ΒΡΕΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Φρόντιζε τον εαυτό σου

 

«Προτιμώ να είμαι αληθινός στον εαυτό μου, ακόμη και με κίνδυνο να προκαλέσω τον χλευασμό των άλλων, αντί να είμαι ψεύτικος, και να υποφέρω τη δική μου απέχθεια»   -  Frederick Douglass

                       

Coaching Συμβουλή Νο 8

 

Το να φροντίζουν καλά τον εαυτό τους είναι, για πολλούς, το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να κάνουν.  Εξ αιτίας των επί μια ζωή αρνητικών μηνυμάτων για το αντίθετο, οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να δώσουν προτεραιότητα στις ανάγκες τους.  Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες το σώμα σου και ανταποκρίθηκες στο τι ήθελε συναισθηματικά και σωματικά; Η φροντίδα του εαυτού πρέπει να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου επειδή εσύ είσαι το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή σου.  Δεν μπορείς να φροντίσεις την ψυχή σου με επιτυχία αν δεν φροντίσεις το σώμα μέσα στο οποίο κατοικεί.

                       

     Το επίπεδο της αυτό-εκτίμησης σου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο πόσο καλά φροντίζεις τον εαυτό σου.  Αν δεν αισθάνεσαι ότι σε αγαπούν ή σε αναγνωρίζουν, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτό-εκτίμηση και έλλειψη της αγάπης για τον εαυτό και αποδοχή.  Τότε αρχίζεις να βάζεις τις ανάγκες της δουλειάς σου, της οικογένειας, και άλλων πριν από τις δικές σου ώστε να κερδίσεις αγάπη και αποδοχή.  Αρχίζεις να ζεις έναν ρόλο και όχι μια αυθεντική ζωή.

     Επαρκής φροντίδα του εαυτού σημαίνει επίσης να χρησιμοποιείς την φωνή σου. Όταν σου ζητούν να κάνεις κάτι που δεν θέλεις να κάνεις, πώς απαντάς; Αν απαντήσεις με ένα ναι, τότε λες όχι στον εαυτό σου.  Πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα μητέρες, νοσοκόμοι, και άλλοι φροντιστές, έχουν δυσκολία στο να πούνε όχι στις ανάγκες των άλλων. Είναι απασχολημένοι σώζοντας τον κόσμο και φροντίζοντας όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους.

                                       

      Από την άλλη μεριά, πώς απαντάς σε εκείνους που θα ενδιαφέρονταν για σένα; Δέχεσαι την βοήθεια όταν σου την προσφέρουν; Ή ακολουθείς τις συμβουλές όλων των άλλων εκτός από την δική σου; Για παράδειγμα, αν αντιμετωπίσεις μια ασθένεια και ο γιατρός σου σου γράψει μια θεραπεία με την οποία δεν συμφωνείς ή δεν θέλεις να βιώσεις, τι θα έκανες; Πάντα πρέπει να παίρνεις την δική σου απόφαση. Οι γιατροί, η οικογένεια, και οι φίλοι μπορεί να θέλουν να ακολουθήσεις την συμβουλή τους, αλλά εσύ πρέπει να έχεις το κουράγιο να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι ότι είναι σωστό για σένα.  Το να φροντίζεις τον εαυτό σου λέγοντας αυτό που πιστεύεις θα αλλάξει την συμπεριφορά αυτών που σε φροντίζουν και σου δίνει δύναμη.

     Κάνε τις επιλογές που σε φροντίζουν, είτε αυτό αφορά μια σχέση, μια χειρουργική επέμβαση, μια αλλαγή στην καριέρα, ή κάποιο άλλο γεγονός.  Μια από τις αγαπημένες μου φράσεις είναι, «Να είσαι αυτό που είσαι και όχι αυτό που δεν είσαι. Γιατί αν είσαι αυτό που δεν είσαι, δεν θα είσαι αυτό που είσαι». Πολύ συχνά βλέπω ανθρώπους οι οποίοι αφυπνίζονται στη ζωή και τελικά φροντίζουν τον εαυτό τους μόνον όταν τους πούνε ότι έχουν μια ασθένεια που απειλεί τη ζωή τους.  Μην ξοδεύεις λοιπόν την ζωή σου πεθαίνοντας. Ζήσε!

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)

   

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ (Μέρος Β)

(Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Σήμερα πέντε από τα παιδιά του ζουν σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων απ’ αυτόν, έχοντας διαλέξει το καθένα κι έναν τρόπο ζωής κατά το πρότυπο του πατέρα τους.  Είναι αφοσιωμένοι σύζυγοι και γονείς και η γεωργία είναι το επάγγελμα της επιλογής τους.  Είναι, αναντίρρητα, η ραχοκοκαλιά της κοινότητας τους. Υπάρχει όμως και η παρέκκλιση, και υποθέτω ευθύνονται γι’ αυτό εκείνες οι νυχτερινές εξορμήσεις στις οποίες με έπαιρνε μαζί του.  Ακολούθησα διαφορετική κατεύθυνση από τα άλλα πέντε παιδιά. Άρχισα την καριέρα μου ως εκπαιδευτικός, σύμβουλος και καθηγήτρια πανεπιστημίου, καταλήγοντας να γράφω βιβλία για γονείς και παιδιά, προκειμένου να μοιραστώ με άλλους αυτό που έμαθα για τη σημασία της ανάπτυξης της αυτοεκτίμησης στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Τα μηνύματα μου προς την κόρη μου είναι οι αξίες που πήρα από τον πατέρα μου, με μικρές τροποποιήσεις, βέβαια, που είναι αποτέλεσμα των εμπειριών που έχω από τη δική μου ζωή. Οι αξίες αυτές συνεχίζουν να παραδίδονται στους επερχόμενους.

                            

     Πρέπει να σας πω και λίγα λόγια για την κόρη μου. Είναι αγοροκόριτσο, αθλήτρια και με ύψος ένα και εβδομήντα εφτά, με διακρίσεις σε τρία αθλήματα κάθε χρόνο, στενοχωριέται με τη διαφορά βαθμολογίας μεταξύ Α – και Β και προκρίθηκε για το διαγωνισμό της Μις Τινεϊτζ της Καλιφόρνια. Δεν είναι όμως τα εξωτερικά της χαρίσματα και οι επιδόσεις της που μου θυμίζουν τους γονείς μου. Οι άνθρωποι πάντα μου λένε ότι η κόρη μου έχει μεγάλη καλοσύνη, πνευματικότητα, μια φλόγα βαθιά μέσα της που ακτινοβολεί προς τα έξω. Η βαθύτερη φύση των γονιών μου ενσαρκώθηκε στην κόρη μου.

     Οι επιπτώσεις από την εκτίμηση προς τα παιδιά τους και την αφοσίωση τους σ’ αυτά, είχαν την αντανάκλαση τους και στη ζωή των ίδιων των γονιών μου. Τη στιγμή που γράφω αυτό το κομμάτι, ο πατέρας μου είναι στην Κλινική Μέϊγιο του Ρότσεστερ, στη Μινεσότα, για μια σειρά από εξετάσεις που θα πάρουν από έξι ως οκτώ μέρες.  Είναι Δεκέμβριος. Εξαιτίας της βαρυχειμωνιάς νοίκιασε ένα δωμάτια ξενοδοχείου κοντά στη κλινική (ως εξωτερικός ασθενής). Η μητέρα μου αναγκάστηκε να μείνει μαζί του μόνο τις πρώτες δυο τρεις μέρες, επειδή την καλούσαν διάφορες υποχρεώσεις στο σπίτι. Έτσι, την παραμονή των Χριστουγέννων θα την περνούσαν χωριστά.

     Εκείνο το βράδυ τηλεφώνησα πρώτα στον πατέρα μου, στο Ρότσεστερ, για να του πω καλά Χριστούγεννα. Μου φάνηκε εξαντλημένος και με το ηθικό του πεσμένο.  Μετά τηλεφώνησα στη μητέρα μου, στην Αϊόβα. Ήταν θλιμμένη και κακόκεφη. «Είναι η πρώτη φορά που ο πατέρας σου κι εγώ περνάμε τις γιορτές μας χωριστά», παραπονέθηκε. «Δεν μπορώ να κάνω Χριστούγεννα χωρίς αυτόν».

                            

     Περίμενα δεκατέσσερα άτομα που τα είχα καλέσει για φαγητό και που απέβλεπαν σε μια εορταστική βραδιά. Γύρισα στο μαγείρεμα μου αλλά δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ από το πρόβλημα των γονιών μου κι έτσι τηλεφώνησα στη μεγαλύτερη αδερφή μου. Τηλεφώνησε με τη σειρά της στους αδερφούς μου και κάναμε συμβούλιο από τηλεφώνου. Κανονίστηκε. Αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τους γονείς μας να περάσουν την παραμονή των Χριστουγέννων μακριά ο ένας από τον άλλο, ο μικρότερος αδερφός μου θα έκανε τις δύο ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο μέχρι το Ρότσεστερ και θα έπαιρνε τον πατέρα μου για να τον πάει σπίτι χωρίς να προειδοποιήσουμε τη μητέρα μου. Τηλεφώνησα στον πατέρα μου για να του αναγγείλω το σχέδιο. «Ω, όχι, όχι», είπε. «Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο να κάνει αυτήν τη διαδρομή μια τέτοια νύχτα». Ο αδερφός μου έφτασε στο Ρότσεστερ και χτύπησε την πόρτα του πατέρα μου. Με πήρε από το δωμάτιο του για να μου πει ότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να πάει μαζί του. «Μίλα του Μπόμπι, είσαι ο μόνος τον οποίο μπορεί ν’ ακούσει».

     «Πήγαινε, πατέρα», είπα ήρεμα.

      Και πήγε. Εκείνος κι ο Τιμ έφυγαν για την Αϊόβα. Εμείς, τα άλλα παιδιά, παρακολουθούσαμε την πορεία τους παίρνοντας τους στο κινητό τηλέφωνο του αδερφού μου.  Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν κιόλας φτάσει όλοι οι καλεσμένοι μου και συμμετείχαν όλοι στο «οδοιπορικό». Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, το βάζαμε στο μεγάφωνο για ν’ ακούμε όλοι μαζί τα τελευταία νέα. Ήταν αμέσως μετά τις εννιά, όταν χτύπησε το τηλέφωνο κι ακούστηκε ο πατέρας μου που τηλεφωνούσε από το αυτοκίνητο. «Μπόμπι», πώς είναι δυνατό να πάω σπίτι χωρίς δώρο για τη μητέρα σου; Θα είναι η πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια που δεν της πήρα το άρωμα της για τα Χριστούγεννα». Ήδη, το σύνολο των καλεσμένων μου κατάστρωνε το σχέδιο του. Τηλεφωνήσαμε στην αδερφή μου να ψάξει να βρει τα ονόματα των εμπορικών κέντρων που ήταν ανοιχτά στην περιοχή, ώστε πριν πάνε σπίτι να σταματήσουν σ’ ένα απ’ αυτά για να πάρει ο πατέρας μου το μόνο δώρο που θα σκεφτόταν ποτέ να δώσει στη μητέρα μου – το ίδιο άρωμα που της έπαιρνε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα.

     Στις 9:52 εκείνο το βράδυ, ο αδερφός μου κι ο πατέρας μου βγήκαν από ένα εμπορικό κέντρο της Μινεσότα για να συνεχίσουν το ταξίδι τους για το σπίτι.  Στις 11:50 μπήκαν στη φάρμα κι ο πατέρας μου, κάνοντας σαν χαζοχαρούμενο σχολιαρόπαιδο, κρύφτηκε στη γωνία του σπιτιού και περίμενε εκεί αθέατος.

                         

     «Μητέρα, επισκέφθηκα τον πατέρα σήμερα και μου έδωσε τα ρούχα του να σου τα φέρω για πλύσιμο», είπε ο αδερφός μου δίνοντας της τη βαλίτσα του.

     «Ω», αποκρίθηκε εκείνη, «μου λείπει τόσο πολύ που σκέφτομαι να τα πλύνω τώρα».

     «Δε θα βρεις καιρό να τα πλύνεις απόψε», πέταξε ο πατέρας μου βγαίνοντας από την κρυψώνα του.

     Μετά, αφού με πήρε ο αδερφός μου και μου διηγήθηκε αυτήν τη συγκινητική σκηνή ανάμεσα στους γονείς μας – ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο φίλους και εραστές – τηλεφώνησα στη μητέρα μου. «Καλά Χριστούγεννα, μητέρα!».

     «Ω, παιδιά μου…» είπε με φωνή που έτρεμε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της. Δεν μπόρεσε να συνεχίσει. Οι καλεσμένοι μου κραύγασαν ενθουσιασμένοι.

     Αν και βρισκόμουν δύο χιλιάδες μίλια μακριά τους, ήταν από τα καλύτερα Χριστούγεννα που πέρασα με τους γονείς μου.  Και, φυσικά, μέχρι σήμερα οι γονείς μου δεν έχουν κάνει ποτέ Χριστούγεννα χωρισμένοι. Αυτή είναι η δύναμη των παιδιών που αγαπούν και τιμούν τους γονείς τους και, βεβαίως, του άρρηκτου και υπέροχου δεσμού που είχαν αναπτύξει οι γονείς μεταξύ τους.

                          

     «Οι καλοί γονείς», μου είπε κάποτε ο Τζόνας Σολκ, «δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να ξέρουν πού βρίσκεται το σπίτι τους, φτερά για να πετάξουν μακριά και να εφαρμόσουν όσα τους δίδαξαν». Αν η ικανότητα να βάζεις στόχους στη ζωή σου και το να έχεις μια ασφαλή φωλιά στην οποία να είσαι ευπρόσδεκτος κάθε φορά που επιστρέφεις αποτελούν κληρονομιά από τους γονείς σου, τότε πιστεύω πως έκανα καλή επιλογή γονιών.  Ήταν αυτά τα τελευταία Χριστούγεννα, που αντιλήφθηκα με πλήρη σαφήνεια γιατί ήταν απαραίτητο να είναι γονείς μου αυτοί οι δύο άνθρωποι. Αν και τα φτερά μου με πήραν και με γύρισαν στον κόσμο, τελικά η φωλιά στην όμορφη Καλιφόρνια, οι ρίζες που μου έδωσαν οι γονείς μου, θα αποτελούν ένα παντοτινό θεμέλιο της ζωής μου.

 

Της Bettie B. Youngs

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ (Μέρος Α)

(Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

Μεγάλωσα σε μια όμορφη, μεγάλη φάρμα στην Αϊόβα. Οι γονείς μου χαρακτηρίζονται συχνά σαν το «άλας της της και η ραχοκοκαλιά της κοινότητας».  Είχαν όλα εκείνα τα γνωρίσματα που θεωρούμε ότι έχουν οι καλοί γονείς: στοργικοί, αφοσιωμένοι στο έργο της ανατροφής των παιδιών τους, με μεγάλες προσδοκίες και θετική αίσθηση αυτοσεβασμού. Απαιτούσαν από μας να βοηθάμε στη φάρμα πρωί και βράδυ, να πηγαίνουμε στο σχολείο στην ώρα μας, να παίρνουμε καλούς βαθμούς και να είμαστε καλοί άνθρωποι.

                                        

     Είμαστε έξη παιδιά. Έξι παιδιά! Δεν ήμουν ποτέ της άποψης ότι έπρεπε να είμαστε τόσοι πολλοί, αλλά κανείς δε με ρώτησε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η μοίρα μ’ έριξε στο κέντρο της Αμερικής, σ’ ένα πολύ τραχύ και ψυχρό κλίμα.  Όπως όλα τα παιδιά, πίστευα ότι έγινε ένα μεγάλο συμπαντικό λάθος, που είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθώ σε ακατάλληλη οικογένεια και σίγουρα σε ακατάλληλη πολιτεία.  Απεχθάνομαι τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Οι χειμώνες στην Αϊόβα είναι τόσο παγεροί, που είμαστε αναγκασμένοι να σηκωνόμαστε τη νύχτα για να βεβαιωθούμε ότι τα ζώα δεν ξέμειναν σε κάποιο μέρος όπου κινδύνευαν να πεθάνουν από την παγωνιά. Τα νεογέννητα ζώα έπρεπε να τα μεταφέρουμε στο στάβλο και καμιά φορά να τα ζεστάνουμε για να διατηρηθούν στη ζωή. Τόσο πολύ κρύο κάνει στην Αϊόβα!

     Ο πατέρας μου, ένας απίστευτα όμορφος, δυνατός, χαρισματικός και δραστήριος άντρας, βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση.  Τ’ αδέρφια μου κι εγώ νιώθαμε δέος μπροστά του. Τον σεβόμαστε και τον είχαμε σε πολύ μεγάλη υπόληψη. Τώρα ξέρω γιατί.  Δεν υπήρχαν ασυνέπειες στη ζωή του. Ήταν έντιμος άνθρωπος με απαραβίαστες αρχές.  Η φάρμα, που ο ίδιος είχε επιλέξει σαν επάγγελμα, ήταν το πάθος του.  Κι ήταν ο καλύτερος σ’ αυτήν τη δουλειά. Η εκτροφή και η φροντίδα των ζώων του έδινε μεγάλη ευχαρίστηση.  Αγαπούσε τη γη και τον έκανε να νιώθει περήφανος η καλλιέργεια της και η συγκομιδή των καρπών.  Αρνιόταν να κυνηγήσει σε περίοδο που απαγορευόταν το κυνήγι, παρά το ότι τα ελάφια, οι φασιανοί, τα ορτύκια κι άλλα θηράματα αφθονούσαν στη φάρμα μας.  Αρνιόταν να χρησιμοποιήσει χημικά λιπάσματα ή να ταϊσει τα ζώα με οτιδήποτε άλλο εκτός από φυσική τροφή.  Μας εξήγησε γιατί το κάνει αυτό και γιατί έπρεπε να ενστερνιστούμε τα ίδια ιδεώδη.  Σήμερα καταλαβαίνω πόσο ευσυνείδητος ήταν, γιατί αυτά γίνονταν στα μέσα της δεκαετίας του 1950, πριν αρχίσει η εκστρατεία για παγκόσμια προσπάθεια διατήρησης του περιβάλλοντος.

                                  

     Ο πατέρας μου ήταν και πολύ ανυπόμονος άνθρωπος, αλλά όχι κατά τη διάρκεια των νυχτερινών εξορμήσεων που έκανε για να δει αν ήταν εντάξει τα ζώα.  Ο δεσμός που αναπτύξαμε από εκείνες τις νυχτερινές ώρες που περνούσα μαζί του, είναι άρρηκτος.  Αυτή η σχέση είχε τεράστια επίδραση στη ζωή μου. Έμαθα τόσα πολλά γι’ αυτόν. Ακούω συχνά άντρες και γυναίκες να λένε ότι πέρασαν τόσο λίγο χρόνο με τον πατέρα τους.  Αλήθεια, το βασικό πρόβλημα πολλών σημερινών ανθρώπων είναι ότι ψάχνουν ν’ ανακαλύψουν τον πατέρα τους, που δε γνώρισαν ποτέ πραγματικά.  Εγώ ήξερα τον δικό μου.

     Εκείνη την εποχή πίστευα πως ήμουν το αγαπημένο του παιδί, δεν αποκλείεται όμως το καθένα από τα έξι παιδιά να ένιωθε το ίδιο. Αυτό, τώρα, ήταν και καλό και κακό. Το κακό ήταν ότι εμένα διάλεγε ο πατέρας μου να πάω μαζί του σ’ αυτές τις νυχτερινές ή τις πολύ πρωινές εξορμήσεις για να δούμε τα ζώα, και μου ήταν πολύ μισητό να σηκώνομαι από το ζεστό μου κρεβάτι για να βγω στον παγωμένο αέρα.  Αλλά ο πατέρας μου ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος και πολύ γλυκός εκείνες τις ώρες. Ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος στα αισθήματα σου, υπομονετικός, τρυφερός, κι ήξερε ν’ ακούει με προσοχή. Η φωνή του ήταν απαλή και το χαμόγελο του μ’ έκανε να καταλαβαίνω το πάθος που ένιωθε η μητέρα μου γι’ αυτόν.

     Ήταν αυτές τις ώρες που γινόταν πρότυπο δασκάλου – επικεντρώνοντας πάντα τη διδασκαλία του στα «γιατί», στην αιτία που γινόταν κάτι. Μπορούσε να μιλά ασταμάτητα σ’ όλη τη διάρκεια της μιας ή μιάμιση ώρας, που μας έπαιρνε ο γύρος της φάρμας.  Μιλούσε για τις εμπειρίες του από τον πόλεμο, για τις αιτίες του πολέμου στον οποίο πήρε μέρος, για την περιοχή και τους ανθρώπους της, για τα αποτελέσματα του πολέμου και τον αντίκτυπο του.  Έλεγε ξανά και ξανά την ιστορία.  Στο σχολείο, έβρισκα το μάθημα της ιστορίας πολύ ενδιαφέρον και κάτι με το οποίο ήμουν εξοικειωμένη.

     Μιλούσε για όσα αποκόμισε από τα ταξίδια του και μου εξηγούσε γιατί είναι τόσο σημαντικό να δεις τον κόσμο. Μου ενστάλαξε την ανάγκη και την αγάπη για τα ταξίδια.  Επισκέφτηκα καμιά τριανταριά χώρες μέχρι να γίνω τριάντα χρονών.

                                  

     Μιλούσε για την ανάγκη και την αγάπη της μάθησης και γιατί η σχολική παιδεία είναι σημαντική, και μου εξηγούσε τη διαφορά μεταξύ ευφυϊας και σοφίας. Ήθελε τόσο πολύ να συνεχίσω τις σπουδές μου μετά το λύκειο.  «Μπορείς», έλεγε και ξανάλεγε. «Είσαι μία Μπουρς. Είσαι έξυπνη, έχεις δυνατό μυαλό και, μην το ξεχνάς, είσαι μία Μπουρς». Δεν υπήρχε περίπτωση να τον απογοητεύσω.  Είχα περισσότερη από αρκετή αυτοπεποίθηση για να τα βγάλω πέρα με οποιοδήποτε είδος σπουδών. Τελικά πήρα το διδακτορικό μου και μετά πήγα για ένα δεύτερο.  Αν και το πρώτο διδακτορικό ήταν για τον πατέρα μου, και το δεύτερο για μένα, υπήρχε αναντίρρητα μια αίσθηση περιέργειας και αναζήτησης που έκανε την απόκτηση και των δύο εύκολη.

     Μιλούσε για αξίες και για απαιτήσεις στο θέμα της ποιότητας, για τη δημιουργία χαρακτήρα και για το τι σήμαινε αυτό στην πορεία της ζωής.  Γράφω και διδάσκω ένα παρόμοιο θέμα. Έλεγε πώς πρέπει να αξιολογείς τις αποφάσεις σου, πότε να μετράς τις ζημιές σου και να τα παρατάς και πότε να επιμένεις, έστω και κάτω από αντίξοες συνθήκες.  Μιλούσε για τις έννοιες «είμαι και γίνομαι» όχι απλά για το «έχω και παίρνω». Χρησιμοποιώ ακόμα αυτήν τη φράση: «Ποτέ μην πουλήσεις κινούμενη από συναισθήματα». Μιλούσε για ένστικτο και πώς μπορείς να ξεχωρίσεις ανάμεσα σ’ αυτό και στη συναισθηματική πώληση, καθώς και πώς να προσέχεις να μη σε ξεγελούν οι άλλοι. «Άκου πάντα το ένστικτο σου και έχε υπόψη σου ότι όλες οι απαντήσεις στα προβλήματα σου βρίσκονται μέσα σου», έλεγε. Να αποσύρεσαι σε κάποιο ήσυχο μέρος. Να ηρεμείς όσο χρειάζεται για να βρεις τις απαντήσεις μέσα σου και μετά να τους δίνεις προσοχή. Βρες κάτι που σου αρέσει να κάνεις και μετά ζήσε μια ζωή που να το δείχνει.  Οι στόχοι σου πρέπει να πηγάζουν από τις αξίες σου και τότε η δουλειά σου θα ακτινοβολεί αυτό που ποθεί η καρδιά σου. Αυτό θα σε προστατέψει απ’ όλα τα ανόητα πράγματα που αποσπούν την προσοχή σου και που δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να σου τρώνε άδικα το χρόνο. Η ίδια η ζωή σου είναι συνάρτηση του χρόνου – η επιτυχία μετριέται από το πόσο μπορείς να αναπτυχθείς στα χρόνια ζωής που σου δόθηκαν. Να νοιάζεσαι για τους ανθρώπους, έλεγε, και πάντα να σέβεσαι τη μητέρα γη. Οπουδήποτε κι αν πρόκειται να ζήσεις, βεβαιώσου ότι μπορείς να βλέπεις τα δέντρα, τον ουρανό και τη γη.

     Όταν συλλογιέμαι πόσο αγαπούσε και υπολόγιζε τα παιδιά του ο πατέρας μου, νιώθω οίκτο για τα παιδιά που δε θα γνωρίσουν ποτέ τον πατέρα τους κατά τον ίδιο τρόπο, ή δε θα αισθανθούν ποτέ τη δύναμη του χαρακτήρα, το ήθος, το ζήλο και την ευαισθησία συγκεντρωμένα όλα σ’ ένα πρόσωπο, όπως τα είδα εγώ στο δικό μου πατέρα.  Ο πατέρας μου υπήρξε η ενσάρκωση αυτών που υποστήριζε.  Κι ήξερα πάντα πως εννοούσε όσα έλεγε για μένα. Ήξερα ότι ένιωθε ότι άξιζα, κι ήθελε ν’ αντιληφθώ αυτήν την αξία μου.

                                         

 

     Το μήνυμα του πατέρα μου είχε επίδραση σ’ εμένα, επειδή δεν είδα ποτέ να αντιφάσκει με τον τρόπο που ζούσε.  Φιλοσόφησε τη ζωή του και τη ζούσε μέρα με τη μέρα. Αγόρασε και πλήρωσε σιγά σιγά περισσότερες από μια φάρμες (εργάζεται ακόμα όπως και τότε). Παντρεύτηκε και αγάπησε την ίδια γυναίκα για μια ολόκληρη ζωή.  Η μητέρα μου κι αυτός, παντρεμένοι τώρα εδώ και πενήντα χρόνια, είναι ακόμα αχώριστοι και ερωτευμένοι.  Είναι το καταπληκτικότερο ζευγάρι που γνώρισα ποτέ. Αγαπούσε την οικογένεια του τόσο πολύ. Μου πέρασε από το νου πως φερόταν πολύ εξουσιαστικά και προστατευτικά στα παιδιά του, τώρα όμως που είμαι γονιός καταλαβαίνω αυτές τις ανάγκες και αντιλαμβάνομαι την πραγματική τους σημασία. Πίστεψε ότι θα μας έσωζε από την ιλαρά και σχεδόν τα κατάφερε, κι αρνήθηκε πεισματικά να παραδωθεί σε καταστροφικές συνήθειες. Αντιλαμβάνομαι επίσης τώρα πόσο επίμονος ήταν στην προσπάθεια του να μας κάνει στοργικούς και υπεύθυνους ανθρώπους.

 

Της Bettie B. Youngs

OΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΟΡΦΗ

Ας επιστρέψουμε για λίγο σε αυτό που συνέβη από την πρώτη στιγμή της υλοποίησης μας σαν ένα σωματίδιο, μέχρι τη στιγμή που βγήκαμε από τη μήτρα της μητέρας μας. 

                         

Το έμβρυό μας έγινε έμβρυο σε ένα χώρο απόλυτης πίστης και αρμονίας - δεν είχε απαιτήσεις, αφού απλώς μεταφέρθηκε από τις Θεϊκές δυνάμεις της φύσης. Τα βασικά της ανάπτυξής μας συνέβησαν χωρίς την παρέμβασή μας: Ο εγκέφαλός μας αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από τις ιδέες μας για το πώς πρέπει να γίνει αυτό. Η καρδιά, το ήπαρ, τα νεφρά, τα δάχτυλα των ποδιών μας, τα δάχτυλα των χεριών, τα φρύδια και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά εμφανίστηκαν σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που φαίνεται θαυματουργό από αυτή την πλευρά της μήτρας! Για τους περισσότερους από εμάς, ήταν εννέα μήνες στα χέρια της Πηγής της ζωής μέσα στη μήτρα μιας γυναίκας (που μπορεί ή και όχι να καλωσορίζει την ύπαρξή μας). Όποια ενέργεια χρειαζόμασταν για να γίνουμε η ύπαρξη που υπογράψαμε ότι θα γίνουμε έρεε κατευθείαν προς και διαμέσου μας.

Πώς θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει τόσο καλά σε αυτούς τους πρώτους εννέα μήνες, με τη συνεργασία μόνον της μητέρας μας να μας επιτρέψει να αναπτυχθούμε μέσα της; Πώς μπόρεσαν όλα όσα απαιτούσαμε για την αρχή του ανθρώπινου ταξιδιού μας να είναι τέλεια ευθυγραμμισμένα με το Δημιουργικό Πνεύμα; Ο σπόρος από τον οποίο προήλθαμε ήταν τόσο μικροσκοπικός που εκατομμύρια από αυτούς μπορούσαν να χωρέσουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας και αυτός να έμοιαζε όμοιος με τον σπόρο που ξεκινάει μια καμηλοπάρδαλη, έναν φοίνικα ή οποιοδήποτε άλλο ζωντανό οργανισμό. Πώς λοιπόν τελικά έγινε εσύ ή εγώ; 

                                 

Ο σπόρος υλοποιήθηκε σε αυτό που σκοπεύαμε να γίνουμε υπό την αιγίδα της Δημιουργικής Νοημοσύνης και άνθισε με τη βοήθεια αυτού του αξιοσημείωτου Πνεύματος που είναι υπεύθυνο για όλη τη ζωή. Η όλη διαδικασία της δημιουργίας απλά ξεδιπλώθηκε ... Κατά τους μήνες εκείνους που ζούσαμε στη μήτρα, είναι ασφαλές να πούμε ότι ήμασταν μέσα στο Πνεύμα - επιτρέποντας στο Πνεύμα να ευθυγραμμιστεί τέλεια χωρίς καμία προσπάθεια εκ μέρους μας. Μας προσφέρθηκαν όλα από μια δύναμη ζωής που κανείς από εμάς δεν μπορεί να περιγράψει ή να εξηγήσει πλήρως. Ήμασταν μια μικρή σφαίρα σε σχήμα προνύμφης που σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα έγινε άνθρωπος με τον μηχανισμό που ήταν απαραίτητος για τη στήριξη της ζωής εκτός της μήτρας.

Βλέπουμε ότι υπάρχει μια δύναμη στο Σύμπαν που είναι 100 τοις εκατό αξιόπιστη, μία δύναμη στην οποία στηριχτήκαμε για να μας φέρει εδώ. Δημιουργεί και εκδηλώνεται από ένα πνεύμα αγάπης, συνεργασίας, ομορφιάς και επεκτατικότητας και είναι αυτό το άψογο έργο του Πνεύματος στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε για να γνωρίσουμε την έμπνευση. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, συνεχίζουμε την ανάπτυξή μας έξω από τη μήτρα, ενώ εξαρτόμαστε από την ενέργεια της δημιουργίας για να μας τροφοδοτήσει με το φως της έμπνευσης μέσα μας.

 

Του Dr. Wayne Dyer (Απόσπασμα από το Inspiration: Your Ultimate Calling)

ΠΩΣ ΔΙΝΕΤΕ ΧΑΡΗ;

Για να αγκαλιάσετε την επί πολλά χρόνια τιμώμενη παράδοση του να δίνουμε χάρη, δώστε μερικά λεπτά σιωπής με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη στην πνευματική πηγή σας.  Μείνετε παρόντες. Νιώστε ευγνωμοσύνη.  Μιλήστε από την καρδιά. Δεν χρειάζεται να έχετε μια φόρμουλα κάποιους κανόνες. Εκφράσετε αυτό που είναι αυθεντικό και αληθινό.  Μια σύντομη, μέσα από την καρδιά προσευχή μπορεί να είναι πολύ πιο δυνατή από μια που έχει πολλές εντυπωσιακές λέξεις και λέγεται για πολύ ώρα ξανά και ξανά. Η χάρη μπορεί να μοιραστεί με κατεβασμένα κεφάλια, κρατώντας τα χέρια, ή απλά αφιερώνοντας λίγες στιγμές στο να είστε παρόντες σιωπηλοί πριν από το γεύμα.

                      

Με Ευλάβεια

 

«Ευλογημένο να Είσαι, Θείο Ον,                                                                                Σε σένα που δημιούργησες αυτό το ωραίο και εκπληκτικό Σύμπαν,                              Είμαστε τόσο ευγνώμονες.

Δίνουμε άπλετα τις ευχαριστίες μας για τις ευλογίες που συνεχίζουμε να λαβαίνουμε.                                                                                                                                   
Και ζητάμε ευλογίες για εκείνους που δεν είναι παρόντες.                                           Αμήν

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΤΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΧΑΡΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Mια ευλογία που λέγεται σαν να έχει γίνει ρουτίνα, ή χωρίς επίγνωση, ή που απλά αποτελεί μια τυπική διαδικασία για το γεύμα πολύ λίγο συντελεί στην ενεργοποίηση του φαγητού ή στην σύνδεση σας με την πνευματική πηγή σας.  Για παράδειγμα, το να πείτε γρήγορα την πολύ-χρησιμοποιημένη φράση, «Καλό ψωμί, καλό κρέας, καλός Θεός, ας φάμε», μπορεί να αρνηθεί το αληθινό νόημα που έχει όταν δίνουμε χάρη.  Εν τούτοις, είτε είστε θρησκευόμενοι ή όχι, το να αφιερώσετε λίγα λεπτά για να τιμήσετε την αφθονία που έχετε μπροστά σας – απλά και από καρδιάς – είναι μια ιερή πράξη και μπορεί να ανυψώσει ένα γεύμα από το εγκόσμιο στο καθαγιασμένο.

                            

Όταν δίνετε ευλογίες που πηγάζουν από την ψυχή σας, μυστικιστικές είσοδοι ανοίγουν και πνευματικοί βοηθοί, άγγελοι, πρόγονοι, και οδηγοί καταφτάνουν για να ευλογήσουν το γεύμα.  Θα νιώσετε την διαφορά καθώς καταφτάνουν. Θα γνωρίζετε ότι έχετε ενεργοποιήσει το Πνεύμα επειδή το φαγητό θα έχει υπέροχη γεύση, τα χρώματα θα φαίνονται περισσότερο λαμπερά, η συζήτηση θα ρέει, η δημιουργικότητα θα ανθίζει, και θα υπάρχει λαμπρότητα στην βραδιά. Όλοι θα λάμπουν… επειδή, πραγματικά, το Πνεύμα είναι παρόν. 

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)