ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΡΙΕΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ

      Μόλις νοιώσεις ότι είσαι πολύ μεγάλη για να κάνεις κάτι, κάν’ το!

                                                            Margaret Deland

 

     Όταν ήμουν 50 χρόνων, δώδεκα χρόνια πριν, σκεφτόμουν: Πώς θα είναι στα 60; Ή στα 70; Κοίταζα τριγύρω και έβλεπα μόνο έναν τρόπο ζωής. Δεν είναι δίκαιο, σκεφτόμουν. Οι νέοι άνθρωποι έχουν πολλούς τρόπους ζωής να διαλέξουν – μπορούν να γίνουν γιάπις ή χίπις ή αυτό που αποκαλώ συνηθισμένοι τύποι – αλλά οι ηλικιωμένοι έχουν μόνο μια επιλογή και δεν φαίνεται και πολύ ευχάριστη.  Κανένας δεν έδειχνε να είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του.  Σε πολλούς ανθρώπους (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου σε αυτούς) δεν τους αρέσει, γενικά, ο ηλικιωμένος τους εαυτός.  Σίγουρα δεν ήμουν ευτυχισμένη με την εμφάνιση μου και δεν ένιωθα αρκετά δυνατή για να αντιμετωπίσω όσα έρχονταν προς το μέρος μου.  Ένιωθα σαν μια ανασφαλής έφηβη, για ακόμα μια φορά!

                            

     Αποφάσισα να κάνω κάτι γι’ αυτό, κάτι πρακτικό. Ασχολήθηκα με τη σιλουέτα μου πηγαίνοντας για γυμναστική στην πόλη.  Μερικά χρόνια αργότερα, ο σύζυγός μου και εγώ μετακομίσαμε σε μια κοινότητα συνταξιούχων και ήθελα να διδάξω αεροβική.  Η κοινότητα δεν μου έδινε δωμάτιο για να το χρησιμοποιήσω, έτσι έπρεπε να ψάχνω και να βρίσκω όποιο άδειο δωμάτιο ήταν διαθέσιμο.

     Μια μέρα, κάποιοι από το προσωπικό του κέντρου της κοινότητας με ρώτησαν αν ήθελα να βοηθήσω στη διοργάνωση ενός προγράμματος με Χαβανέζικους χορούς. Είπα ναι. (Είμαι ένα «ναι» άτομο – λέω πρώτα ναι και μετά σκέφτομαι!) Έπεισα πέντε άλλες κυρίες να χορέψουν μαζί μου.  Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Σκέφτηκα. Το χούλα; Απλά κουνάς τους γοφούς σου! Χορέψαμε το χούλα και τραγουδήσαμε έναν πολεμικό ύμνο και φέραμε τα πάνω-κάτω.  Κάποιος είχε μαζί του φωτογραφική μηχανή και τις φωτογραφίες που τράβηξε τις έστειλε στην τοπική εφημερίδα. Είχαμε προσφορές για περισσότερες εμφανίσεις, οι οποίες έφεραν περισσότερη δημοσιότητα και ακόμα περισσότερες προσφορές. Οι χορεύτριες γιαγιάδες είχαν γεννηθεί!

                                      

     Το λυπηρό στην υπόθεση είναι ότι αντιμετωπίσαμε την περισσότερη αντίσταση από τις οικογένειες και τους συντρόφους μας.  Ηλικιωμένες κυρίες έδειχναν αποστροφή όταν κάναμε το νούμερο μας με τις εφαρμοστές μας φόρμες και συχνά επαναλαμβανόταν η συμβουλή των παιδιών μας να «συμπεριφερθούμε σύμφωνα με την ηλικία μας». Τι σήμαινε αυτό; Να είμαστε καμπουριασμένες, βαριές, και σκυθρωπές; Όχι ευχαριστώ! (Βέβαια, όταν μας ζητήθηκε να παίξουμε στο Λευκό Οίκο για τον Πρόεδρο και την κυρία Μπους, οι οικογένειες μας άλλαξαν τροπάριο).

     Συχνά αντιμετωπίζαμε προκαταλήψεις ηλικίας. Οι νέοι υποθέτουν για τους ηλικιωμένους πράγματα τα οποία δεν είναι πάντα αληθινά. Ένα Σαββατοκύριακο ήμασταν προσκεκλημένες για μια παράσταση σε ένα πανεπιστήμιο στο Ουισκόνσιν και είχε κανονιστεί να κοιμηθούμε στους κοιτώνες. Ε, λοιπόν, οι φοιτητές είχαν αποσυναρμολογήσει τα πάνω κρεβάτια από τις κουκέτες για εμάς τις γιαγιάδες! Πρέπει να είχαν σκεφτεί ότι δεν θα μπορούσαμε να ανέβουμε ή ότι αν ανεβαίναμε θα πέφταμε.

                         

     Ούτε οι παραστάσεις μας ήταν εύκολη υπόθεση.  Η πρώτη μας παρέλαση ήταν καταστροφή! Είχα χορογραφήσει ένα νούμερο στο οποίο ξεκινούσαμε ντυμένες γριές με φιλέ στα μαλλιά και ρόμπες και μετά αλλάζαμε και γινόμασταν γιαγιάδες – θηλυκά, με καπέλα και γάντια, βγάζοντας τις ρόμπες.  Κακή ιδέα! Έχετε ποτέ προσπαθήσει να αλλάζετε ρούχα και να χορεύετε, ενώ παρελαύνετε; Εκτός από αυτό, καθώς προχωρούσαμε οι ομάδες που μας έβλεπαν σαν  θηλυκά γιαγιάδες δεν ήταν οι ίδιες που μας είχαν δει σαν γριές έτσι το όλο μήνυμα του χορού χανόταν παντελώς.  Τελικά, καταλήξαμε απλά να αλλάζουμε ρούχα και μετά να τρέχουμε για να προλάβουμε. Άρεσε πολύ στο κοινό!

     Οι άνθρωποι θαυμάζουν το πόσο απαιτητικά είναι τα νούμερα που κάνουμε.  Κάνουμε σπαγκάτο, ακροβατικές φιγούρες του τροχού, κάμψεις με ένα χέρι, τούμπες και ψηλές κλοτσιές. Η καλύτερη της ομάδας μας στις ακροβατικές φιγούρες είναι 72 ετών.

     Πιστεύω ότι το πραγματικό μυστικό, εμάς των Χορευτριών Γιαγιάδων, είναι η διάθεση μας.  Σαν παιδί μεγάλωσα μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Δεν είχαμε ούτε φαγητό, γι’ αυτό, αν θέλαμε παιχνίδια έπρεπε να τα φτιάξουμε με ό,τι βρίσκαμε.  Έτσι, έμαθα να είμαι δημιουργική από πολύ μικρή.  Νομίζω πως το γεγονός ότι ήμουν πολύ φτωχή ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί, γιατί έτσι έμαθα να ψάχνω και να βρίσκω θησαυρούς.

                                 

     Αυτό είναι κάτι που κάνω ακόμα και σήμερα – ψάχνω για το θησαυρό των γηρατειών. Γίνομαι όλο και καλύτερη. Δεν έχω ακόμα ακούσει ένα νεαρό άτομο να λέει, «Ανυπομονώ να γεράσω, φαίνεται τόσο διασκεδαστικό!», αλλά μπορεί να συμβεί.  Κάτι έχει αρχίσει να γίνεται, τα πράγματα αλλάζουν αργά αλλά σταθερά. Όταν ήμουν μικρή και πηγαίναμε επίσκεψη στη γιαγιά μου, άκουγα συνέχεια, «Πρόσεχε. Μην ακουμπάς τίποτα. Μη μιλάς». Τώρα, όταν με επισκέπτονται τα εγγόνια μου, βλέπω ότι τους αρέσει να με δοκιμάζουν και να προσπαθούν να με φέρουν στα άκρα.  Τότε, εγώ λέω στον εαυτό μου, «Δεν θα αφήσω αυτά τα διαβολάκια να με νικήσουν!» Και, ω ναι, περνάμε πολύ ωραία!

     Είναι αλήθεια πως οι αντίκες χρειάζονται διαφορετική μεταχείριση, με περισσότερη φροντίδα, αλλά έχουν μια μοναδική ομορφιά.

 

Beverly Gemigniani με την Carol Kline

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ – ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (Μέρος Β)

 (Με αυτήν  την ανάρτηση ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Άγνωστες Δυνατότητες

     Εάν ένα άτομο μπορεί να μάθει ένα μονοπάτι «της αγάπης», τότε γιατί δεν θα μπορούσε ολόκληρο το ανθρώπινο είδος να κάνει το ίδιο; Φανταστείτε τις απεριόριστες δυνατότητες που θα είχαμε ως άνθρωποι, αν καθοδηγούμαστε από την αρχή από πνευματικές και πραγματικές αλήθειες; Αυτές είναι, μεταξύ άλλων πραγμάτων, να φροντίζουμε τους απογόνους μας, να προστατεύουμε, να μεγαλώνουμε και να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας, να αγαπούμε και να συμβάλλουμε στην κοινωνία. Πνευματικές αλήθειες που αναπτύσσουν τον εαυτό ως ανθρώπινο ον, είναι να αναπτύσσεται πνευματικά από την αγάπη. Δεν καταφέρνουμε τίποτα σε αυτή τη ζωή, είμαστε απλώς στο δρόμο να το κάνουμε. Είχαμε τόσα πολλά φωτισμένα πνεύματα και μεγάλους στοχαστές όπως ο Ιησούς Χριστός, ο Βούδας, ο Mohammed, ο Ghandi, ο Bagwan και ο Δαλάι Λάμα, όλοι αυτοί παραδείγματα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί ένα άτομο, ωστόσο η συλλογική συνείδηση βρίσκεται ακόμα στα πρώτα της βήματα, έτσι προς το παρόν, δεν υπάρχει συλλογική συνείδηση.

                                

Συλλογική Συνείδηση (Εξέλιξη)

 

     Που θα βρισκόμασταν αυτήν την στιγμή αν η συλλογική μας συνείδηση είχε αναπτυχθεί; Οι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι ο Αϊνστάιν είχε τον μεγαλύτερο εγκέφαλο και ότι ο Ιησούς Χριστός μπορούσε να κάνει θαύματα. Όταν αναπτύσσουμε την ΑΓΑΠΗ (θεότητα), ο ουρανός είναι το όριο. Εάν η επιστήμη εξυπηρετούσε την ανθρωπότητα – αντί για τους θεσμούς και τις επιχειρήσεις, αν τα παιδιά μπορούσαν να επωφεληθούν από την πραγματική εκπαίδευση, να εμπνευστούν και να ενθαρρυνθούν να αναπτύξουν τα ταλέντα και τις ικανότητές τους, αντί να προγραμματίζονται να επαναλαμβάνουν νοθευμένες πληροφορίες;

     Απλά γραμμένο από έναν απλό άνθρωπο με απλές ιδέες, αλλά ίσως ένα από τα αυγά του Κολόμβου.

  

Του Peter Van Els

Είμαι ο Peter Van Els και γεννήθηκα το 1957 και μένω στην Ολλανδία σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Sluis. Είμαι αυτοδίδακτος, η Ζωή είναι ο καλύτερος μου δάσκαλος και άρχισα να γράφω πέρυσι για να αντισταθώ σε άδικες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις αφού είχα πει στον εαυτό μου «αρκετά»! Πιστεύω ότι όλες οι καλές ψυχές πρέπει να σηκωθούν και να προσπαθήσουν να συνδεθούν και να ενωθούν και να προσπαθήσουν να αλλάξουν το σύστημα προς όφελος της Μητέρας Γης και των απογόνων μας.

 «Η πολιτική ανυπακοή αποτελεί ηθικό καθήκον, όταν οι κυβερνήσεις είναι διεφθαρμένες και άνομες» - Mahatma Gandi

  

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ – ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (Μέρος Α)

 (Το θέμα ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

     Ένα εξελιγμένο μέλλον για την ανθρωπότητα θα είναι εφικτό μόνο αν σοφοί άνθρωποι ξαναγράψουν την ιστορία, με βάση αλήθειες που έχουν ανακαλυφθεί πρόσφατα. Διαφορετικά, η ιστορία συνεχίζει να επαναλαμβάνεται, επειδή το ανθρώπινο είδος δεν έμαθε ή δεν θα μάθει από τα επαναλαμβανόμενα λάθη του.

                                  

     Η αληθινή αλλαγή επιτυγχάνεται με την συνειδητοποίηση ότι η ιστορία γράφεται/γράφτηκε από τον νικητή ή εκείνους που κατέχουν  μια θέση εξουσίας και την συνειδητοποίηση ότι η ιστορία είναι διαστρεβλωμένη και προκατειλημμένη. Κάθε ιερό βιβλίο έχει διαστρεβλωθεί, ή κρατηθεί μυστικό (π.χ. η κοινωνική θέση των γυναικών στα ιερά βιβλία) για να ελένχουν τον κόσμο.

     Δεν υπάρχει αλήθεια στα ψέματα και οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι χαμένοι, να περιπλανώνται, να είναι τυφλοί στη χώρα των τυφλών. Μεγάλοι και αρχαίοι καλλιεργημένοι πολιτισμοί, όπως των Ίνκας, των Αζτέκων, η Ελληνική, η Ρωμαϊκή, η Ισπανική και η Γαλλική αυτοκρατορίες στον κόσμο, οι πλούσιοι αυτοί πολιτισμοί συχνά καταστράφηκαν από την αυταπάτη της μεγαλομανίας. Όπως και στην Αναγέννηση, και την περίοδο του Διαφωτισμού κατόπιν, η οποία ήταν μια πολύ ξεκάθαρη περίοδος όπου υπήρξε μια τάση να θέλουν την αλλαγή χάρη της ανθρώπινης φυλής και για την εσωτερική ευημερία της τελευταίας.

                                  

Οι Απώλειες μας Είναι Μεγάλες

 

Όλοι αυτοί οι πολιτισμοί χάθηκαν, μόνο η ιστορία παραμένει και σχεδόν όλη η γνώση και η σοφία από αυτούς τους πολιτισμούς εξαφανίστηκαν. Ο σύγχρονος πολιτισμός μας εξακολουθεί να βασίζεται σε πρωταρχικά ένστικτα. Στην εποχή του ανθρωποειδούς πιθήκου, δεν υπήρχε ομιλούμενη γλώσσα και επικοινωνούσαν εκπέμποντας ήχους και χρησιμοποιώντας χειρονομίες. Εκείνη την εποχή στην ιστορία, το ψέμα δεν υπήρχε επειδή ήταν εύκολο να διαβάσεις τη γλώσσα του σώματος (η αλήθεια δεν χρειάζεται πολλά λόγια). Οι γυναίκες ήταν πολύ σημαντικές, γιατί γεννούσαν νέα ζωή και τα νεογέννητα ήταν ένα δώρο από τους Θεούς (οι άνδρες δεν γνώριζαν ακόμη τη συμβολή τους στη νέα ζωή). Οι άντρες είχαν ρόλο υπηρεσίας και ήταν προστάτες της φυλής. Αφού ο άντρας κατάλαβε ότι συνέβαλε σημαντικά στη συνέχεια της φυλής του, η σπουδαιότητα των γυναικών/ανδρών άλλαξε καθώς οι άνδρες κατέλαβαν περισσότερη εξουσία και αυτό μεταφράζεται σε: όσο περισσότερη εξουσία, τόσο περισσότεροι απόγονοι (πρωταρχικό ένστικτο).

     Ένας άντρας θέλει να μεταδώσει όσο το δυνατόν περισσότερα γονίδια και μια γυναίκα αναζητά έναν κατάλληλο υποψήφιο, ο οποίος είναι δυνατός, ισχυρός, ωραίος, σοφός κλπ. Και παρόλο που ο άντρας εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό του κατακτητή, η τελική επιλογή έγκειται στις γυναίκες. Ένας άντρας μπορεί να προσπαθήσει να κάνει μόνο το καλύτερο που μπορεί, να επιδειχθεί με ένα ωραίο αυτοκίνητο, ωραία/ακριβά ρούχα, να είναι μυώδης κλπ. Ένα άλλο πρωταρχικό ένστικτο του άντρα είναι η βούληση του για το κυνήγι, που μπορεί να παρατηρηθεί στη σύγχρονη αρρενωπή συμπεριφορά όταν βγαίνει από το αυτοκίνητό του να πλησιάσει γρήγορα τον στόχο του ή μέσα σε ένα κατάστημα, συνειδητά να κάνει μια επιλογή (να είναι το πρώτο αρπακτικό που προσεγγίζει το θήραμα). Ο άντρας τραβήχτηκε πιο κοντά στην εξουσία, θέλησε να είναι ο βασιλιάς του λόφου και να μείνει έτσι. Το Άλφα αρσενικό, ένας μεγάλος ηγέτης της φυλής του, προσπαθεί να αποκτήσει πρόνοια, ευτυχία και ευημερία για τους οπαδούς του και ως εκ τούτου αποφεύγει τον πόνο.

                         

     Από την άποψη αυτή για να αρπάξουν και να παραμείνουν στον έλεγχο της εξουσίας, τα ιερά βιβλία γράφτηκαν για να υποτάξουν, να καταπιέσουν και να ελέγξουν τους ανθρώπους. Από όσο γνωρίζω, είμαστε όλοι αγνωστικοί και δεν γνωρίζουμε τίποτα από αυτούς τους πρωταρχικούς απογόνους. Προσωπικά, θα ήθελα να πιστέψω, αλλά η πίστη μου είναι αυτή της Αγάπης, του αιώνιου φωτός, της συνείδησης και της ψυχής. Και ενώ σέβομαι τους πιστούς και τους μη πιστούς εξ ίσου, όταν είναι μια γνήσια επιλογή με ελεύθερη βούληση, ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει όποιον ή ό,τι θέλει. Τουλάχιστον όταν δεν είναι επιβλαβές για την ανάπτυξη του ατόμου και της κοινότητας.

    

Του Peter Van Els

Είμαι ο Peter Van Els και γεννήθηκα το 1957 και μένω στην Ολλανδία σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Sluis. Είμαι αυτοδίδακτος, η Ζωή είναι ο καλύτερος μου δάσκαλος και άρχισα να γράφω πέρυσι για να αντισταθώ σε άδικες και διεφθαρμένες κυβερνήσεις αφού είχα πει στον εαυτό μου «αρκετά»! Πιστεύω ότι όλες οι καλές ψυχές πρέπει να σηκωθούν και να προσπαθήσουν να συνδεθούν και να ενωθούν και να προσπαθήσουν να αλλάξουν το σύστημα προς όφελος της Μητέρας Γης και των απογόνων μας.

 

«Η πολιτική ανυπακοή αποτελεί ηθικό καθήκον, όταν οι κυβερνήσεις είναι διεφθαρμένες και άνομες» - Mahatma Gandi

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΧΑΡΗ;

      «Χάρη» είναι το όνομα που δίνουμε στις προσευχές ευγνωμοσύνης που λέμε πριν από ένα γεύμα, και το «δόσιμο της χάριτος» πριν από ένα γεύμα είναι το αρχαιότερο είδος λατρείας.  Σχεδόν κάθε πολιτισμός στον κόσμο κατά την διάρκεια της ιστορίας έχει συγκεκριμένες τελετές για να δίνει ευχαριστίες πριν από το φαγητό.  Στον τρελό κόσμο μας, η απλή εμπειρία  του «κοψίματος του ψωμιού» με μια γεμάτη χαρά και γενναιόδωρη καρδιά μπορεί να αποκαταστήσει βαθιά ένα αίσθημα της ανθρωπιάς και να εμβαθύνει την σύνδεση μας με τις πνευματικές μας ρίζες.  Το μοίρασμα ενός γεύματος – και η συμμετοχή στην επί αιώνες τιμώμενη παράδοση να είσαι ευγνώμων εκ των προτέρων – φέρνει τις οικογένειες μαζί και σέβεται την σύνδεση μας με τον Δημιουργό.  Με την βαθύτερη έννοια, οι προσευχές που λέγονται πριν από τα γεύματα μπορεί να είναι ένα ισχυρό μονοπάτι της αυτογνωσίας και ακόμη και της πνευματικής υπέρβασης.

                   

     Αυτοί είναι κάποιοι από τους λόγους που λέγεται η χάρη:

 

     ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ.  Το είδος αυτό της χάρης είναι μία υπενθύμιση της πνευματικής φύσης της ζωής, και μετατρέπει την ώρα του γεύματος από απλή θρέψη του σώματος σε θρέψη και της ψυχής.  Επί πλέον, μπορεί να ανοίξει μια μυστικιστική πύλη η οποία προσκαλεί πνευματικές υπάρξεις και αγγέλους να είναι παρόντες κατά την διάρκεια του γεύματος.

 

     ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΦΥΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΥΜΑ. Σε ιθαγενείς πολιτισμούς, το δόσιμο χάριτος τιμά το φυτό ή το ζώο για το δώρο της ζωής του.  Είναι μια ιερή πράξη να τιμάς την ζωή που δόθηκε για να δυναμώσει τη ζωή σου.

                           

      ΓΙΑ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΟΥΜΕ τους ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΤΟ ΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ. Από τους αγρότες μέχρι τους μάγειρους, και όλους τους ανθρώπους ενδιάμεσα, κάθε γεύμα ήταν η σκληρή εργασία πολλών ανθρώπων, και υπάρχει αξία στο να αναφερόμαστε σε αυτό. Μια Κινέζικη παροιμία μας δίνει αυτήν την υπενθύμιση: «Όταν τρως ρίζες μπαμπού, θυμήσου τον άνθρωπο που τις φύτεψε».

 

     ΓΙΑ ΝΑ ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Δίνοντας χάρη ελευθερώνουμε και ενεργοποιούμε την Θεία ουσία μέσα σε κάθε μόριο της τροφής.  Όπως ακριβώς οι λέξεις και η ενέργεια μπορούν να αλλάξουν την μοριακή δομή του νερού, έτσι και οι ευλογίες μέσα από την καρδιά μας μπορούν να υψώσουν την ενέργεια ενός γεύματος.

 

     ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΕΙ. Η απλή πράξη να σταματήσουμε για μια στιγμή να δώσουμε χάρη, ενώνει με σημαντικό τρόπο τους ανθρώπους που παρευρίσκονται και βαθαίνει την αίσθηση της κοινότητας και της ενότητας.

 

(Από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ

Αν και δεν είμαι νέος ιδιοκτήτης ή φροντιστής σκύλου, έχω μάθει τόσα πολλά από το χρυσό μας ρητρήηβερ. Η Cuddles έφτασε στο Καταφύγιο για χρυσά ρητρήηβερ στην Ελβέρτα της Καλιφόρνια, χωρίς αρθρώσεις των ισχίων. Ανήμπορη να περπατήσει, σερνόταν από τα μπροστινά της πόδια και πονούσε συνεχώς. Το καταφύγιο φρόντισε να υποστεί χειρουργική επέμβαση ολοκληρωτικής αντικατάστασης ισχύου.  

                                    

     Ο Ralph κι εγώ υιοθετήσαμε την Cuddles όταν αυτή ήταν μόλις έξη μηνών, δύο εβδομάδες στην ανάρρωση της.  Η πρώτη επέμβαση δεν ήταν επιτυχημένη, εξ αιτίας της ελαττωματικής δομής των οστών της.  Με τον καιρό η Cuddles χρειάστηκε να υποστεί συνολικά τέσσερις επεμβάσεις στο ισχίο και μήνες επανένταξης.  Παρ’ όλα αυτά κάθε μέρα ξυπνούσε με ένα βλέμμα στα μάτια της που έλεγε ότι ήταν έτοιμη για όλα.

     Μάθημα που έμαθα: Κάθε μέρα είναι μια καινούρια μέρα.  Πάρε την όπως έρχεται.

     Στην ηλικία των πέντε ετών, η Cuddles εξακολουθεί να αναπληρώνει τον χρόνο που δεν μπορούσε να τρέξει και να παίξει.  Είναι το πιο ευτυχισμένο σκυλί από όλα και αγαπά τα πάντα! Τα καρότα και η σκυλοτροφή της βρίσκονται στην κορυφή στα πράγματα που αγαπάει, οι άνθρωποι έρχονται δεύτεροι με μικρή διαφορά, και το τρίτο είναι τα παιχνίδια της.

                                             

      Μάθημα που έμαθα: Μην μένεις στο παρελθόν. Απόλαυσε αυτό που έχεις.

     Είναι υπομονετική.  Πρέπει να το παραδεχτώ, η υπομονή δεν είναι ένα χαρακτηριστικό που συνδέω φυσιολογικά με τους σκύλους.  Η υπομονή της ξεπερνά την δική μου όταν πλησιάζει η ώρα του βραδινού της.  Θα καθίσει δίπλα στο πιάτο της και στη συνέχεια θα με κοιτάξει επίμονα, χωρίς καν να ανοιγοκλείνει τα μάτια της.  Αυτό το βλέμμα με τρελαίνει, και δεν νομίζω ότι δεν το γνωρίζει!

     Μάθημα που έμαθα: Να σκέφτεσαι θετικά, και τα πράγματα θα γίνουν όπως τα θέλεις.

     Η Cuddles είναι αντάξια του ονόματος της. Όπου και να βρισκόμαστε, είναι εκεί.  Στο τραπέζι την ώρα του δείπνου, είναι στα πόδια μας.  Πάνω στον καναπέ, είναι πάνω στα πόδια μου, με όλα τα 35 κιλά της.  Μέσα στην κουζίνα, περνάμε από πάνω της. Γιατί δεν την διώχνουμε; Θα ρωτήσετε.   Κοιτάξτε απλά το πρόσωπο της και θα καταλάβετε.  Πρέπει να είναι κοντά μας – αυτή είναι.  Η Cuddles επίσης ξαπλώνει δίπλα μου πάνω στο κρεβάτι κάθε βράδυ, προς απογοήτευση του συζύγου μου καθώς αγωνίζεται να μην πέσει από το κρεβάτι.  Είναι πραγματικά άνθρωπος με κατανόηση.

     Μάθημα που έμαθα: Αν ξέρεις ποιόν αγαπάς, μείνε κοντά του.

                                             

      Αν και μικρή για χρυσό ρητρήηβερ, η Cuddles έχει έναν τρόπο να επιβάλει την παρουσία της – για παράδειγμα, την μύτη της μέσα στο πρόσωπο σου αν νομίζει ότι έχεις κοιμηθεί αρκετά, ή το κεφάλι της στην ποδιά σου αν νομίζει ότι έχεις καθίσει στον υπολογιστή πάρα πολύ. Φέρνει ένα από τα παιχνίδια της και το αφήνει στα πόδια σου με ένα δυνατό γαύγισμα αν νομίζει ότι είναι ώρα να σηκωθείς και να κουνηθείς.

     Μάθημα που έμαθα: Πάρε χρόνο για να παίξεις και να διασκεδάσεις.

     Κάθε μέρα, καθώς η ζωή έχει τα κάτω και τα πάνω της, είναι ευλογία να έχω την Cuddles να με διδάσκει με το παράδειγμα της πώς να αγαπώ και να απολαμβάνω την στιγμή.  Είναι ένα σκληρό μάθημα για τους ανθρώπου να το μαθαίνουν μερικές φορές, αλλά έχω μια καταπληκτική δασκάλα.

 

Της Darlene Cloud

 

Το σχόλιο του Bernie.

     Διαβάζοντας το «Μαθήματα Αγάπης», χαμογελούσα στην εικόνα της μύτης του σκύλου κολλημένη πάνω στο πρόσωπο της συγγραφέα. Οι γάτες μας το κάνουν αυτό με τις γλώσσες τους.  Οι γλώσσες των γάτων είναι πραγματικά τραχιές. Είναι σαν να ξυπνάς επειδή σου τρίβουν το πρόσωπο με γυαλόχαρτο.  Τραβάω το σεντόνι πάνω από το στόμα και την μύτη μου, και οι γάτες ξέρουν: όχι απόψε.  Δεν πρέπει να το κάνετε αυτό απόψε.  Τα ζώα προσπαθούν να είναι τρυφερά, αλλά μερικές φορές, ουφφ! Οι γάτες μου κι εγώ κάνουμε κουτουλίτσες αντί γι’ αυτό.

                                           

     Η υπομονή των ζώων είναι τόσο σημαντική, και ακόμα περισσότερο σημαντική είναι η θέληση τους να σε ακούσουν.  Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να σου δίνουν συμβουλές, μπορεί και να μην βγάλεις τίποτα από αυτό, ή μπορεί να μην είσαι έτοιμος για την λύση.  Αλλά όταν τα ζώα ακούν, ακούς τον εαυτό σου.  Είναι περισσότερο πιθανό να δώσεις προσοχή στον εαυτό σου και τα συναισθήματα σου όταν μιλάς σε ένα ζώο, επειδή δεν κάνεις διάλογο.  Συχνά όταν διδάσκεις ή ενθαρρύνεις άλλους, καταλήγεις να ακούσεις αυτό που χρειαζόσουν να μάθεις.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)

Η ΜΙΚΡΗ ΣΑΧΙ

      Λίγο μετά τη γέννηση του αδερφού της, η μικρή Σάχι άρχισε να ζητά από τους γονείς της να την αφήσουν μόνη με το νεογέννητο.  Εκείνοι φοβούνταν ότι, όπως και πολλά άλλα τετράχρονα παιδιά, πιθανό να ζήλευε και να ήθελε να χτυπήσει το βρέφος, κι έτσι έλεγαν όχι.  Η μικρή όμως δεν έδειχνε σημάδια ζήλιας.  Φερόταν στο βρέφος με καλοσύνη και τα παρακάλια της να την αφήσουν μόνη μαζί του γίνονταν ολοένα και πιο έντονα.  Έτσι, αποφάσισαν να ικανοποιήσουν την επιθυμία της.

                            

     Ενθουσιασμένη, μπήκε στο δωμάτιο του παιδιού, κι έκλεισε την πόρτα, η οποία όμως άνοιξε λίγο, αφήνοντας μια χαραμάδα που επέτρεψε στους περίεργους γονείς να κρυφακούσουν.  Είδαν τη μικρή Σάχι να προχωρεί αθόρυβα προς το μικρό της αδερφάκι και να του λέει χαμηλόφωνα: «Μωράκι, πες μου πώς είναι ο Θεός, έχω αρχίσει να ξεχνώ».

 

Dan Millman

ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ – ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΑΡΩΣΗΣ ΣΩΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΣΑΦΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ (Μέρος Δ)

 Τελευταίες Σκέψεις

 

Και οι δύο αυτοί θεραπευτικοί διαλογισμοί μπορούν να ονομαστούν εκδοχές ενός διαλογισμού «σωματικής σάρωσης», και ίσως, πιο συγκεκριμένα, είναι στην πραγματικότητα οι ρίζες της έννοιας των διαλογισμών σάρωσης σώματος.

                     

Όταν πρόκειται για ενεργειακή εργασία, η φαντασία και η πρόθεση είναι τα πάντα. Και οι πρακτικές αυτές εμπεριέχουν την φαντασίωση της φώτισης. Με αυτό εννοούμε ότι φανταζόμαστε ότι το φως έρχεται από το κεφάλι λάμποντας και κινείται προς τα κάτω στα δάχτυλα των ποδιών μας καθαρίζοντάς μας από μπλοκαρίσματα και εμπόδια στην ευεξία και τη φώτιση. Η συνειδητή προσοχή του εαυτού μας κατά την άσκηση της διαλογιστικής κίνησης, ή ενώ ακόμα διαλογιζόμαστε, ενισχύει την συνειδητή προσοχή και επίσης μας προσφέρει τα οφέλη του διαλογισμού. Παρατηρούμε οποιαδήποτε ενεργειακή στασιμότητα και κινούμαστε μέσα από αυτήν, ή την αντιμετωπίζουμε με όποιο άλλο τρόπο, για να δημιουργήσουμε ροή.

    «Η γεωμετρία, αιώνια κι αυτή όπως ο Θεός και λάμποντας μέσα στο θεϊκό νου, έδωσε στο Θεό το μοτίβο ... με το οποίο έφτιαξε τον κόσμο έτσι ώστε να είναι ο καλύτερος και ο πιο όμορφος και τελικά περισσότερο όμοιος με τον Δημιουργό». - Johannes Kepler

Κάποιες διαδικασίες διαλογισμού ίσως φαίνονται πολύπλοκες αρχικά, αλλά όπως κάθε πρακτική που αρχικά φαίνεται αφηρημένη και περίπλοκη, σύντομα γίνεται λογική και απλή. Ενώ ο διαλογισμός μπορεί να μας προσφέρει ατελείωτες δυνατότητες, να μας βοηθήσει να τελειοποιήσουμε την πραγματικότητά μας και να γίνουμε πιο προσεκτικοί, δεν είναι σκοπός του διαλογισμού να στρέψουμε τον εαυτό μας προς την πολυπλοκότητα, αλλά μάλλον να δημιουργήσουμε ένα συνειδητό μονοπάτι σκέψης, ώστε ο νους να μην χάνεται σε κάποιες αρνητικές δομές.

                        

Όπου υπάρχει μια πρακτική διαλογισμού με αρχικά αντιφατικές έννοιες, θυμηθείτε, η ιδέα πίσω από την αρχική πολυπλοκότητα είναι να προσφέρει μια θετική πορεία σκέψης, η οποία εμποδίζει να παγιδευτείτε σε εγκόσμιους ή αρνητικούς κύκλους σκέψης. Μια διαδρομή ή διαδικασία στην πραγματικότητα ματαιώνει τον μονόλογο του νου, ενώ καμία διαδικασία δεν παρέχει χώρο για τον μονόλογο να πηγαινοέρχεται.  Οι διαδικασίες του διαλογισμού συνειδητής προσοχής προσφέρουν ένα μονοπάτι για περισσότερες στιγμές απλής ύπαρξης. Οι προσεκτικές διαδικασίες δυναμώνουν τη διαύγεια, ειδικά όταν η προσοχή στη διαύγεια αποτελεί μέρος της ίδιας της διαδικασίας, έτσι ώστε στιγμές απλής ύπαρξης, εντελώς ελεύθερες,  να επιτυγχάνονται, να παραμένουν και να συντηρούνται.

 

Του Ethan Indigo Smith

Ακτιβιστής, συγγραφέας και δάσκαλος του Τάι Τσι, ο Ethan Indigo Smith γεννήθηκε σε αγρόκτημα στο Maine και έζησε στο Μανχάταν για αρκετά χρόνια πριν μεταναστεύσει δυτικά στο Mendocino της Καλιφόρνια. Με γνώμονα την έντονη αίσθηση της ακεραιότητας και της ανθρωπιάς, το έργο του Ethan είναι βαθιά συνδεδεμένο, καθώς και εξαιρετικά διορατικό, συνδυάζοντας τη φιλοσοφία, την πολιτική, τον ακτιβισμό, την πνευματικότητα, τον διαλογισμό και τη μοναδική αίσθηση του χιούμορ.