«Τι συμβαίνει;» ρώτησα.
Μέσα σε δάκρυα, η μαγείρισσα εξήγησε ότι όταν όλοι έρχονταν στα γεύματα που είχε ετοιμάσει, απλά άρχιζαν να τρώνε χωρίς στην πραγματικότητα να βλέπουν το φαγητό ή να νιώθουν την φροντίδα που είχε δώσει σε αυτό.
«Είναι λες και το μυαλό τους βρίσκεται αλλού», εξήγησε. «Σκέπτονται κάτι που συνέβη κατά την διάρκεια της ημέρας, ή σχεδιάζουν κάτι για το μέλλον. Δεν έχουν επίγνωση σχετικά με το πόση αγάπη έχω βάλει στο γεύμα τους».
Είχα οργανώσει γεύματα στα ρητρήτς στην Καλιφόρνια, και για κάθε γεύμα προσέλαβα μια μαγείρισσα. Η συγκεκριμένη αυτή σεφ ήταν εξαιρετική. Είχε εκπαιδευτεί στο Le Cordon Bleu, αλλά ακολουθούσε επίσης πνευματικές πρακτικές και έδινε ιδιαίτερη φροντίδα στην ενέργεια που έβαζε στο φαγητό. Είχε δίκιο. Οι Τσερόκυ πρόγονοι μου δεν θα είχαν ποτέ πάρει ένα γεύμα χωρίς να αφιερώσουν λίγο χρόνο προηγουμένως να ευχαριστήσουν.
Στο ξεκίνημα του επόμενου γεύματος, είπα, «Απόψε θα προσευχηθούμε για να δώσουμε χάρι. Θα μπορούσατε παρακαλώ όλοι να δώσετε τα χέρια;» Οι άνθρωποι φάνηκε να εκπλήσσονται. Ήταν πεινασμένοι και έτοιμοι να αρχίσουν να στοιβάζουν φαγητό μέσα στα πιάτα τους. Με λίγο δισταγμό, ο κάθε ένας άπλωσε το χέρι στο άτομο που κάθονταν δίπλα του και έσκυψαν ελαφρά τα κεφάλια. Με τα λόγια της σεφ ακόμα μέσα στο μυαλό μου, μίλησα αργά και μέσα από την καρδιά μου.
Έχουμε συγκεντρωθεί έχοντας ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά που μας έχουν προσφερθεί την ημέρα αυτή. Στον Δημιουργό για αυτήν την αφθονία που έχουμε μπροστά μας, δίνουμε ευχαριστίες. Ευχαριστούμε τους αγρότες που καλλιέργησαν την τροφή αυτή, την μάζεψαν, και την έφεραν στην αγορά. Ευλογούμε εκείνους που μετέφεραν την τροφή αυτή, μερικές φορές σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Ευλογούμε εκείνους που ξεφόρτωσαν και διέθεσαν την τροφή αυτή στην αγορά. Ευλογούμε την υπέροχη σεφ μας, που αγόρασε την τροφή, την ετοίμασε με αγάπη, και την ευλόγησε. Αμήν.»
Έγινε σιωπή. Κανείς δεν μίλησε. Μετά κάποιος σήκωσε τα μάτια και απλά είπε, «Σε ευχαριστώ». Και μετά, ένας άλλος, «Ευχαριστώ», και μετά ένας άλλος. Ήταν μια απλή προσευχή, αλλά κάτι άλλαξε. Καθώς οι άνθρωποι σερβιρίζονταν πιο συνειδητά, υπήρχε ένα συναίσθημα ευλάβειας στον αέρα. Για πρώτη φορά μέσα σε μια εβδομάδα περίπου, οι άνθρωποι είδαν τις ευλογίες του γεύματος που είχαν μπροστά τους. Γεύτηκαν την αγάπη μέσα στο φαγητό. Ένιωσαν την αγιότητα του να μοιράζονται ένα γεύμα με ανθρώπους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα. Ιδιωτικά, πολλοί ήρθαν σε μένα να πουν ότι το φαγητό είχε τελείως διαφορετική γεύση εκείνη τη νύχτα… και το πιο σημαντικό, ένιωθαν τελείως διαφορετικά. Αυτή είναι η δύναμη του να δίνεις χάρι.
Denise
(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)









