ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Β)

(Το θέμα ολοκληρώνεται σε τρείς αναρτήσεις)

 

Επιλέγοντας Έναν Τρόπο Ζωής

 

Οι γονείς μου επέλεξαν να ασχοληθούν με τα κτήματα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που επέλεξα κι εγώ: επιτρέπει έναν τρόπο ζωής που ήθελα να έχω για μένα και τα παιδιά μου.

                               

Ανατριχιάζω όταν ακούω ανθρώπους να μιλούν για τις εξαντλητικές μετακινήσεις τους για να φτάσουν στην δουλειά κάθε μέρα. Το άγχος της κυκλοφορίας και ο χρόνος που χάνουν από τις ημέρες τους πρέπει να καταβάλουν όλη την ύπαρξη τους. Απολαμβάνω μια σύντομη, όλο στροφές, μισό λεπτό διαδρομή με το αυτοκίνητο μέσα από τα δέντρα για να φτάσω στον προορισμό μου, και είναι αληθινή χαρά καθ’ όλες τις εποχές του χρόνου είτε να οδηγείς, να περπατάς ή να πηγαίνεις με το ποδήλατο. Και η μόνη κυκλοφορία που συναντώ είναι ένα άλλο μέλος της οικογένειας ή αλλιώς ένας βιαστικός κόκκινος σκίουρος.

Κάθε μέρα είναι «πάρτε τα παιδιά σας στην εργάσιμη ημέρα», και το σχολείο συχνά παραλείπεται έτσι ώστε να επικεντρωθούν σε πολύτιμα μαθήματα στο σπίτι. Οι δάσκαλοι στο σχολείο της μικρής μας πόλης έχουν καταλάβει ότι τα παιδιά των Klassen δεν θα έχουν ποτέ κανένα ρεκόρ συμμετοχής (αλλά πολύ πιθανόν για μη συμμετοχή). Έχω συνειδητοποιήσει ότι ασχολούμαστε με ένα είδος συνδυασμού δημόσιας / οικιακής εκπαίδευσης και με τους καλούς βαθμούς τους στο σχολείο, αισθάνομαι ότι απολαμβάνουμε το καλύτερο και των δύο κόσμων.

                         
 
Η ζωή στην εξοχή παρέχει καθαρό αέρα για την οικογένειά μου να αναπνέει, καθαρό νερό για να πίνει, δυνατότητα για να καλλιεργεί θρεπτική τροφή ή να την μαζεύει από την άγρια ​​φύση και ένα ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά μου να τρέχουν ελεύθερα, να εξερευνούν και να συνδέονται με τη Φύση ενώ μαθαίνουν για τον εαυτό τους.

Ποτέ δύο ημέρες στο αγρόκτημα δεν είναι ίδιες, καθώς οι δουλειές μας πάντοτε αλλάζουν με τις εποχές. Έχω για συντροφιά τα πιο καλοσυνάτα πλάσματα και οι συνεργάτες μου είναι επίσης οι γούνινοι και πιστοί μου σύντροφοι που φρουρούν την αυλή μου (κυρίως τα κοτόπουλα) από τα αρπακτικά.

Όταν ήμουν 19, πήγα να δουλέψω για έναν έμπορο σπόρων της περιοχής για μια εποχιακή εργασία την άνοιξη. Αυτό κράτησε δύο μήνες και στο  σύντομο αυτό χρονικό διάστημα έμαθα το πολύτιμο μάθημα πόσο καλά ήμουν στο σπίτι, δουλεύοντας με εκείνους που με αγαπούν και φροντίζουν για μένα και δεν θα επωφεληθούν ποτέ από την εργασία μου. Έμαθα επίσης πόσο μου λείψανε τα καλόκαρδα ζώα μας και η γη που μεγάλωσα και έμαθα ότι τους είχα λείψει και εγώ. Έμαθα ότι πάντα θα κάνω  ό,τι χρειαστεί για να μείνω σε αυτή τη γη και να είμαι αφεντικό του εαυτού μου, και ότι θα συμπεριφέρομαι στα παιδιά μου με την ίδια καλοσύνη και σεβασμό που μου είχαν συμπεριφερθεί οι γονείς μου.

                         

Θυμάμαι ένα τέτοιο σχόλιο από το αφεντικό μου μια μέρα που με έκανε πραγματικά να συνειδητοποιήσω πόσο ψυχοφθόρο μπορεί να είναι το να δουλεύεις για κάποιον που σε βλέπει μόνο βάσει της αξίας σου σε δολάρια. Φτυάριζα το σιτάρι, και ήταν μια ζεστή, γεμάτη σκόνη δουλειά. Μου είπε κοροϊδευτικά: «Βάζω στοίχημα ότι τώρα θα ευχόσουν να είχες πάει στο κολέγιο, ε;»

Δεν απάντησα. Τι νόημα είχε; Πώς μπορούσα να εξηγήσω ότι πραγματικά δεν με πειράζει να φτυαρίζω το δικό μου σιτάρι ή τα σιτηρά της οικογένειάς μου, που καλλιεργούνται στη γη μας, με άλλους που με εκτιμούν;

Αυτός ο έμπορος σπόρων έβλεπε τα πάντα και τους πάντες ως επιχείρηση. Δεν υπήρχε ψυχική σύνδεση με τη γη ή με άλλους και ήταν ευτυχισμένος μόνο αν ήξερε ότι είχε πάρει από εσάς κάθε δουλειά που  μπορούσε.

Ήμουν επίσης τυχερή να βρω έναν σύντροφο που απολαμβάνει αυτόν τον τρόπο ζωής όσο και εγώ. Αλλά μεταξύ μας, όταν θέτουμε τα στάνταρντς μας και γνωρίζουμε ακριβώς τι θέλουμε, προσελκύουμε φυσιολογικά όσους αισθάνονται το ίδιο, γι' αυτό πιθανότατα δεν είναι απλά θέμα τύχης. Του αρέσει να ζει «έξω στη φύση» και αντιλαμβάνεται ότι ο ποιοτικός χρόνος που περνάμε μαζί είναι συχνά χρόνος που περνάμε εργαζόμενοι μαζί. Μαθαίνεις να παίρνεις αυτό που μπορείς να πάρεις! Αλλά όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, σπάνια το νιώθεις σαν εργασία.

Της Jessie Klassen

 

ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Α)

 (Το θέμα ολοκληρώνεται σε τρείς αναρτήσεις)

 

«Είσαι σίγουρη ότι θέλεις μόνον να είσαι αγρότης; Δεν θέλεις να κάνεις κάτι περισσότερο με τη ζωή σου;» Αυτά ήταν τα ερωτήματα που μου έκαναν στο γυμνάσιο οι καλοπροαίρετοι δάσκαλοι μου, όταν είχα δηλώσει ότι επρόκειτο να εργαστώ στο αγρόκτημα με την οικογένειά μου μετά την αποφοίτηση. Στα μάτια τους, σπαταλάω τα ταλέντα μου με το να μένω στο αγρόκτημα στο οποίο μεγάλωσα.

                            

Για γενιές, αυτή είναι η στάση που επικρατεί εδώ στη χώρα. Μεγαλώνεις, μετακομίζεις στην πόλη το συντομότερο δυνατόν, σπουδάζεις για να μπορέσεις να βρεις μια καλοπληρωμένη δουλειά και θα είσαι πολύ πιο ευτυχισμένος από το να ζεις εδώ στα «χωράφια». Δεν δίνεται και μεγάλη ενθάρρυνση ή υποστήριξη σε οποιονδήποτε έχει την φιλοδοξία να παραμείνει. Δυστυχώς, η στάση αυτή εδώ και δεκαετίες σήμαινε την αποσιώπηση των μικρών μας κοινοτήτων και την εξάρτηση από τα μεγάλα αστικά κέντρα.

Όχι ότι υπάρχει κάτι κακό με εκείνους που επέλεξαν να απομακρυνθούν και να ακολουθήσουν τα όνειρά τους αλλού. Τα ταλέντα και οι ικανότητές τους σίγουρα αξίζουν και χρειάζονται σε αυτόν τον κόσμο. Ελπίζω απλώς ότι αυτό είναι αυτό που πραγματικά ήθελαν και ότι δεν κατέληξαν να αισθάνονται άδειοι ή με κάποιο τρόπο εγκαταλελειμμένοι από τη ζωή και τη γη που γνώριζαν. Γιατί φαίνεται ότι όταν τα παιδιά μας καθοδηγούνται στην καριέρα τους, ειδικά από το σχολικό σύστημα, συχνά τα πράγματα καταλήγουν στα «θα μπορούσες» και «θα έπρεπε» παρά στα «θέλεις» και «κάλεσμα».

                                       

Με την τάση αυτή των οικογενειών στις μικρές πόλεις να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ζήσουν μια «καλύτερη ζωή αλλού», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν αυτοί οι άνθρωποι δεν κατάφεραν να δουν τους θησαυρούς που είχαν μπροστά τους; Και αναρωτιέμαι πόσα από τα παιδιά αυτά ένιωθαν πραγματικά πιο ευτυχισμένα στην πόλη ή μακριά από την πατρίδα τους; Μακριά από τη γη;

Οι γονείς μου βίωσαν τις ίδιες ερωτήσεις από τους δασκάλους τους όπως βίωσα κι εγώ από τους δικούς μου. «Αλλά είσαι πολύ έξυπνη για να γίνεις αγρότισσα, θα μπορούσες να γίνεις οτιδήποτε θελήσεις», ήταν αυτό που είπαν στη μητέρα μου. Με άλλα λόγια, «Μόνο οι ηλίθιοι μένουν εδώ και ασχολούνται με τα κτήματα, πήγαινε να κάνεις κάτι για σένα». Αυτό το σχόλιο υπονοούσε την αίσθηση που τόσοι πολλοί κουβαλάνε για τόσο πολύ καιρό. Ότι δεν χρειάζεται να είσαι πολύ έξυπνος για να είσαι αγρότης, γι’ αυτό λοιπόν είναι αυτό που κάνεις αν δεν είσαι ικανός για κάτι «μεγαλύτερο». Η στάση αυτή μειώνει τη μεγάλη ικανότητα και αποφασιστικότητα που απαιτεί η γεωργία και την απίστευτη αξία της γεωργίας στην κοινότητά μας.

                                      

Έτσι, στους γονείς μου δόθηκε μια ευκαιρία στη ζωή στην πόλη για δοκιμή. Διήρκεσε περίπου ένα χρόνο, και εκείνο το διάστημα ήταν τόσο δυστυχισμένοι και ένιωθαν τόσο λαχτάρα για το αγρόκτημα που μετακόμισαν στο σπίτι στο αγρόκτημα και δεν κοίταξαν ποτέ πίσω. Περιττό να πω ότι οι άψογες ικανότητες τήρησης βιβλίων της μητέρας μου, σε συνδυασμό με τις κατασκευαστικές ικανότητες τις δικές της και του πατέρα μου, την επαγγελματική δεοντολογία, την αγάπη και την γνώση του φυσικού κόσμου και το πρωτοποριακό τους πνεύμα, τους έχουν βοηθήσει με τον καλύτερο τρόπο ως αυτοαπασχολούμενους αγρότες. Ευτυχώς, και οι δύο προέρχονταν από αγροτικές οικογένειες που τους ενθάρρυναν παρά τους αποθάρρυναν.

Η γεωργία απαιτεί κάθε είδους δεξιότητες, ταλέντα και ικανότητες, τα περισσότερα από τα οποία δεν μπορείς να μάθεις από τα βιβλία. Κάτι που έχω παρατηρήσει ότι κάνει πολλούς αγρότες να ξεχωρίζουν από πολλούς άλλους είναι η ακρίβεια της διαίσθησής τους. Η γεωργία είναι μια πνευματική πρακτική που πρέπει κανείς να αισθάνεται - και δεν υπάρχει κανένας δάσκαλος καλύτερος από την εμπειρία.

 

Της Jessie Klassen

ΤΟ ΧΕΡΙ

      Το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας την Ημέρα των Ευχαριστιών μιλούσε για μια δασκάλα, που ζήτησε από τα παιδιά της πρώτης δημοτικού να ζωγραφίσουν κάτι από το οποίο θα αντλούσαν ευχαρίστηση.  Σκεφτόταν πόσο λίγα πράγματα είχαν αυτά τα παιδιά από τις φτωχές συνοικίες που να τους δίνουν χαρά.  Ήξερε πάντως, ότι, τα περισσότερα απ’ αυτά, θα έφτιαχναν εικόνες με γαλοπούλες ή τραπέζια με φαγητό.  Η δασκάλα ένιωσε έκπληξη, με μια εικόνα που της παρέδωσε ο Ντάγκλας.  Ήταν ένα παιδικά ζωγραφισμένο χέρι.

                      

     Αλλά ποιου ήταν αυτό το χέρι; Η τάξη παραξενεύτηκε με την αφηρημένη εικόνα. «Νομίζω πως πρέπει να είναι το χέρι του Θεού που μας φέρνει φαγητό», είπε ένα παιδάκι.  «Το χέρι ενός ιδιοκτήτη φάρμας», είπε ένα άλλο, «επειδή αυτός εκτρέφει γαλοπούλες».  Τελικά, ενώ οι άλλοι προσπαθούσαν να βρουν τη λύση, η δασκάλα έσκυψε και ρώτησε το παιδί ποιου ήταν το χέρι.  «Είναι το δικό σας, κυρία», μουρμούρισε εκείνο.

     Θυμήθηκε πως πολλές φορές, στα διαλείμματα, είχε πιάσει τον Ντάγκλας, ένα καχεκτικό, παραμελημένο παιδάκι, από το χέρι.  Αυτό το έκανε πολλές φορές με διάφορα παιδιά.  Αλλά ήταν κάτι τόσο σημαντικό για τον Ντάγκλας.  Ίσως αυτή έπρεπε να είναι η Μέρα των Ευχαριστιών για όλους, ημέρα ευχαριστιών όχι για υλικά πράγματα που μας δίνονται, αλλά για την ευκαιρία που μας παρέχεται να δώσουμε, με οποιοδήποτε τρόπο, στους άλλους κάτι, έστω και μικρό.

 

Άγνωστης προέλευσης

Η ΑΡΧΑΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

      «Τι συμβαίνει;» ρώτησα.

     Μέσα σε δάκρυα, η μαγείρισσα εξήγησε ότι όταν όλοι έρχονταν στα γεύματα που είχε ετοιμάσει, απλά άρχιζαν να τρώνε χωρίς στην πραγματικότητα να βλέπουν το φαγητό ή να νιώθουν την φροντίδα που είχε δώσει σε αυτό.

     «Είναι λες και το μυαλό τους βρίσκεται αλλού», εξήγησε.  «Σκέπτονται κάτι που συνέβη κατά την διάρκεια της ημέρας, ή σχεδιάζουν κάτι για το μέλλον. Δεν έχουν επίγνωση σχετικά με το πόση αγάπη έχω βάλει στο γεύμα τους».

                 
              

     Είχα οργανώσει γεύματα στα ρητρήτς στην Καλιφόρνια, και για κάθε γεύμα προσέλαβα μια μαγείρισσα.  Η συγκεκριμένη αυτή σεφ ήταν εξαιρετική.  Είχε εκπαιδευτεί στο Le Cordon Bleu, αλλά ακολουθούσε επίσης πνευματικές πρακτικές και έδινε ιδιαίτερη φροντίδα στην ενέργεια που έβαζε στο φαγητό.  Είχε δίκιο.  Οι Τσερόκυ πρόγονοι μου δεν θα είχαν ποτέ πάρει ένα γεύμα χωρίς να αφιερώσουν λίγο χρόνο προηγουμένως να ευχαριστήσουν. 

     Στο ξεκίνημα του επόμενου γεύματος, είπα, «Απόψε θα προσευχηθούμε για να δώσουμε χάρι.  Θα μπορούσατε παρακαλώ όλοι να δώσετε τα χέρια;» Οι άνθρωποι φάνηκε να εκπλήσσονται.  Ήταν πεινασμένοι και έτοιμοι να αρχίσουν να στοιβάζουν φαγητό μέσα στα πιάτα τους.  Με λίγο δισταγμό, ο κάθε ένας άπλωσε το χέρι στο άτομο που κάθονταν δίπλα του και έσκυψαν ελαφρά τα κεφάλια.  Με τα λόγια της σεφ ακόμα μέσα στο μυαλό μου, μίλησα αργά και μέσα από την καρδιά μου. 

     Έχουμε συγκεντρωθεί έχοντας ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά που μας έχουν προσφερθεί την ημέρα αυτή.  Στον Δημιουργό για αυτήν την αφθονία που έχουμε μπροστά μας, δίνουμε ευχαριστίες.   Ευχαριστούμε τους αγρότες που καλλιέργησαν την τροφή αυτή, την μάζεψαν, και την έφεραν στην αγορά.  Ευλογούμε εκείνους που μετέφεραν την τροφή αυτή, μερικές φορές σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Ευλογούμε εκείνους που ξεφόρτωσαν και διέθεσαν την τροφή αυτή στην αγορά.  Ευλογούμε την υπέροχη σεφ μας, που αγόρασε την τροφή, την ετοίμασε με αγάπη, και την ευλόγησε. Αμήν.»                             

                       

     Έγινε σιωπή.  Κανείς δεν μίλησε.  Μετά κάποιος σήκωσε τα μάτια και απλά είπε, «Σε ευχαριστώ». Και μετά, ένας άλλος, «Ευχαριστώ», και μετά ένας άλλος.  Ήταν μια απλή προσευχή, αλλά κάτι άλλαξε.  Καθώς οι άνθρωποι σερβιρίζονταν πιο συνειδητά, υπήρχε ένα συναίσθημα ευλάβειας στον αέρα. Για πρώτη φορά μέσα σε μια εβδομάδα περίπου, οι άνθρωποι είδαν τις ευλογίες του γεύματος που είχαν μπροστά τους.  Γεύτηκαν την αγάπη μέσα στο φαγητό.  Ένιωσαν την αγιότητα του να μοιράζονται ένα γεύμα με ανθρώπους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα.  Ιδιωτικά, πολλοί ήρθαν σε μένα να πουν ότι το φαγητό είχε τελείως διαφορετική γεύση εκείνη τη νύχτα… και το πιο σημαντικό, ένιωθαν τελείως διαφορετικά.  Αυτή είναι η δύναμη του να δίνεις χάρι.

Denise

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

 

ΣΤΡΩΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΜΙΝΙ-ΒΩΜΟ

    Φυσικά, προφανώς και δεν θέλετε να το κάνετε αυτό για κάθε γεύμα, αλλά κάποιες φορές είναι πολύτιμο να αφιερώσετε χρόνο να στρώνετε το τραπέζι με τρόπους που πλαισιώνουν και ενισχύουν την ενέργεια του γεύματος.  Στρώστε το τραπέζι όμορφα, αστεία, με φαντασία, ευχάριστα, με χιούμορ, κομψά ή μυστικιστικά χρησιμοποιώντας διαφορετικά τραπεζομάντηλα, φορτιστές, πιάτα, πετσέτες, και δαχτυλίδια για πετσέτες. Μπορεί επίσης να θέλετε να σκεφτείτε τρόπους να μετατρέψετε το κεντρικό σας κατασκεύασμα σε ένα είδος βωμού για φαγητό.  Εφ’ όσον κάθε χρώμα έχει διαφορετική και δυνατή δόνηση, σκεφτείτε να περιλάβετε χρώματα με αντίθεση, στάμπες, και στερεά.  Μπορεί επίσης να θέλετε να συνδυάσετε και υφάσματα, στυλ, και χρώματα.  Οι μικροί αυτοί βωμοί δεν είναι μόνον ευχάριστοι στο μάτι, αλλά μπορούν επίσης να ανεβάσουν την όλη εμπειρία του γεύματος.                        

     Καθώς στρώνετε το τραπέζι, κάντε το με πρόθεση και αγάπη.  Είναι σαν το ίδιο το τραπέζι γίνεται βωμός, και τα πάντα γίνονται φωτεινά και λαμπερά.  Θα μπορέσετε να το νιώσετε, και το ίδιο και οι καλεσμένοι σας! Μπορεί να θελήσετε να τοποθετήσετε μια κάρτα με δήλωση κάτω από κάθε πιάτο για να ενεργοποιήσετε ακόμη περισσότερο το στρωμένο τραπέζι.  Ο κάθε ένας πάντα φαίνεται να λαβαίνει το τέλειο μήνυμα. Όταν το στρώσιμο έχει ολοκληρωθεί, αφιερώστε 1-2 λεπτά να το ευλογήσετε.  Θα μπορούσατε να απλώσετε τα χέρια σας ανοικτά προς τα έξω και να φανταστείτε ότι το Πνεύμα ρέει μέσα από σας, μέσα από τα χέρια σας, και πάνω στο τραπέζι και σε όλους όσους καθίσουν σε αυτό.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”) 

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΕ ΕΝΑ QUIZ

 Άσκηση 30

 

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΕ ΕΝΑ QUIZ

 

Αγαπάς Αυτό Που Κάνεις;

 

Αγαπάς τη δουλειά σου, ή τη βρίσκεις βαρετή; Απεχθάνεσαι να σηκώνεσαι από το κρεβάτι κάθε μέρα; Αισθάνεσαι κουρασμένος ακόμα και όταν δεν έχεις κάνει τίποτα κουραστικό; Βρίσκεις σπάνια κάτι με το οποίο να χαμογελάσεις ή να γελάσεις; Χρειάζεσαι καφεϊνη για να λειτουργήσεις; Εδώ θα βρεις ένα σύντομο κουίζ που θα σε βοηθήσει να επικεντρώσεις την σκέψη σου.

                              

 Σε μια κλίμακα από το 1 ως το 5, απάντησε αυτές τις ερωτήσεις σχετικά με τη δουλειά σου:

1=Ποτέ  2= Περιστασιακά   3=Μερικές φορές   4=Συχνά   5=Πάντα

 

1.Έχεις πρόβλημα με το να μείνεις επικεντρωμένος ή ο νους σου περιπλανιέται ενώ εσύ εργάζεσαι;

 

2. Όταν επιστρέφεις σπίτι από τη δουλειά, αισθάνεσαι σαν να μην έχεις επιτύχει τίποτα;

 

3. Πόσο συχνά σκέφτεσαι σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις ενώ είσαι στη δουλειά;

 

4. Φαντασιώνεσαι να αφήσεις τη δουλειά σου και να ξεκινήσεις μια συναρπαστική νέα καριέρα;

 

5. Εύχεσαι να είχες ένα διαφορετικό αφεντικό, συναδέλφους, ή πελάτες;

 

6. Αισθάνεσαι ότι δεν σε αναγνωρίζουν και δεν σε επαινούν για την εργασία σου;

 

7. Στο τέλος της ημέρας αισθάνεσαι ότι η εργασία σου στερείται νοήματος;

 

     Ξαναγράψε τις απαντήσεις σου.  Αν οι περισσότερες από τις βαθμολογίες σου είναι τέσσερα και πέντε, έχεις δύο επιλογές.  Μπορείς είτε να αλλάξεις την στάση σου ή τη δουλειά σου.  Για να αλλάξεις τη στάση σου, πρέπει να αρχίσεις να βλέπεις τους ανθρώπους με τους οποίους εργάζεσαι διαφορετικά.  Γνώρισε αυτούς και τις ζωές τους, βρες τρόπους για να τους βοηθήσεις, και θα νιώσεις ότι ανταμείβεσαι από τις προσπάθειες σου στη δουλειά.

                                  

     Αν θέλεις μια νέα εργασία, τότε κάθισε κάτω και κάνε έναν κατάλογο με τα πράγματα που σου αρέσει να κάνεις.  Κατόπιν ρώτησε τον εαυτό σου, «Πώς μπορώ να συμπεριλάβω τις δραστηριότητες αυτές σε μια καριέρα;» Για παράδειγμα: Αν σου αρέσει να γράφεις, άρχισε να γράφεις ένα μυθιστόρημα ή ποίηση, ή την ιστορία της ζωής σου.  Ή πήγαινε στην τοπική εφημερίδα και δες αν μπορείς να γράφεις άρθρα με αμοιβή.  Προσφέρσου εθελοντικά να δοκιμάσεις τις δουλειές που θα ήθελες ίσως να κάνεις. Αν αγαπάς τα ζώα, πρόσφερε την βοήθεια σου στο τοπικό καταφύγιο.  Από την στιγμή που έχεις διερευνήσει αυτές τις άλλες οδούς, κάνε βήματα προς την κατεύθυνση να ακολουθήσεις την καρδιά σου και να βρεις την εργασία που αγαπάς. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει στο να σπουδάσεις κτηνίατρος, να γίνεις εκπαιδευτής  ζώων, ή να δημιουργήσεις ένα καταφύγιο για διάσωση ζώων.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)    

ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ

 Άσκηση 29

 

ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ

 

Ερωτήσεις & Απαντήσεις

 

     Μερικές φορές μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο και βρισκόμαστε να είμαστε συνεχώς κουρασμένοι ή καταθλιπτικοί, έτσι ώστε ακόμα και αν βρούμε λίγο ελεύθερο χρόνο ή ξεκουραστούμε, δεν φαίνεται να αλλάζει το πώς αισθανόμαστε.  Ο λόγος είναι ότι έχουμε σταματήσει να δίνουμε προσοχή στα συναισθήματα μας και δεν ακούμε πλέον την καρδιά μας.  Το εσωτερικό μας παιδί θέλει να ακουστεί και να κάνει αυτό που το κάνει ευτυχισμένο.  Θέλει να κάψει την ενέργεια του και όχι να καεί.

                         

     Για την άσκηση αυτή, θα χρειαστεί να διαλογιστείς.  Βρες ένα ήσυχο μέρος όπου δεν θα σε ενοχλήσουν έτσι ώστε να μπορέσεις να χαλαρώσεις και να ακούσεις την εσωτερική φωνή σου.  Όταν νιώσεις άνετα, άρχισε να παίρνεις βαθιές αναπνοές.  Επικεντρώσου στην κίνηση του στήθους σου και χαλάρωσε εντελώς.  Κάνε στην καρδιά σου αυτές τις ερωτήσεις: Τι αγαπάς να κάνεις; Τι θέλεις να κάνεις σήμερα; Τώρα άνοιξε το στήθος σου και άκουσε τις απαντήσεις.

     Να είσαι ανοικτός σε οτιδήποτε τα συναισθήματα σου σου λένε.  Αν χρειάζεσαι βοήθεια για να πραγματοποιήσεις αυτό που η καρδιά σου σου λέει να κάνεις, ζήτα επίσης πνευματική κατεύθυνση.  Οι απαντήσεις σου θα αποκαλυφτούν από το πώς η καρδιά σου αισθάνεται, όχι από το τι σκέφτεται ο νους σου.  Ίσως σου πει πράγματα που σε εκπλήξουν, να είσαι λοιπόν έτοιμος να αρχίσεις το ταξίδι της μεταμόρφωσης.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)