ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ (Μέρος Β)

(Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Σήμερα πέντε από τα παιδιά του ζουν σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων απ’ αυτόν, έχοντας διαλέξει το καθένα κι έναν τρόπο ζωής κατά το πρότυπο του πατέρα τους.  Είναι αφοσιωμένοι σύζυγοι και γονείς και η γεωργία είναι το επάγγελμα της επιλογής τους.  Είναι, αναντίρρητα, η ραχοκοκαλιά της κοινότητας τους. Υπάρχει όμως και η παρέκκλιση, και υποθέτω ευθύνονται γι’ αυτό εκείνες οι νυχτερινές εξορμήσεις στις οποίες με έπαιρνε μαζί του.  Ακολούθησα διαφορετική κατεύθυνση από τα άλλα πέντε παιδιά. Άρχισα την καριέρα μου ως εκπαιδευτικός, σύμβουλος και καθηγήτρια πανεπιστημίου, καταλήγοντας να γράφω βιβλία για γονείς και παιδιά, προκειμένου να μοιραστώ με άλλους αυτό που έμαθα για τη σημασία της ανάπτυξης της αυτοεκτίμησης στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Τα μηνύματα μου προς την κόρη μου είναι οι αξίες που πήρα από τον πατέρα μου, με μικρές τροποποιήσεις, βέβαια, που είναι αποτέλεσμα των εμπειριών που έχω από τη δική μου ζωή. Οι αξίες αυτές συνεχίζουν να παραδίδονται στους επερχόμενους.

                            

     Πρέπει να σας πω και λίγα λόγια για την κόρη μου. Είναι αγοροκόριτσο, αθλήτρια και με ύψος ένα και εβδομήντα εφτά, με διακρίσεις σε τρία αθλήματα κάθε χρόνο, στενοχωριέται με τη διαφορά βαθμολογίας μεταξύ Α – και Β και προκρίθηκε για το διαγωνισμό της Μις Τινεϊτζ της Καλιφόρνια. Δεν είναι όμως τα εξωτερικά της χαρίσματα και οι επιδόσεις της που μου θυμίζουν τους γονείς μου. Οι άνθρωποι πάντα μου λένε ότι η κόρη μου έχει μεγάλη καλοσύνη, πνευματικότητα, μια φλόγα βαθιά μέσα της που ακτινοβολεί προς τα έξω. Η βαθύτερη φύση των γονιών μου ενσαρκώθηκε στην κόρη μου.

     Οι επιπτώσεις από την εκτίμηση προς τα παιδιά τους και την αφοσίωση τους σ’ αυτά, είχαν την αντανάκλαση τους και στη ζωή των ίδιων των γονιών μου. Τη στιγμή που γράφω αυτό το κομμάτι, ο πατέρας μου είναι στην Κλινική Μέϊγιο του Ρότσεστερ, στη Μινεσότα, για μια σειρά από εξετάσεις που θα πάρουν από έξι ως οκτώ μέρες.  Είναι Δεκέμβριος. Εξαιτίας της βαρυχειμωνιάς νοίκιασε ένα δωμάτια ξενοδοχείου κοντά στη κλινική (ως εξωτερικός ασθενής). Η μητέρα μου αναγκάστηκε να μείνει μαζί του μόνο τις πρώτες δυο τρεις μέρες, επειδή την καλούσαν διάφορες υποχρεώσεις στο σπίτι. Έτσι, την παραμονή των Χριστουγέννων θα την περνούσαν χωριστά.

     Εκείνο το βράδυ τηλεφώνησα πρώτα στον πατέρα μου, στο Ρότσεστερ, για να του πω καλά Χριστούγεννα. Μου φάνηκε εξαντλημένος και με το ηθικό του πεσμένο.  Μετά τηλεφώνησα στη μητέρα μου, στην Αϊόβα. Ήταν θλιμμένη και κακόκεφη. «Είναι η πρώτη φορά που ο πατέρας σου κι εγώ περνάμε τις γιορτές μας χωριστά», παραπονέθηκε. «Δεν μπορώ να κάνω Χριστούγεννα χωρίς αυτόν».

                            

     Περίμενα δεκατέσσερα άτομα που τα είχα καλέσει για φαγητό και που απέβλεπαν σε μια εορταστική βραδιά. Γύρισα στο μαγείρεμα μου αλλά δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ από το πρόβλημα των γονιών μου κι έτσι τηλεφώνησα στη μεγαλύτερη αδερφή μου. Τηλεφώνησε με τη σειρά της στους αδερφούς μου και κάναμε συμβούλιο από τηλεφώνου. Κανονίστηκε. Αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τους γονείς μας να περάσουν την παραμονή των Χριστουγέννων μακριά ο ένας από τον άλλο, ο μικρότερος αδερφός μου θα έκανε τις δύο ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο μέχρι το Ρότσεστερ και θα έπαιρνε τον πατέρα μου για να τον πάει σπίτι χωρίς να προειδοποιήσουμε τη μητέρα μου. Τηλεφώνησα στον πατέρα μου για να του αναγγείλω το σχέδιο. «Ω, όχι, όχι», είπε. «Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο να κάνει αυτήν τη διαδρομή μια τέτοια νύχτα». Ο αδερφός μου έφτασε στο Ρότσεστερ και χτύπησε την πόρτα του πατέρα μου. Με πήρε από το δωμάτιο του για να μου πει ότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να πάει μαζί του. «Μίλα του Μπόμπι, είσαι ο μόνος τον οποίο μπορεί ν’ ακούσει».

     «Πήγαινε, πατέρα», είπα ήρεμα.

      Και πήγε. Εκείνος κι ο Τιμ έφυγαν για την Αϊόβα. Εμείς, τα άλλα παιδιά, παρακολουθούσαμε την πορεία τους παίρνοντας τους στο κινητό τηλέφωνο του αδερφού μου.  Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν κιόλας φτάσει όλοι οι καλεσμένοι μου και συμμετείχαν όλοι στο «οδοιπορικό». Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, το βάζαμε στο μεγάφωνο για ν’ ακούμε όλοι μαζί τα τελευταία νέα. Ήταν αμέσως μετά τις εννιά, όταν χτύπησε το τηλέφωνο κι ακούστηκε ο πατέρας μου που τηλεφωνούσε από το αυτοκίνητο. «Μπόμπι», πώς είναι δυνατό να πάω σπίτι χωρίς δώρο για τη μητέρα σου; Θα είναι η πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια που δεν της πήρα το άρωμα της για τα Χριστούγεννα». Ήδη, το σύνολο των καλεσμένων μου κατάστρωνε το σχέδιο του. Τηλεφωνήσαμε στην αδερφή μου να ψάξει να βρει τα ονόματα των εμπορικών κέντρων που ήταν ανοιχτά στην περιοχή, ώστε πριν πάνε σπίτι να σταματήσουν σ’ ένα απ’ αυτά για να πάρει ο πατέρας μου το μόνο δώρο που θα σκεφτόταν ποτέ να δώσει στη μητέρα μου – το ίδιο άρωμα που της έπαιρνε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα.

     Στις 9:52 εκείνο το βράδυ, ο αδερφός μου κι ο πατέρας μου βγήκαν από ένα εμπορικό κέντρο της Μινεσότα για να συνεχίσουν το ταξίδι τους για το σπίτι.  Στις 11:50 μπήκαν στη φάρμα κι ο πατέρας μου, κάνοντας σαν χαζοχαρούμενο σχολιαρόπαιδο, κρύφτηκε στη γωνία του σπιτιού και περίμενε εκεί αθέατος.

                         

     «Μητέρα, επισκέφθηκα τον πατέρα σήμερα και μου έδωσε τα ρούχα του να σου τα φέρω για πλύσιμο», είπε ο αδερφός μου δίνοντας της τη βαλίτσα του.

     «Ω», αποκρίθηκε εκείνη, «μου λείπει τόσο πολύ που σκέφτομαι να τα πλύνω τώρα».

     «Δε θα βρεις καιρό να τα πλύνεις απόψε», πέταξε ο πατέρας μου βγαίνοντας από την κρυψώνα του.

     Μετά, αφού με πήρε ο αδερφός μου και μου διηγήθηκε αυτήν τη συγκινητική σκηνή ανάμεσα στους γονείς μας – ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο φίλους και εραστές – τηλεφώνησα στη μητέρα μου. «Καλά Χριστούγεννα, μητέρα!».

     «Ω, παιδιά μου…» είπε με φωνή που έτρεμε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της. Δεν μπόρεσε να συνεχίσει. Οι καλεσμένοι μου κραύγασαν ενθουσιασμένοι.

     Αν και βρισκόμουν δύο χιλιάδες μίλια μακριά τους, ήταν από τα καλύτερα Χριστούγεννα που πέρασα με τους γονείς μου.  Και, φυσικά, μέχρι σήμερα οι γονείς μου δεν έχουν κάνει ποτέ Χριστούγεννα χωρισμένοι. Αυτή είναι η δύναμη των παιδιών που αγαπούν και τιμούν τους γονείς τους και, βεβαίως, του άρρηκτου και υπέροχου δεσμού που είχαν αναπτύξει οι γονείς μεταξύ τους.

                          

     «Οι καλοί γονείς», μου είπε κάποτε ο Τζόνας Σολκ, «δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να ξέρουν πού βρίσκεται το σπίτι τους, φτερά για να πετάξουν μακριά και να εφαρμόσουν όσα τους δίδαξαν». Αν η ικανότητα να βάζεις στόχους στη ζωή σου και το να έχεις μια ασφαλή φωλιά στην οποία να είσαι ευπρόσδεκτος κάθε φορά που επιστρέφεις αποτελούν κληρονομιά από τους γονείς σου, τότε πιστεύω πως έκανα καλή επιλογή γονιών.  Ήταν αυτά τα τελευταία Χριστούγεννα, που αντιλήφθηκα με πλήρη σαφήνεια γιατί ήταν απαραίτητο να είναι γονείς μου αυτοί οι δύο άνθρωποι. Αν και τα φτερά μου με πήραν και με γύρισαν στον κόσμο, τελικά η φωλιά στην όμορφη Καλιφόρνια, οι ρίζες που μου έδωσαν οι γονείς μου, θα αποτελούν ένα παντοτινό θεμέλιο της ζωής μου.

 

Της Bettie B. Youngs

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ (Μέρος Α)

(Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

Μεγάλωσα σε μια όμορφη, μεγάλη φάρμα στην Αϊόβα. Οι γονείς μου χαρακτηρίζονται συχνά σαν το «άλας της της και η ραχοκοκαλιά της κοινότητας».  Είχαν όλα εκείνα τα γνωρίσματα που θεωρούμε ότι έχουν οι καλοί γονείς: στοργικοί, αφοσιωμένοι στο έργο της ανατροφής των παιδιών τους, με μεγάλες προσδοκίες και θετική αίσθηση αυτοσεβασμού. Απαιτούσαν από μας να βοηθάμε στη φάρμα πρωί και βράδυ, να πηγαίνουμε στο σχολείο στην ώρα μας, να παίρνουμε καλούς βαθμούς και να είμαστε καλοί άνθρωποι.

                                        

     Είμαστε έξη παιδιά. Έξι παιδιά! Δεν ήμουν ποτέ της άποψης ότι έπρεπε να είμαστε τόσοι πολλοί, αλλά κανείς δε με ρώτησε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η μοίρα μ’ έριξε στο κέντρο της Αμερικής, σ’ ένα πολύ τραχύ και ψυχρό κλίμα.  Όπως όλα τα παιδιά, πίστευα ότι έγινε ένα μεγάλο συμπαντικό λάθος, που είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθώ σε ακατάλληλη οικογένεια και σίγουρα σε ακατάλληλη πολιτεία.  Απεχθάνομαι τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Οι χειμώνες στην Αϊόβα είναι τόσο παγεροί, που είμαστε αναγκασμένοι να σηκωνόμαστε τη νύχτα για να βεβαιωθούμε ότι τα ζώα δεν ξέμειναν σε κάποιο μέρος όπου κινδύνευαν να πεθάνουν από την παγωνιά. Τα νεογέννητα ζώα έπρεπε να τα μεταφέρουμε στο στάβλο και καμιά φορά να τα ζεστάνουμε για να διατηρηθούν στη ζωή. Τόσο πολύ κρύο κάνει στην Αϊόβα!

     Ο πατέρας μου, ένας απίστευτα όμορφος, δυνατός, χαρισματικός και δραστήριος άντρας, βρισκόταν διαρκώς σε κίνηση.  Τ’ αδέρφια μου κι εγώ νιώθαμε δέος μπροστά του. Τον σεβόμαστε και τον είχαμε σε πολύ μεγάλη υπόληψη. Τώρα ξέρω γιατί.  Δεν υπήρχαν ασυνέπειες στη ζωή του. Ήταν έντιμος άνθρωπος με απαραβίαστες αρχές.  Η φάρμα, που ο ίδιος είχε επιλέξει σαν επάγγελμα, ήταν το πάθος του.  Κι ήταν ο καλύτερος σ’ αυτήν τη δουλειά. Η εκτροφή και η φροντίδα των ζώων του έδινε μεγάλη ευχαρίστηση.  Αγαπούσε τη γη και τον έκανε να νιώθει περήφανος η καλλιέργεια της και η συγκομιδή των καρπών.  Αρνιόταν να κυνηγήσει σε περίοδο που απαγορευόταν το κυνήγι, παρά το ότι τα ελάφια, οι φασιανοί, τα ορτύκια κι άλλα θηράματα αφθονούσαν στη φάρμα μας.  Αρνιόταν να χρησιμοποιήσει χημικά λιπάσματα ή να ταϊσει τα ζώα με οτιδήποτε άλλο εκτός από φυσική τροφή.  Μας εξήγησε γιατί το κάνει αυτό και γιατί έπρεπε να ενστερνιστούμε τα ίδια ιδεώδη.  Σήμερα καταλαβαίνω πόσο ευσυνείδητος ήταν, γιατί αυτά γίνονταν στα μέσα της δεκαετίας του 1950, πριν αρχίσει η εκστρατεία για παγκόσμια προσπάθεια διατήρησης του περιβάλλοντος.

                                  

     Ο πατέρας μου ήταν και πολύ ανυπόμονος άνθρωπος, αλλά όχι κατά τη διάρκεια των νυχτερινών εξορμήσεων που έκανε για να δει αν ήταν εντάξει τα ζώα.  Ο δεσμός που αναπτύξαμε από εκείνες τις νυχτερινές ώρες που περνούσα μαζί του, είναι άρρηκτος.  Αυτή η σχέση είχε τεράστια επίδραση στη ζωή μου. Έμαθα τόσα πολλά γι’ αυτόν. Ακούω συχνά άντρες και γυναίκες να λένε ότι πέρασαν τόσο λίγο χρόνο με τον πατέρα τους.  Αλήθεια, το βασικό πρόβλημα πολλών σημερινών ανθρώπων είναι ότι ψάχνουν ν’ ανακαλύψουν τον πατέρα τους, που δε γνώρισαν ποτέ πραγματικά.  Εγώ ήξερα τον δικό μου.

     Εκείνη την εποχή πίστευα πως ήμουν το αγαπημένο του παιδί, δεν αποκλείεται όμως το καθένα από τα έξι παιδιά να ένιωθε το ίδιο. Αυτό, τώρα, ήταν και καλό και κακό. Το κακό ήταν ότι εμένα διάλεγε ο πατέρας μου να πάω μαζί του σ’ αυτές τις νυχτερινές ή τις πολύ πρωινές εξορμήσεις για να δούμε τα ζώα, και μου ήταν πολύ μισητό να σηκώνομαι από το ζεστό μου κρεβάτι για να βγω στον παγωμένο αέρα.  Αλλά ο πατέρας μου ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος και πολύ γλυκός εκείνες τις ώρες. Ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητος στα αισθήματα σου, υπομονετικός, τρυφερός, κι ήξερε ν’ ακούει με προσοχή. Η φωνή του ήταν απαλή και το χαμόγελο του μ’ έκανε να καταλαβαίνω το πάθος που ένιωθε η μητέρα μου γι’ αυτόν.

     Ήταν αυτές τις ώρες που γινόταν πρότυπο δασκάλου – επικεντρώνοντας πάντα τη διδασκαλία του στα «γιατί», στην αιτία που γινόταν κάτι. Μπορούσε να μιλά ασταμάτητα σ’ όλη τη διάρκεια της μιας ή μιάμιση ώρας, που μας έπαιρνε ο γύρος της φάρμας.  Μιλούσε για τις εμπειρίες του από τον πόλεμο, για τις αιτίες του πολέμου στον οποίο πήρε μέρος, για την περιοχή και τους ανθρώπους της, για τα αποτελέσματα του πολέμου και τον αντίκτυπο του.  Έλεγε ξανά και ξανά την ιστορία.  Στο σχολείο, έβρισκα το μάθημα της ιστορίας πολύ ενδιαφέρον και κάτι με το οποίο ήμουν εξοικειωμένη.

     Μιλούσε για όσα αποκόμισε από τα ταξίδια του και μου εξηγούσε γιατί είναι τόσο σημαντικό να δεις τον κόσμο. Μου ενστάλαξε την ανάγκη και την αγάπη για τα ταξίδια.  Επισκέφτηκα καμιά τριανταριά χώρες μέχρι να γίνω τριάντα χρονών.

                                  

     Μιλούσε για την ανάγκη και την αγάπη της μάθησης και γιατί η σχολική παιδεία είναι σημαντική, και μου εξηγούσε τη διαφορά μεταξύ ευφυϊας και σοφίας. Ήθελε τόσο πολύ να συνεχίσω τις σπουδές μου μετά το λύκειο.  «Μπορείς», έλεγε και ξανάλεγε. «Είσαι μία Μπουρς. Είσαι έξυπνη, έχεις δυνατό μυαλό και, μην το ξεχνάς, είσαι μία Μπουρς». Δεν υπήρχε περίπτωση να τον απογοητεύσω.  Είχα περισσότερη από αρκετή αυτοπεποίθηση για να τα βγάλω πέρα με οποιοδήποτε είδος σπουδών. Τελικά πήρα το διδακτορικό μου και μετά πήγα για ένα δεύτερο.  Αν και το πρώτο διδακτορικό ήταν για τον πατέρα μου, και το δεύτερο για μένα, υπήρχε αναντίρρητα μια αίσθηση περιέργειας και αναζήτησης που έκανε την απόκτηση και των δύο εύκολη.

     Μιλούσε για αξίες και για απαιτήσεις στο θέμα της ποιότητας, για τη δημιουργία χαρακτήρα και για το τι σήμαινε αυτό στην πορεία της ζωής.  Γράφω και διδάσκω ένα παρόμοιο θέμα. Έλεγε πώς πρέπει να αξιολογείς τις αποφάσεις σου, πότε να μετράς τις ζημιές σου και να τα παρατάς και πότε να επιμένεις, έστω και κάτω από αντίξοες συνθήκες.  Μιλούσε για τις έννοιες «είμαι και γίνομαι» όχι απλά για το «έχω και παίρνω». Χρησιμοποιώ ακόμα αυτήν τη φράση: «Ποτέ μην πουλήσεις κινούμενη από συναισθήματα». Μιλούσε για ένστικτο και πώς μπορείς να ξεχωρίσεις ανάμεσα σ’ αυτό και στη συναισθηματική πώληση, καθώς και πώς να προσέχεις να μη σε ξεγελούν οι άλλοι. «Άκου πάντα το ένστικτο σου και έχε υπόψη σου ότι όλες οι απαντήσεις στα προβλήματα σου βρίσκονται μέσα σου», έλεγε. Να αποσύρεσαι σε κάποιο ήσυχο μέρος. Να ηρεμείς όσο χρειάζεται για να βρεις τις απαντήσεις μέσα σου και μετά να τους δίνεις προσοχή. Βρες κάτι που σου αρέσει να κάνεις και μετά ζήσε μια ζωή που να το δείχνει.  Οι στόχοι σου πρέπει να πηγάζουν από τις αξίες σου και τότε η δουλειά σου θα ακτινοβολεί αυτό που ποθεί η καρδιά σου. Αυτό θα σε προστατέψει απ’ όλα τα ανόητα πράγματα που αποσπούν την προσοχή σου και που δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να σου τρώνε άδικα το χρόνο. Η ίδια η ζωή σου είναι συνάρτηση του χρόνου – η επιτυχία μετριέται από το πόσο μπορείς να αναπτυχθείς στα χρόνια ζωής που σου δόθηκαν. Να νοιάζεσαι για τους ανθρώπους, έλεγε, και πάντα να σέβεσαι τη μητέρα γη. Οπουδήποτε κι αν πρόκειται να ζήσεις, βεβαιώσου ότι μπορείς να βλέπεις τα δέντρα, τον ουρανό και τη γη.

     Όταν συλλογιέμαι πόσο αγαπούσε και υπολόγιζε τα παιδιά του ο πατέρας μου, νιώθω οίκτο για τα παιδιά που δε θα γνωρίσουν ποτέ τον πατέρα τους κατά τον ίδιο τρόπο, ή δε θα αισθανθούν ποτέ τη δύναμη του χαρακτήρα, το ήθος, το ζήλο και την ευαισθησία συγκεντρωμένα όλα σ’ ένα πρόσωπο, όπως τα είδα εγώ στο δικό μου πατέρα.  Ο πατέρας μου υπήρξε η ενσάρκωση αυτών που υποστήριζε.  Κι ήξερα πάντα πως εννοούσε όσα έλεγε για μένα. Ήξερα ότι ένιωθε ότι άξιζα, κι ήθελε ν’ αντιληφθώ αυτήν την αξία μου.

                                         

 

     Το μήνυμα του πατέρα μου είχε επίδραση σ’ εμένα, επειδή δεν είδα ποτέ να αντιφάσκει με τον τρόπο που ζούσε.  Φιλοσόφησε τη ζωή του και τη ζούσε μέρα με τη μέρα. Αγόρασε και πλήρωσε σιγά σιγά περισσότερες από μια φάρμες (εργάζεται ακόμα όπως και τότε). Παντρεύτηκε και αγάπησε την ίδια γυναίκα για μια ολόκληρη ζωή.  Η μητέρα μου κι αυτός, παντρεμένοι τώρα εδώ και πενήντα χρόνια, είναι ακόμα αχώριστοι και ερωτευμένοι.  Είναι το καταπληκτικότερο ζευγάρι που γνώρισα ποτέ. Αγαπούσε την οικογένεια του τόσο πολύ. Μου πέρασε από το νου πως φερόταν πολύ εξουσιαστικά και προστατευτικά στα παιδιά του, τώρα όμως που είμαι γονιός καταλαβαίνω αυτές τις ανάγκες και αντιλαμβάνομαι την πραγματική τους σημασία. Πίστεψε ότι θα μας έσωζε από την ιλαρά και σχεδόν τα κατάφερε, κι αρνήθηκε πεισματικά να παραδωθεί σε καταστροφικές συνήθειες. Αντιλαμβάνομαι επίσης τώρα πόσο επίμονος ήταν στην προσπάθεια του να μας κάνει στοργικούς και υπεύθυνους ανθρώπους.

 

Της Bettie B. Youngs

OΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΟΡΦΗ

Ας επιστρέψουμε για λίγο σε αυτό που συνέβη από την πρώτη στιγμή της υλοποίησης μας σαν ένα σωματίδιο, μέχρι τη στιγμή που βγήκαμε από τη μήτρα της μητέρας μας. 

                         

Το έμβρυό μας έγινε έμβρυο σε ένα χώρο απόλυτης πίστης και αρμονίας - δεν είχε απαιτήσεις, αφού απλώς μεταφέρθηκε από τις Θεϊκές δυνάμεις της φύσης. Τα βασικά της ανάπτυξής μας συνέβησαν χωρίς την παρέμβασή μας: Ο εγκέφαλός μας αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από τις ιδέες μας για το πώς πρέπει να γίνει αυτό. Η καρδιά, το ήπαρ, τα νεφρά, τα δάχτυλα των ποδιών μας, τα δάχτυλα των χεριών, τα φρύδια και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά εμφανίστηκαν σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που φαίνεται θαυματουργό από αυτή την πλευρά της μήτρας! Για τους περισσότερους από εμάς, ήταν εννέα μήνες στα χέρια της Πηγής της ζωής μέσα στη μήτρα μιας γυναίκας (που μπορεί ή και όχι να καλωσορίζει την ύπαρξή μας). Όποια ενέργεια χρειαζόμασταν για να γίνουμε η ύπαρξη που υπογράψαμε ότι θα γίνουμε έρεε κατευθείαν προς και διαμέσου μας.

Πώς θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει τόσο καλά σε αυτούς τους πρώτους εννέα μήνες, με τη συνεργασία μόνον της μητέρας μας να μας επιτρέψει να αναπτυχθούμε μέσα της; Πώς μπόρεσαν όλα όσα απαιτούσαμε για την αρχή του ανθρώπινου ταξιδιού μας να είναι τέλεια ευθυγραμμισμένα με το Δημιουργικό Πνεύμα; Ο σπόρος από τον οποίο προήλθαμε ήταν τόσο μικροσκοπικός που εκατομμύρια από αυτούς μπορούσαν να χωρέσουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας και αυτός να έμοιαζε όμοιος με τον σπόρο που ξεκινάει μια καμηλοπάρδαλη, έναν φοίνικα ή οποιοδήποτε άλλο ζωντανό οργανισμό. Πώς λοιπόν τελικά έγινε εσύ ή εγώ; 

                                 

Ο σπόρος υλοποιήθηκε σε αυτό που σκοπεύαμε να γίνουμε υπό την αιγίδα της Δημιουργικής Νοημοσύνης και άνθισε με τη βοήθεια αυτού του αξιοσημείωτου Πνεύματος που είναι υπεύθυνο για όλη τη ζωή. Η όλη διαδικασία της δημιουργίας απλά ξεδιπλώθηκε ... Κατά τους μήνες εκείνους που ζούσαμε στη μήτρα, είναι ασφαλές να πούμε ότι ήμασταν μέσα στο Πνεύμα - επιτρέποντας στο Πνεύμα να ευθυγραμμιστεί τέλεια χωρίς καμία προσπάθεια εκ μέρους μας. Μας προσφέρθηκαν όλα από μια δύναμη ζωής που κανείς από εμάς δεν μπορεί να περιγράψει ή να εξηγήσει πλήρως. Ήμασταν μια μικρή σφαίρα σε σχήμα προνύμφης που σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα έγινε άνθρωπος με τον μηχανισμό που ήταν απαραίτητος για τη στήριξη της ζωής εκτός της μήτρας.

Βλέπουμε ότι υπάρχει μια δύναμη στο Σύμπαν που είναι 100 τοις εκατό αξιόπιστη, μία δύναμη στην οποία στηριχτήκαμε για να μας φέρει εδώ. Δημιουργεί και εκδηλώνεται από ένα πνεύμα αγάπης, συνεργασίας, ομορφιάς και επεκτατικότητας και είναι αυτό το άψογο έργο του Πνεύματος στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε για να γνωρίσουμε την έμπνευση. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, συνεχίζουμε την ανάπτυξή μας έξω από τη μήτρα, ενώ εξαρτόμαστε από την ενέργεια της δημιουργίας για να μας τροφοδοτήσει με το φως της έμπνευσης μέσα μας.

 

Του Dr. Wayne Dyer (Απόσπασμα από το Inspiration: Your Ultimate Calling)

ΠΩΣ ΔΙΝΕΤΕ ΧΑΡΗ;

Για να αγκαλιάσετε την επί πολλά χρόνια τιμώμενη παράδοση του να δίνουμε χάρη, δώστε μερικά λεπτά σιωπής με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη στην πνευματική πηγή σας.  Μείνετε παρόντες. Νιώστε ευγνωμοσύνη.  Μιλήστε από την καρδιά. Δεν χρειάζεται να έχετε μια φόρμουλα κάποιους κανόνες. Εκφράσετε αυτό που είναι αυθεντικό και αληθινό.  Μια σύντομη, μέσα από την καρδιά προσευχή μπορεί να είναι πολύ πιο δυνατή από μια που έχει πολλές εντυπωσιακές λέξεις και λέγεται για πολύ ώρα ξανά και ξανά. Η χάρη μπορεί να μοιραστεί με κατεβασμένα κεφάλια, κρατώντας τα χέρια, ή απλά αφιερώνοντας λίγες στιγμές στο να είστε παρόντες σιωπηλοί πριν από το γεύμα.

                      

Με Ευλάβεια

 

«Ευλογημένο να Είσαι, Θείο Ον,                                                                                Σε σένα που δημιούργησες αυτό το ωραίο και εκπληκτικό Σύμπαν,                              Είμαστε τόσο ευγνώμονες.

Δίνουμε άπλετα τις ευχαριστίες μας για τις ευλογίες που συνεχίζουμε να λαβαίνουμε.                                                                                                                                   
Και ζητάμε ευλογίες για εκείνους που δεν είναι παρόντες.                                           Αμήν

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΤΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΧΑΡΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Mια ευλογία που λέγεται σαν να έχει γίνει ρουτίνα, ή χωρίς επίγνωση, ή που απλά αποτελεί μια τυπική διαδικασία για το γεύμα πολύ λίγο συντελεί στην ενεργοποίηση του φαγητού ή στην σύνδεση σας με την πνευματική πηγή σας.  Για παράδειγμα, το να πείτε γρήγορα την πολύ-χρησιμοποιημένη φράση, «Καλό ψωμί, καλό κρέας, καλός Θεός, ας φάμε», μπορεί να αρνηθεί το αληθινό νόημα που έχει όταν δίνουμε χάρη.  Εν τούτοις, είτε είστε θρησκευόμενοι ή όχι, το να αφιερώσετε λίγα λεπτά για να τιμήσετε την αφθονία που έχετε μπροστά σας – απλά και από καρδιάς – είναι μια ιερή πράξη και μπορεί να ανυψώσει ένα γεύμα από το εγκόσμιο στο καθαγιασμένο.

                            

Όταν δίνετε ευλογίες που πηγάζουν από την ψυχή σας, μυστικιστικές είσοδοι ανοίγουν και πνευματικοί βοηθοί, άγγελοι, πρόγονοι, και οδηγοί καταφτάνουν για να ευλογήσουν το γεύμα.  Θα νιώσετε την διαφορά καθώς καταφτάνουν. Θα γνωρίζετε ότι έχετε ενεργοποιήσει το Πνεύμα επειδή το φαγητό θα έχει υπέροχη γεύση, τα χρώματα θα φαίνονται περισσότερο λαμπερά, η συζήτηση θα ρέει, η δημιουργικότητα θα ανθίζει, και θα υπάρχει λαμπρότητα στην βραδιά. Όλοι θα λάμπουν… επειδή, πραγματικά, το Πνεύμα είναι παρόν. 

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΖΩΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΖΩΗ (Μέρος B)

 (Με αυτήν την ανάρτηση ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Εάν φτάσετε σε εκείνο το σημείο όπου αγαπάτε τη ζωή σας και το ποιοι είστε, τότε κανένα από τα προηγούμενα δεν έχει σημασία, ή αν έχει σημασία, τότε αυτό συμβαίνει ως μηχανισμός για να είστε το ποιος είστε σήμερα. Μετά από όλα αυτά, εδώ είναι μερικές πρακτικές συμβουλές για να απελευθερωθείτε από το παρελθόν:     

·         Γράψτε τις αρνητικές σας σκέψεις, συμπεριφορές, τρόπους που μιλάτε, και τα συναισθήματα σύμφωνα με τα οποία δεν πρόκειται να ζείτε πλέον. Κάθε μέρα να τα κοιτάτε ξανά μέχρι το σημείο που σας είναι τόσο οικεία ώστε να προλαβαίνετε το εαυτό σας πριν γίνει μη συνειδητός. Τώρα φεύγετε από το γνωστό και προχωράτε στο άγνωστο. 

                                      

·         Γράψτε τις νέες σκέψεις (αυτό είναι το άγνωστο) που θέλετε να πυροδοτήσετε και να θεμελιώσετε στον εγκέφαλό σας και αφιερώσετε λίγο χρόνο κάθε μέρα, με όλη σας την προσοχή και πρόθεση, για να τις πυροδοτήσετε και να τις θεμελιώσετε συνειδητά στον εγκέφαλό σας μέχρι αυτές να γίνουν πιο γνωστές.     

·         Κάθε μέρα κάντε πρόβες στις συμπεριφορές που θέλετε να υιοθετήσετε στη ζωή σας. Αυτό σημαίνει κλείστε τα μάτια σας και σε μια χαλαρή κατάσταση, αρχίστε να εγκαθιστάτε το νευρολογικό υλικό για το πώς θα είστε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό ετοιμάζει τον εγκέφαλο σας για το μέλλον, αντί να ζει στο παρελθόν.     

Κάθε φορά που διαλογίζεστε, διδάξτε το σώμα σας συναισθηματικά ποιο θα είναι το μέλλον σας - και μην σηκωθείτε μέχρι να νιώθετε σαν αυτό το άτομο. Εάν το κάνετε αυτό, το παρελθόν σας θα φύγει.

Tο τελικό είναι, κάντε τα όλα αυτά κάθε μέρα και κάντε τα με πάθος. Μην κάνετε τους διαλογισμούς σας να αφορούν εκείνο το πρόσωπο, το πράγμα ή το γεγονός στο παρελθόν που σας κρατά φυλακισμένο – κάντε τους για τον μελλοντικό σας εαυτό που είναι ελεύθερος από το παρελθόν του. Αν το κάνετε αυτό για αρκετό διάστημα, θα ξυπνήσετε στη νέα σας ζωή ως ο μελλοντικός εαυτός σας στην παρούσα στιγμή. Τότε, και για πάντα, το παρελθόν σας θα είναι μόνον το παρελθόν σας - και θα το ευλογήσετε επειδή σας έφερε στην πολύτιμη παρούσα στιγμή.

 

Του Dr. Joe Dispenza

ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΖΩΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΖΩΗ (Μέρος Α)

(Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

Έχω μάθει ότι ένας από τους κύριους λόγους που οι άνθρωποι μιλούν αρνητικά για το παρελθόν τους είναι επειδή η ζωή τους τώρα δεν λειτουργεί. Για τους περισσότερους ανθρώπους, το να ζουν στην ασφάλεια και την άνεση του γνωστού παρελθόντος είναι πολύ πιο ασφαλές από το να βγουν έξω στο άγνωστο μέλλον. Το να ζούμε στο παρελθόν επικυρώνει επίσης όλα τα τραύματα και τις προδοσίες που είχαμε στη ζωή μας, για να μην αναφέρουμε ότι αποτελεί πολύ καλή δικαιολογία για το ότι δεν καταφέραμε να αλλάξουμε. Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται, όμως, είναι ότι όταν χρησιμοποιούμε κάποιον ή κάτι σαν δικαιολογία, παραδίνουμε την δύναμη μας σε εκείνο το πρόσωπο, το πράγμα, ή το γεγονός στο παρελθόν, και σαν αποτέλεσμα, παραδίνουμε την δύναμη και την ικανότητα μας να αλλάξουμε.

                       

     Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε ζήσει τραύματα, σοκ, και προδοσίες στη ζωή μας, που μας έχουν επιβαρύνει πολύ συναισθηματικά. Είναι λοιπόν λογικό, όσο πιο δυνατή συναισθηματική αντίδραση σε κάποιον ή κάτι έχετε, τόσο περισσότερη προσοχή να δίνετε στην αιτία.  Όταν κάτι με τόσο δυνατό συναισθηματικό βάρος συμβαίνει στη ζωή μας, ο εγκέφαλος παγώνει τη σκηνή και παίρνει ένα στιγμιότυπο του γεγονότος. Τώρα η εικόνα γίνεται ολογράφως ανάγλυφη στο νευρικό μας κύκλωμα. Αυτή είναι η κανονική διαδικασία του πώς δημιουργείται μια μακροχρόνια ανάμνηση. Τα προβλήματα μας αρχίζουν όταν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε συνεχώς μέσα στα όρια του κυκλώματος εκείνης της περασμένης εμπειρίας και νιώθουμε μέσα στα χημικά του περασμένου εκείνου συναισθήματος.  Όταν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε επί μακρόν μέσα στους περιορισμούς της νευροχημείας του γεγονότος, αυτό τελικά γίνεται η παγιωμένη κατάσταση της ύπαρξης μας. Αυτό συμβαίνει επειδή το πώς σκεπτόμαστε και πώς αισθανόμαστε γίνεται αυτό που είμαστε.

                              

     Αν λοιπόν ξυπνήσετε το πρωί και αρχίσετε να σκέφτεστε τα προβλήματά σας, τη στιγμή που σκέφτεστε την ανάμνηση αυτού του προβλήματος, σκέφτεστε στο παρελθόν. Δεδομένου ότι κάθε ανάμνηση έχει ένα συναίσθημα που συνδέεται με αυτό, τη στιγμή που αισθάνεστε αυτό το συναίσθημα, το σώμα είναι τώρα στο παρελθόν. Επειδή οι σκέψεις είναι η γλώσσα του εγκεφάλου και τα συναισθήματα είναι η γλώσσα του σώματος, τώρα ο εγκέφαλος και το σώμα σας είναι εντελώς στο παρελθόν. Ως αποτέλεσμα, όταν αισθάνεστε δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι, λυπημένοι ή αποθαρρημένοι από τις αναμνήσεις των προβλημάτων σας, το σώμα σας δεν γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ του γεγονότος της πραγματικής ζωής ή της μνήμης που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα. Έτσι, αν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα οδηγούν τις σκέψεις σας, και δεν μπορείτε να σκεφτείτε πέρα από το πώς αισθάνεστε, σκέφτεστε στο παρελθόν. Καθώς τα συναισθήματά σας γίνονται το μέσον του σκεπτικού σας, δημιουργείτε περισσότερο από το παρελθόν σας.                                                

     Τότε είναι που κάποιοι μπορεί να σας πουν: «Γιατί δεν άλλαξες; Γιατί είσαι τόσο λυπημένος;» Κι εσείς θα πείτε, «Είμαι έτσι εξαιτίας αυτού του ανθρώπου ή εκείνου του γεγονότος». Όταν λέτε τέτοια πράγματα, γίνεστε θύμα της ζωής σας, επειδή υποσυνείδητα δηλώνετε ότι ένα πρόσωπο,  πράγμα ή γεγονός ελέγχει τον τρόπο που σκέφτεστε και αισθάνεστε. Εάν οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, επαναλαμβάνετε και επαναδημιουργείτε την ίδια πραγματικότητα. Πώς σπάμε λοιπόν τον κύκλο; 

                                

     Όπως είπα, ο κύριος λόγος για τον οποίο βουλιάζουμε σε όλα αυτά τα συναισθήματα είναι ότι η ζωή μας δεν λειτουργεί στο παρόν. Εάν η ζωή μας δεν λειτουργεί, υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να αισθανόμαστε παρόμοια συναισθήματα από το παρελθόν, και φυσιολογικά ο εγκέφαλος επαναφέρει το πιο δυνατό γεγονός ή γεγονότα του παρελθόντος που δημιούργησαν αυτά τα συναισθήματα κατά πρώτο λόγο. Τότε μπαίνουμε στον πειρασμό να μιλήσουμε για τα γεγονότα που είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτά τα συγκεκριμένα συναισθήματα. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στο παρελθόν, αναλύουν και νιώθουν αυτά τα παλιά συναισθήματα μόνον όταν η ζωή τους δεν λειτουργεί. Όταν η ζωή σας λειτουργεί, δεν έχετε θέματα με το παρελθόν σας επειδή δεν είστε κολλημένοι σε αυτόν τον συναισθηματικό κύκλο. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να πάτε πέρα από τον εαυτό σας αρκετά για να κάνετε ένα διάλειμμα από αυτό το κάτι για να το μετατρέψετε σε τίποτα. Μπορώ να σας πω από προσωπική εμπειρία, ότι είχα προδοσίες και τραύματα στη ζωή μου, αλλά τίποτα δεν έχει σημασία στην παρούσα στιγμή που η ζωή μου λειτουργεί. Χωρίς αυτές τις εμπειρίες, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα.

 

Του Dr. Joe Dispenza