ΜΑΛΤΕΖΙΚΟ ΘΑΥΜΑ

Ο Bernie Siegel κι εγώ έχουμε κάνει πολλά εργαστήρια μαζί.  Συναντηθήκαμε ενώ ανάρρωνα από μια χειρουργική επέμβαση.  Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν καρκίνο, ανησυχούσα ότι θα μπορούσε να επιστρέψει.  Γνώριζα μόνον ένα πράγμα στα σίγουρα: αν δεν σταματούσα τον παλιό τρόπο ζωής μου φροντίζοντας για τον κόσμο, θα αρρώσταινα ξανά.  Αλλά το να βοηθώ τους ανθρώπους ήταν το επάγγελμα μου και ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου.  Έπρεπε να υπάρχει ένας τρόπος να αγαπώ τον κόσμο και να βοηθώ εκείνους που είχαν ανάγκη χωρίς να θυσιάζω την υγεία μου! Προσευχήθηκα, ζητώντας καθοδήγηση.

                       

Όταν το διαφημιστικό ήλθε με το ταχυδρομείο – ένα πρόγραμμα ολιστικής ψυχολογίας όπου πρωτοστατούσαν ο Δρ. Bernie Siegel και αρκετοί άλλοι ολιστικοί γιατροί – ήξερα ότι ήταν η απάντηση του Θεού.  Πολλοί από τους ομιλητές του συνεδρίου ήταν άνθρωποι που είχαν επιβιώσει από καρκίνο, οι οποίοι μιλούσαν ξεκάθαρα σχετικά με το πώς να ζήσεις μια υγιή ζωή μετά τον καρκίνο.  Είχαν κάνει σημαντικές αλλαγές στη ζωή τους, όπως να κόψουν το κάπνισμα, να γίνουν φυτοφάγοι, και να ασκούνται καθημερινά.  Εκτιμώ την αξία ενός υγιεινού τρόπου ζωής, αλλά χρειαζόμουν κάτι περισσότερο.  Έψαχνα για μια εσωτερική γαλήνη που δεν περιλάμβανε την ανησυχία για την πιθανότητα επιστροφής του καρκίνου.

Η διάλεξη του Bernie με βοήθησε πάρα πολύ.  Μίλησε σχετικά με το να μπορείς να λες όχι όταν δεν θέλεις να κάνεις κάτι.  Αυτό θα ήταν αγώνας για μένα, σαν επαγγελματίας νοσηλεύτρια και ψυχολόγος, να το υιοθετήσω. Σπάνια έλεγα όχι όταν μου ζητούσαν κάτι και το εύρισκα σχεδόν αδύνατο να σταματήσω να προσπαθώ να ευχαριστήσω τους πάντες.  Ο Bernie με βοήθησε να καταλάβω ότι η προσωπικότητα μου είχε προγραμματιστεί πολύ καιρό πριν από την οικογένεια μου.   Ως τελειομανής, έχοντας την ανάγκη να ευχαριστώ τους ανθρώπους, και έχοντας εμμονή με την επιτυχία, δεν μπορούσα να δεχτώ την αποτυχία σε μένα.  Καθώς ήμουν παιδί ιεροκήρυκα, έπρεπε πάντοτε να είμαι το τέλειο παράδειγμα για τα άλλα παιδιά.  «Μην ξεχνάς, όλοι παρακολουθούν την συμπεριφορά σου!» Ακόμα άκουγα την φωνή από το κατώφλι πάνω από τον ώμο μου.

Ακούγοντας τον Bernie και διαβάζοντας τα βιβλία του, συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να ξαναγεννηθώ σαν ένα νέο άτομο και να σταματήσω να προσπαθώ να ευχαριστήσω τους πάντες. Είναι εν τάξει να είμαι απλά εγώ και να έχω ελαττώματα.  Ο παλιός τρόπος σκέψης μου κατευθύνονταν από μια ανάγκη για την αποδοχή και την αγάπη των άλλων, αλλά η νέα μου επίγνωση που έδωσε ελευθερία να αγαπώ τον εαυτό μου και να είμαι ο γονιός του εαυτού μου.   Τι αποκάλυψη!

                        

Άλλη μία αλλαγή συνέβη στη ζωή μου αυτόν τον καιρό.  Η φίλη μου η Shannon εκτρέφει μικρούλια σκυλάκια ράτσας Μαλτέζ για επίδειξη. Τα απαιτητικά κριτήρια για τους σκύλους που διαγωνίζονται περιλαμβάνουν τέλεια σωματικά χαρακτηριστικά της ράτσας.  Δύο από τα Μαλτέζικα κριτήρια είναι μια άψογηη μαύρη μύτη και μαύρα σημάδια γύρω από κάθε μάτι.  Όλα τα κουτάβια της Shannon τηρούσαν τα κριτήρια, εκτός από το πιο μικρό της γέννας.  Ο μαύρος κύκλος πήγαινε μόνον μέχρι τα μισά γύρω από το αριστερό του μάτι.  Και επειδή η τραχεία του τα παίζει κάθε φορά που ενθουσιάζεται, σκούζει σαν χήνα! Κανείς δεν ήθελε το ατελές κουτάβι.  Από αγάπη για τον εαυτό μου, υιοθέτησα το κουτάβι.  Και για να τιμήσω τον Bernie Siegel, έδωσα στο κουτάβι το όνομα Bernie.

Η τελειομανία με σκότωνε, αλλά να κόψεις τις συνήθειες μιας ζωής είναι δύσκολο.  Ο μικρός Bernie έγινε η απάντηση στην προσευχή μου.  Οι ατέλειες του δεν τον ανησυχούν, και δεν ενδιαφέρεται για τις δικές μου.  Απλά με αγαπάει. Ο Bernie είναι η συνεχής υπενθύμιση μου ότι είναι εν τάξει να αφήνομαι.  Μπορώ να κάνω λάθη.  Συγχωρούμαι και με αγαπούν έτσι κι αλλιώς. 

Αν ποτέ αναστατωθώ ή είμαι θλιμμένη, ο Bernie πηδάει πάνω στην καρέκλα μου, βάζει το μικρό σώμα του δίπλα στο δικό μου, και με αφήνει να γνωρίζω ότι είναι δίπλα μου.  Αν κάποιος προσπαθήσει να τον μετακινήσει, δείχνει την δυσαρέσκεια του γρυλίζοντας απειλητικά και  αρνείται να με αφήσει.  Ακούει όταν του λέω τα προβλήματα μου.  Με κοιτάζει σαν να προσπαθεί να πει, «Ανάπνευσε – όλα συμβαίνουν ακριβώς όπως πρέπει».

                       

Μια μέρα ένας άντρας ήρθε να ψεκάσει τα μυρμήγκια που εισέβαλαν στο συγκρότημα διαμερισμάτων μας.  Μόλις είχα υποστεί μια χειρουργική επέμβαση στο γόνατο και ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ με το δεξί πόδι ανυψωμένο πάνω σε μαξιλάρια.  Το γόνατο μου ήταν τυλιγμένο σε ελαστικούς επιδέσμους. Όταν ο άντρας μπήκε μέσα στο διαμέρισμα μου, ο Bernie διαισθάνθηκε κάτι σε αυτόν που δεν εμπιστεύονταν.  Ο Bernie ανέβηκε πάνω μου, γαύγισε απειλητικά, και έδειξε τα δόντια του. Υπέδειξα στον άνθρωπο να κάνει την δουλειά του και να φύγει.  Και με την ενθάρρυνση του Bernie, έκανε ακριβώς αυτό.  Την επόμενη ημέρα, έμαθα ότι ο ίδιος άντρας είχε αποπειραθεί να βιάσει την γειτόνισσα μου.  Ο Bernie δεν σκέφτηκε την δική του ασφάλεια. Εκείνος ο άντρας θα μπορούσε εύκολα να τον είχε κτυπήσει ή σκοτώσει.  Το γεγονός ότι ο  Bernie ζύγιζε μόνον τρία κιλά δεν αποτελούσε πρόβλημα.  Αποδέχτηκε τον εαυτό του όπως ήταν και σκέφτηκε μόνον την δουλειά του – να με αγαπά και να με προστατεύει από τον κίνδυνο.

Ο Bernie είναι τώρα ένας σκύλος θεραπευτής και συχνά έρχεται μαζί μου να επισκεφτεί τους ασθενείς μου όταν νοσηλεύονται.  Επειδή είναι τόσο μικρός, μπορεί να χωρέσει στην τσάντα μου.  Οι ασθενείς μου και οι πελάτες μου τον λατρεύουν.  Τους κοιτάζει μέσα στα μάτια σαν να λέει, «Ακουμπήστε στην αγκαλιά της χάριτος.  Αφεθείτε και αφήστε τον Θεό».

Είμαι πιο ευχαριστημένη εξ αιτίας ενός Μαλτέζ με το όνομα Bernie; Ω, ναι! Ο μικρός μου άγγελος – το προσωπικό μου θαύμα – κάθε ημέρα μου θυμίζει ότι είμαι τα πάντα.  Πάντα ήμουν.  Είναι εν τάξει αν οι άνθρωποι με θεωρούν λίγο ιδιόρρυθμη, και είναι μια χαρά να λέω όχι.  Και τέλος, με βεβαιώνει ότι δεν χρειάζεται να μεγαλώσω.  Αυτό θα μπορούσε να είναι κακό για την υγεία μου!

                              

Της Ruth Vanden Bosch

                          

 Το σχόλιο του Bernie:

H Ruth έχει την προσωπικότητα της νοσηλεύτριας, πάντα προσπαθεί να διορθώσει τα πάντα, να κάνει τα πάντα, όπως εξηγεί στο «Μαλτέζικο Θαύμα».  Οι νοσηλεύτριες έχουν δυσκολία στο να πούνε όχι, και δεν φροντίζουν τον εαυτό τους.  Αλλά οι σκύλοι ακολουθούν την καρδιά τους.  Ο σκύλος αυτός είναι ένας υπέροχος δάσκαλος γι’ αυτήν.  Έγινε ο θεραπευτής της.

Το να προσπαθείς να φανείς αντάξιος μιας εικόνας ή μιας ιδέας σε αφήνει να νιώθεις ανεπαρκής.  Είμαστε τέλεια ατελείς.  Πρέπει να το δεχτούμε αυτό για μας.  Αν αισθάνεσαι καλά για τον εαυτό σου, δεν ανησυχείς για το αν είσαι φυσιολογικός ή τέλειος.  Στον Furphy έχουν επιτεθεί άλλοι σκύλοι.  Έχει χάσει ένα μάτι και την ουρά του, αλλά αυτό δεν τον σταματά από το να εμφανίζεται δημόσια.  Δεν επικεντρώνεται σε αυτό. Οι σκύλοι ξέρουν να είναι απλά ο αυθεντικός εαυτός τους.

                       

Τα ζώα μπορεί να είναι διαισθητικά σχετικά με τους ανθρώπους ή σχετικά με κάποιο άλλο ζώο.  Ο σκύλος της Ruth, ο Bernie, δεν ανέλυσε τον ξένο που μπήκε στο διαμέρισμα.  Ενήργησε σύμφωνα με την διαίσθηση του, ειδοποιώντας την Ruth ότι ο άντρας ήταν ύποπτος, και αυτό έκανε τον άντρα να νιώσει άσχημα.

Όταν αρχικά υιοθέτησα τον Furphy, ταξίδευα πολύ, και δεν μου άρεσε να είμαι μόνος εκεί έξω όλη την ώρα.  Έμενε στα ξενοδοχεία μαζί μου, και γρύλιζε όταν κάποιος περνούσε στο διάδρομο – ανακοινώνοντας τους: «Καλύτερα να μην μπείτε εδώ μέσα». Μου έδινε ιδιαίτερο θάρρος να γνωρίζω ότι ένα μικρό αγόρι σαν αυτόν με προστάτευε.

Αυτό που η Ruth δεν ανέφερε ήταν ότι οι φίλοι της ξέρουν ότι με γνωρίζει, όταν λοιπόν μιλάει για τον Bernie, νομίζουν ότι εννοεί τον Δρ. Siegel. Λίγο αφού πήρε τον σκύλο, κάποια ήλθε στην πόρτα της και την άκουσε να φωνάζει, «Bernie, κάτσε κάτω! Φύγε από πάνω μου! Σταμάτα να το κάνεις αυτό, Bernie!» Η γυναίκα στην πόρτα, νομίζοντας ότι ήμουν εγώ εκεί μέσα, δεν ήξερε τι να κάνει.  Ήταν καλύτερα να φύγει, να επιστρέψει και να κτυπήσει το κουδούνι, ή τι; Όταν η Ruth άκουσε ένα θόρυβο στην πόρτα, την άνοιξε, και η επισκέπτρια ήταν τόσο αμήχανη! Ήταν τόσο αστείο. Η Ruth της είπε για τον καινούριο σκύλο, και έσκασαν και οι δύο στα γέλια.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)

ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Γ)

 (Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Σαν αγρότης, είναι αδύνατο να προγραμματίσεις διακοπές, και έτσι πρέπει κανείς να μάθει την τέχνη της ευελιξίας και να αγκαλιάζει τις ευκαιρίες όπως αυτές προκύπτουν.

                         

Ενώ η ζωή στην εξοχή, ειδικά σε ένα αγρόκτημα, έχει σίγουρα τις δυσκολίες της, έχω διαπιστώσει ότι τα οφέλη τις ξεπερνούν κατά πολύ. Ενώ πρέπει να εργαζόμαστε με κάθε είδους καιρικές συνθήκες και έχουμε ημέρες που κυριολεκτικά είμαστε μέσα στην κοπριά, υπάρχει μεγάλη ομορφιά στο να βρίσκεσαι σε συνεχή σύνδεση και ρυθμό με τη Φύση. Αισθάνομαι τον ήλιο να ανατέλλει κάθε μέρα, τους καλοκαιρινούς μήνες όταν είναι δυνατός και το χειμώνα, όταν είναι αδύναμος. Κάθε βράδυ, καθώς ετοιμάζω το δείπνο, τον παρακολουθώ να βυθίζεται στο βάθος.

Όταν πηγαίνω στη μικρή μας πόλη, η οποία ευτυχώς έχει επιζήσει από τις πρόσφατες τάσεις και εξακολουθεί να έχει σχολείο και άλλες επιχειρήσεις, με χαιρετούν με χαμόγελα και ευχάριστη συζήτηση. Χρειάζεται μόνο μια επίσκεψη στην μεγάλη πόλη και μια συνάντηση με μια κακότροπη πωλήτρια η οποία φαίνεται δυστυχισμένη με το επάγγελμά της για να εκτιμήσεις την εξυπηρέτηση μιας μικρής πόλης.

                     
 

Κάποτε αναρωτιόμουν πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή μου αν δεν είχα μείνει εδώ στην εξοχή μαζί με την οικογένειά μου. Τι θα συνέβαινε αν είχα «επιλέξει» το γράψιμο, με την πιο συμβατική έννοια; Τώρα πιά γνωρίζω ότι δεν θα είχα τίποτα σχετικά με το οποίο να γράψω. Οι λέξεις μου θα είχαν μείνει κενές. Αλλά η ψυχή μου είναι γεμάτη εδώ, ζώντας πάνω στη γη που με λατρεύει και φροντίζει για μένα και την οικογένειά μου, γράφω λοιπόν γι' αυτό που γνωρίζω και αυτό που αγαπώ - ως αγρότης, γονιός και κάποια που καταλαβαίνει τους ανθρώπους - και μοιράζομαι τα λόγια που η φύση θέλει να ακουστούν.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω το νέο κορίτσι που ήμουν, που ήξερε πού είχε ανάγκη να είναι και τι ήθελε. Θα έχω πάντα μεγάλη εκτίμηση για τους γονείς μου που με υποστήριξαν και με ενθάρρυναν να ακούω την καρδιά μου. Η ζωή σίγουρα δεν έχει πάει πάντοτε όπως ήταν προγραμματισμένη, υπήρξαν προσκρούσεις και παρακάμψεις στην πορεία, αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα στη ζωή, δεν υπάρχουν ατυχήματα και κάθε επιλογή με έχει φέρει εδώ.

Δεν είμαι σίγουρη εάν τα παιδιά μου θα θελήσουν να γίνουν αγρότες ή να παραμείνουν στην εξοχή, καθώς γνωρίζω ότι δεν είναι για όλους, αλλά σίγουρα θα προσπαθήσω να δώσω κάθε ευκαιρία που μπορώ να τους βοηθήσω αν επιλέξουν να μείνουν, ή για να επιστρέψουν μια μέρα, όπως  έδωσαν σε μένα οι γονείς μου. Ίσως έχουν την ανάγκη να φύγουν και να απλώσουν τα φτερά τους. Ίσως βρουν ένα άλλο μέρος που τους καλεί και το νιώθουν σπίτι τους. Ή ίσως η γη που τους αγαπά τους καλέσει πίσω, πλούσια σε μαθήματα ζωής και εμπειρίες.

                        
 Ανεξάρτητα από το αν τα παιδιά μου επιλέξουν να μείνουν ή όχι, μακάρι να επιλέξουν έναν τρόπο ζωής που τους γεμίζει, όχι απλώς ένα λογικό επάγγελμα που πληρώνει τους λογαριασμούς. Έναν τρόπο ζωής που θρέφει την ψυχή τους, δεν τους εξοντώνει. Ένας τρόπος ζωής που κάθε μέρα περιμένουν να ξυπνήσουν, να ζήσουν το πάθος τους και να εκφράσουν τη χαρά που ζει μέσα τους. Μια ζωή όπου αληθινά μοιράζονται τα ταλέντα τους.

Σε μια κοινωνία που έχει πέσει στις παγίδες των υπερβολικών ερεθισμάτων, της απόσπασης της προσοχής, και του ανταγωνισμού, και έχει έλθει να εξισώσει την ευτυχία με τα χρήματα, και την επιτυχία με έναν τίτλο, αισθάνομαι ότι είναι καιρός να επικεντρωθούμε εκ νέου στις απλές απολαύσεις της ζωής. Υγιεινό φαγητό, ένα ασφαλές, καθαρό περιβάλλον για τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να γίνουν αυτοί που είναι, και χρόνο για να απολαμβάνουμε ο ένας τον άλλον και να βλέπουμε τη μαγεία που υπάρχει στον κόσμο γύρω μας.

                     

Αισθάνομαι ότι είναι η ώρα να επικεντρωθούμε ξανά στις μικρές μας κοινότητες, γιατί εκεί μπορεί να ζήσει κανείς αυτή τη γεμάτη ζωή. Αυτές οι μικρές κοινότητες μπορούν να δημιουργηθούν και μέσα σε πόλεις. Είναι απλά ομάδες ανθρώπων με παρόμοιες ιδέες που είναι όλοι πρόθυμοι να συν-δημιουργήσουν τον κόσμο στον οποίο θέλουν να ζήσουν. Αυτές οι κοινότητες θα ενθαρρύνουν και θα επιτρέψουν στα παιδιά μας να επιλέξουν έναν τρόπο ζωής και όχι ένα επάγγελμα. Οι κοινοτικοί κήποι είναι ένα θαυμάσιο ξεκίνημα για τους ανθρώπους να συγκεντρωθούν και να μοιραστούν την ιερή πράξη της καλλιέργειας θρεπτικών τροφών και να δείξουν αγάπη για τη γη που τους στηρίζει. Είναι καιρός για εκείνους από εμάς στις μικρές κοινότητες να σταματήσουμε να στέλνουμε τα παιδιά μας, τον πιο πολύτιμο πόρο μας «εκεί έξω για μια καλύτερη ζωή» και να αρχίσουμε να δημιουργούμε ξανά τη ζωή που θέλουμε εκεί που είμαστε. Δεν θέλουμε να τα κρατήσουμε πίσω, αλλά μπορούμε να τα ενθαρρύνουμε να μείνουν ή να επιστρέψουν όταν είναι έτοιμοι. Μπορούμε να θέσουμε την γεμάτη αγάπη πρόθεση και ενέργεια μας στις κοινότητές μας, σαν έναν σπόρο, και σύντομα θα δρέψουμε την άφθονη συγκομιδή ολοκληρωμένων, ικανοποιημένων ανθρώπων.

 

Της Jessie Klassen

ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Β)

(Το θέμα ολοκληρώνεται σε τρείς αναρτήσεις)

 

Επιλέγοντας Έναν Τρόπο Ζωής

 

Οι γονείς μου επέλεξαν να ασχοληθούν με τα κτήματα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που επέλεξα κι εγώ: επιτρέπει έναν τρόπο ζωής που ήθελα να έχω για μένα και τα παιδιά μου.

                               

Ανατριχιάζω όταν ακούω ανθρώπους να μιλούν για τις εξαντλητικές μετακινήσεις τους για να φτάσουν στην δουλειά κάθε μέρα. Το άγχος της κυκλοφορίας και ο χρόνος που χάνουν από τις ημέρες τους πρέπει να καταβάλουν όλη την ύπαρξη τους. Απολαμβάνω μια σύντομη, όλο στροφές, μισό λεπτό διαδρομή με το αυτοκίνητο μέσα από τα δέντρα για να φτάσω στον προορισμό μου, και είναι αληθινή χαρά καθ’ όλες τις εποχές του χρόνου είτε να οδηγείς, να περπατάς ή να πηγαίνεις με το ποδήλατο. Και η μόνη κυκλοφορία που συναντώ είναι ένα άλλο μέλος της οικογένειας ή αλλιώς ένας βιαστικός κόκκινος σκίουρος.

Κάθε μέρα είναι «πάρτε τα παιδιά σας στην εργάσιμη ημέρα», και το σχολείο συχνά παραλείπεται έτσι ώστε να επικεντρωθούν σε πολύτιμα μαθήματα στο σπίτι. Οι δάσκαλοι στο σχολείο της μικρής μας πόλης έχουν καταλάβει ότι τα παιδιά των Klassen δεν θα έχουν ποτέ κανένα ρεκόρ συμμετοχής (αλλά πολύ πιθανόν για μη συμμετοχή). Έχω συνειδητοποιήσει ότι ασχολούμαστε με ένα είδος συνδυασμού δημόσιας / οικιακής εκπαίδευσης και με τους καλούς βαθμούς τους στο σχολείο, αισθάνομαι ότι απολαμβάνουμε το καλύτερο και των δύο κόσμων.

                         
 
Η ζωή στην εξοχή παρέχει καθαρό αέρα για την οικογένειά μου να αναπνέει, καθαρό νερό για να πίνει, δυνατότητα για να καλλιεργεί θρεπτική τροφή ή να την μαζεύει από την άγρια ​​φύση και ένα ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά μου να τρέχουν ελεύθερα, να εξερευνούν και να συνδέονται με τη Φύση ενώ μαθαίνουν για τον εαυτό τους.

Ποτέ δύο ημέρες στο αγρόκτημα δεν είναι ίδιες, καθώς οι δουλειές μας πάντοτε αλλάζουν με τις εποχές. Έχω για συντροφιά τα πιο καλοσυνάτα πλάσματα και οι συνεργάτες μου είναι επίσης οι γούνινοι και πιστοί μου σύντροφοι που φρουρούν την αυλή μου (κυρίως τα κοτόπουλα) από τα αρπακτικά.

Όταν ήμουν 19, πήγα να δουλέψω για έναν έμπορο σπόρων της περιοχής για μια εποχιακή εργασία την άνοιξη. Αυτό κράτησε δύο μήνες και στο  σύντομο αυτό χρονικό διάστημα έμαθα το πολύτιμο μάθημα πόσο καλά ήμουν στο σπίτι, δουλεύοντας με εκείνους που με αγαπούν και φροντίζουν για μένα και δεν θα επωφεληθούν ποτέ από την εργασία μου. Έμαθα επίσης πόσο μου λείψανε τα καλόκαρδα ζώα μας και η γη που μεγάλωσα και έμαθα ότι τους είχα λείψει και εγώ. Έμαθα ότι πάντα θα κάνω  ό,τι χρειαστεί για να μείνω σε αυτή τη γη και να είμαι αφεντικό του εαυτού μου, και ότι θα συμπεριφέρομαι στα παιδιά μου με την ίδια καλοσύνη και σεβασμό που μου είχαν συμπεριφερθεί οι γονείς μου.

                         

Θυμάμαι ένα τέτοιο σχόλιο από το αφεντικό μου μια μέρα που με έκανε πραγματικά να συνειδητοποιήσω πόσο ψυχοφθόρο μπορεί να είναι το να δουλεύεις για κάποιον που σε βλέπει μόνο βάσει της αξίας σου σε δολάρια. Φτυάριζα το σιτάρι, και ήταν μια ζεστή, γεμάτη σκόνη δουλειά. Μου είπε κοροϊδευτικά: «Βάζω στοίχημα ότι τώρα θα ευχόσουν να είχες πάει στο κολέγιο, ε;»

Δεν απάντησα. Τι νόημα είχε; Πώς μπορούσα να εξηγήσω ότι πραγματικά δεν με πειράζει να φτυαρίζω το δικό μου σιτάρι ή τα σιτηρά της οικογένειάς μου, που καλλιεργούνται στη γη μας, με άλλους που με εκτιμούν;

Αυτός ο έμπορος σπόρων έβλεπε τα πάντα και τους πάντες ως επιχείρηση. Δεν υπήρχε ψυχική σύνδεση με τη γη ή με άλλους και ήταν ευτυχισμένος μόνο αν ήξερε ότι είχε πάρει από εσάς κάθε δουλειά που  μπορούσε.

Ήμουν επίσης τυχερή να βρω έναν σύντροφο που απολαμβάνει αυτόν τον τρόπο ζωής όσο και εγώ. Αλλά μεταξύ μας, όταν θέτουμε τα στάνταρντς μας και γνωρίζουμε ακριβώς τι θέλουμε, προσελκύουμε φυσιολογικά όσους αισθάνονται το ίδιο, γι' αυτό πιθανότατα δεν είναι απλά θέμα τύχης. Του αρέσει να ζει «έξω στη φύση» και αντιλαμβάνεται ότι ο ποιοτικός χρόνος που περνάμε μαζί είναι συχνά χρόνος που περνάμε εργαζόμενοι μαζί. Μαθαίνεις να παίρνεις αυτό που μπορείς να πάρεις! Αλλά όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, σπάνια το νιώθεις σαν εργασία.

Της Jessie Klassen

 

ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Α)

 (Το θέμα ολοκληρώνεται σε τρείς αναρτήσεις)

 

«Είσαι σίγουρη ότι θέλεις μόνον να είσαι αγρότης; Δεν θέλεις να κάνεις κάτι περισσότερο με τη ζωή σου;» Αυτά ήταν τα ερωτήματα που μου έκαναν στο γυμνάσιο οι καλοπροαίρετοι δάσκαλοι μου, όταν είχα δηλώσει ότι επρόκειτο να εργαστώ στο αγρόκτημα με την οικογένειά μου μετά την αποφοίτηση. Στα μάτια τους, σπαταλάω τα ταλέντα μου με το να μένω στο αγρόκτημα στο οποίο μεγάλωσα.

                            

Για γενιές, αυτή είναι η στάση που επικρατεί εδώ στη χώρα. Μεγαλώνεις, μετακομίζεις στην πόλη το συντομότερο δυνατόν, σπουδάζεις για να μπορέσεις να βρεις μια καλοπληρωμένη δουλειά και θα είσαι πολύ πιο ευτυχισμένος από το να ζεις εδώ στα «χωράφια». Δεν δίνεται και μεγάλη ενθάρρυνση ή υποστήριξη σε οποιονδήποτε έχει την φιλοδοξία να παραμείνει. Δυστυχώς, η στάση αυτή εδώ και δεκαετίες σήμαινε την αποσιώπηση των μικρών μας κοινοτήτων και την εξάρτηση από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Όχι ότι υπάρχει κάτι κακό με εκείνους που επέλεξαν να απομακρυνθούν και να ακολουθήσουν τα όνειρά τους αλλού. Τα ταλέντα και οι ικανότητές τους σίγουρα αξίζουν και χρειάζονται σε αυτόν τον κόσμο. Ελπίζω απλώς ότι αυτό είναι αυτό που πραγματικά ήθελαν και ότι δεν κατέληξαν να αισθάνονται άδειοι ή με κάποιο τρόπο εγκαταλελειμμένοι από τη ζωή και τη γη που γνώριζαν. Γιατί φαίνεται ότι όταν τα παιδιά μας καθοδηγούνται στην καριέρα τους, ειδικά από το σχολικό σύστημα, συχνά τα πράγματα καταλήγουν στα «θα μπορούσες» και «θα έπρεπε» παρά στα «θέλεις» και «κάλεσμα».

                                       

Με την τάση αυτή των οικογενειών στις μικρές πόλεις να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ζήσουν μια «καλύτερη ζωή αλλού», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν αυτοί οι άνθρωποι δεν κατάφεραν να δουν τους θησαυρούς που είχαν μπροστά τους; Και αναρωτιέμαι πόσα από τα παιδιά αυτά ένιωθαν πραγματικά πιο ευτυχισμένα στην πόλη ή μακριά από την πατρίδα τους; Μακριά από τη γη;

Οι γονείς μου βίωσαν τις ίδιες ερωτήσεις από τους δασκάλους τους όπως βίωσα κι εγώ από τους δικούς μου. «Αλλά είσαι πολύ έξυπνη για να γίνεις αγρότισσα, θα μπορούσες να γίνεις οτιδήποτε θελήσεις», ήταν αυτό που είπαν στη μητέρα μου. Με άλλα λόγια, «Μόνο οι ηλίθιοι μένουν εδώ και ασχολούνται με τα κτήματα, πήγαινε να κάνεις κάτι για σένα». Αυτό το σχόλιο υπονοούσε την αίσθηση που τόσοι πολλοί κουβαλάνε για τόσο πολύ καιρό. Ότι δεν χρειάζεται να είσαι πολύ έξυπνος για να είσαι αγρότης, γι’ αυτό λοιπόν είναι αυτό που κάνεις αν δεν είσαι ικανός για κάτι «μεγαλύτερο». Η στάση αυτή μειώνει τη μεγάλη ικανότητα και αποφασιστικότητα που απαιτεί η γεωργία και την απίστευτη αξία της γεωργίας στην κοινότητά μας.

                                      

Έτσι, στους γονείς μου δόθηκε μια ευκαιρία στη ζωή στην πόλη για δοκιμή. Διήρκεσε περίπου ένα χρόνο, και εκείνο το διάστημα ήταν τόσο δυστυχισμένοι και ένιωθαν τόσο λαχτάρα για το αγρόκτημα που μετακόμισαν στο σπίτι στο αγρόκτημα και δεν κοίταξαν ποτέ πίσω. Περιττό να πω ότι οι άψογες ικανότητες τήρησης βιβλίων της μητέρας μου, σε συνδυασμό με τις κατασκευαστικές ικανότητες τις δικές της και του πατέρα μου, την επαγγελματική δεοντολογία, την αγάπη και την γνώση του φυσικού κόσμου και το πρωτοποριακό τους πνεύμα, τους έχουν βοηθήσει με τον καλύτερο τρόπο ως αυτοαπασχολούμενους αγρότες. Ευτυχώς, και οι δύο προέρχονταν από αγροτικές οικογένειες που τους ενθάρρυναν παρά τους αποθάρρυναν.

Η γεωργία απαιτεί κάθε είδους δεξιότητες, ταλέντα και ικανότητες, τα περισσότερα από τα οποία δεν μπορείς να μάθεις από τα βιβλία. Κάτι που έχω παρατηρήσει ότι κάνει πολλούς αγρότες να ξεχωρίζουν από πολλούς άλλους είναι η ακρίβεια της διαίσθησής τους. Η γεωργία είναι μια πνευματική πρακτική που πρέπει κανείς να αισθάνεται - και δεν υπάρχει κανένας δάσκαλος καλύτερος από την εμπειρία.

 

Της Jessie Klassen