεύετε τα γεύματα σας με μουσική.  Η αρμονία  και οι δονήσεις της μουσικής μπορούν να επηρεάσουν τα μόρια στα φυτά και να εμπλουτίσουν το φαγητό με ενέργεια, χαρά, και ζωντάνια όταν παίζει ενώ εσείς μαγειρεύετε.  Εν τούτοις, η εμπειρία του γεύματος επίσης μπορεί να διευρυνθεί πολύ από την μυστικιστική αλχημεία της μουσικής.  Επιλέγοντας μελωδίες που ταιριάζουν και διευρύνουν την δόνηση του φαγητού, μπορείτε να δημιουργήσετε μαγικά γεύματα και να υπερβείτε την απλή πράξη του φαγητού.  Αν, όμως, επιλέξετε μουσική που έρχεται σε αντίθεση με το γεύμα σας, είναι δυνατόν να μειώσετε την ενέργεια και την εμπειρία. Για παράδειγμα, αν το δείπνο σας είναι άσπρο ψάρι με σάλτσα κάπαρης, ελαφρά μυρωδάτο κρασί σαντορνιέ, και ελαφρά σαλάτα από άγρια λαχανικά και ακούτε heavy metal, ίσως να χάσετε την χάρη του γεύματος επειδή η δύναμη του καλύπτεται από την ενέργεια της μουσικής.  Αν, όπως, παίζει Franz Schubert ή απαλή jazz, η μουσική μπορεί να διευρύνει βαθιά την ενέργεια ολόκληρου του γεύματος.  Τα χρώματα μπορεί να είναι περισσότερο λαμπερά, οι γεύσεις πιο δυνατές, και το πιο σημαντικό, το σώμα σας μπορεί να απορροφήσει όλη την ενέργεια από το φαγητό, επειδή η δόνηση της μουσικής ταιριάζει με την αρμονική του γεύματος.

                            

     Από την άλλη μεριά, αν έχετε μια καταπληκτική χειροποίητη πίτσα με ψητές τομάτες, στρωμένες με τυριά εισαγωγής, και λίγες καυτερές πιπεριές επάνω, σερβιρισμένη με ένα πλούσιο κόκκινο κρασί, μια πολύ χαλαρωτική μουσική θα μπορούσε να υποτιμήσει τις δυνατές γεύσεις.  Αλλά αν ακούτε κιθάρα φλαμένκο, μια γεμάτη πάθος όπερα, ή ακόμα και ροκ-εν-ρολ ή μουσική κάντρυ με δυνατό ρυθμό, οι γεύσεις και οι μυρωδιές του γεύματος μπορεί να διευρυνθούν.

     Όλο και περισσότερο, οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων συνειδητοποιούν την αξία του να συνοδεύεται το φαγητό με μουσική.  Για παράδειγμα, ο Thomas Keller, ένας από τους πιο διάσημους σεφ στην Αμερική, έχει προσλάβει εταιρίες ως συμβούλους σχετικά με την συνοδεία του φαγητού με μουσική αλλά επίσης και με του χώρου μέσα στον οποίο παίζεται η μουσική.  Όχι μόνον ένα μουσικό κομμάτι ακούγεται διαφορετικά μέσα σε μια μεγάλη αίθουσα με πολλούς πελάτες που γευματίζουν, σε σύγκριση με ένα μικρό, ζεστό χώρο με τζάκι και καθίσματα για δύο, αλλά επίσης έχει και διαφορετική αίσθηση.

                      

     Στα ρητρήτς μας, συνδυάζουμε προσεκτικά τα γεύματα μας με την μουσική.  Μερικές φορές, με τρόπο πολύ φανερό, αν έχουμε ένα Μεξικάνικο γεύμα, παίζουμε Μεξικάνικη μουσική.  Ξεκινάμε με κάτι γρήγορο, και μετά, καθώς το γεύμα εξελίσσεται, πέφτουμε σε πιο χαλαρωτική Μεξικάνικη μουσική.  Αν έχουμε ένα Ινδιάνικο γεύμα, χρησιμοποιούμε μουσική σιτάρ αλλά επίσης μερικές φορές Bollywood, ανάλογα με το φαγητό και την βραδιά. Μερικές φορές, πάντως, η επιλογή της μουσικής είναι πιο λεπτή.  Μπορεί να επιλέξουμε κάτι γρήγορο για να ανεβάσουμε την διάθεση ή κάτι πιο χαλαρωτικό για να έχουμε ένα ηρεμιστικό αποτέλεσμα.  Επί πλέον, η Meadow συνήθως λέει μια ιστορία σαν ξεκίνημα του κάθε γεύματος. Για παράδειγμα, αν πρόκειται για Γαλλικό γεύμα, μπορεί να ζητήσει από όλους να φανταστούν ότι βρίσκονται στο Cote d’ Azur, και κάθονται πάνω σε έναν λόφο παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον ωκεανό.  Μιλάει για την μυρωδιά της θάλασσας, τον ήχο των μουσικών που παίζουν σε απόσταση, και τον σερβιτόρο που σερβίρει στα ποτήρια το κρασί.  Η Meadow δημιουργεί την ατμόσφαιρα του Γαλλικού καφενείου, μετά προσθέτουμε την μουσική, και ξαφνικά όλοι μεταφέρονται με τον νου τους στη Νότια Γαλλία.

                                

     Πειραματιστείτε με διαφορετικούς τύπους μουσικής με το γεύμα σας για να δείτε πώς αυτοί επηρεάζουν την εμπειρία σας.  Μπορεί να εκπλαγείτε από αυτό που θα ανακαλύψετε.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)