Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 «Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, τότε παίξτε!»

-       William Shakespeare

                         

     «Θυμάμαι κάποτε, πριν πολλά χρόνια, όταν είχα πάει σε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές στην Ανατολική Ακτή.  Δεν θυμάμαι το φαγητό, τους σερβιτόρους, ή την διακόσμηση… αυτό που θυμάμαι είναι ότι δεν υπήρχε μουσική.  Τίποτα.  Ήταν σιωπηλά.  Φαινόταν τόσο ασυνήθιστο να τρώω σε ένα εστιατόριο που ήταν απόλυτα ήσυχα.  Ίσως για κάποιους ήταν ανακούφιση να τρώνε σε απόλυτη σιωπή, αλλά για μένα ήταν ένα άβολο συναίσθημα ακόμη και αδέξιο.  Όλοι οι πελάτες μιλούσαν ο ένας στον άλλο ψιθυριστά. Προσπάθησα πολύ να είμαι κι εγώ ήσυχη, αλλά είχα απόλυτη επίγνωση του κάθε ήχου που έκανε το πιρούνι μου πάνω στο πιάτο, και είχα επίγνωση του εαυτού μου κάθε φορά που άφηνα το ποτήρι πάνω στο τραπέζι.  Ίσως κάποιοι πήγαν στο εστιατόριο για αυτήν και μόνον την εμπειρία, αλλά βρήκα μία τραχύτητα σε αυτό το γεύμα που θα είχε μαλακώσει από την απλή προσθήκη της μουσικής.

     Όσοι εργάζονται σε εστιατόρια αντιλαμβάνονται την δύναμη της μουσικής να διευρύνει την εμπειρία του γεύματος.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν καθόμουν σε ένα μικρό καφέ στο Seattle. Είχα ένα μεγάλο, αχνιστό καπουτσίνο στα χέρια μου όταν άρχισαν να παίζουν την μουσική της ταινίας «The Mission». Ξαφνικά ένιωσα σαν να ανέβαινα στους ουρανούς.  Τα σύννεφα έξω από το παράθυρο έμοιαζαν φωτεινά και λαμπερά.  Η μυρωδιά του καπουτσίνο και αυτή η μουσική γράφτηκαν για πάντα στο μυαλό μου.  Μιαν άλλη φορά, ήμουν με την Meadow και τον David στην Ταϊλάνδη.  Είχαμε βρει ένα μικρό ανοικτό καφέ.  Στην πολύ πρωινή ζέση και σκόνη, με τις κότες να τρέχουν μέσα στον δρόμο και τις κόρνες να ηχούν, η μουσική του Jack Johnson διέσχιζε τον αέρα.  Φαινόταν τόσο παράξενο να ακούς έναν Αμερικανό μουσικό τόσο μακριά από την πατρίδα, αλλά η μουσική ήταν τέλειο σκηνικό για το γεύμα… ένα σκηνικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ».

 

Denise

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΩΝ

     Ο Mole ήρθε σε μας πριν τρία χρόνια, σε ηλικία επτά εβδομάδων, μία αξιαγάπητη μικρή μπάλα με έξυπνα, σαν ανθρώπινα μάτια. Είναι μια ιδιαίτερη ράτσα σκύλου που λέγεται Ιταλικό σπινόνε, που μερικές φορές αναφέρεται και σαν Ιταλικό γκριφόν.  Με μακριά, κρεμαστά αυτιά, πλούσιο μούσι, και μουστάκι, μοιάζει με αστείο τύπο που καπνίζει την πίπα του.  Ο Mole πλησιάζει τον κόσμο με μια άνεση, που σημαίνει ότι κάνει τα πάντα στον δικό του χρόνο και με τον δικό του τρόπο.  Αλλά μην σας ξεγελάει αυτό. Το μυώδες, 50 κιλών σώμα του είναι απόδειξη του τι αξίζουν δύο χιλιάδες χρόνια γονιδίων κυνηγόσκυλων.

                       

     Αυτό που αρχικά νομίσαμε ότι ήταν βλακεία και πείσμα αποδείχτηκε ότι είναι εξυπνάδα και οξύνοια. Στην εκπαίδευση, ο άλλος σκύλος μας θα πάει σαν την νυχτερίδα που βγαίνει από την κόλαση, ίσα κατά-πάνω, μέσα από πυκνή βλάστηση που σε τρυπάει για να πάρει το αντικείμενο. Ο Mole, αντιθέτως, θα εκτιμήσει την κατάσταση και θα βρει τον καλύτερο τρόπο δρόμο για να παρακάμψει τα εμπόδια, άσχετα από το πόσο χρόνο του πάρει.  Ο Mole σκέπτεται βαθιά τα πράγματα και πώς να φέρει σε πέρας αυτά που έχει να κάνει.  Όταν είναι σίγουροι ότι απλά χαζεύει ή έχει μπερδευτεί, ή έχει χάσει τελείως την μυρωδιά, αυτός ξαφνικά φέρνει τη δουλειά εις πέρας.

     Ο Mole πηγαίνει επίσης σε τάξεις ευκινησίας – στην πραγματικότητα, έχει γίνει ένας σούπερ σταρ στην ευκινησία, αποδεικνύοντας για μια φορά σε όλους ότι έχουν πέσει έξω.  Κανείς δεν περίμενε ότι ένα τέτοιο μεγάλο, αργοκίνητο σκυλί να είναι τόσο γρήγορο και ευκίνητο.  Ο Mole μας είναι γεμάτος εκπλήξεις!

     Παίρνουμε μέρος σε αγώνες τοξοβολίας σε ολόκληρη τη χώρα, και οι σκύλοι μας έρχονται κι αυτοί μαζί.  Όπου πηγαίνουμε, οι άνθρωποι μας σταματούν, θέλοντας να τον συναντήσουν και να ρωτήσουν γι’ αυτόν.  Μερικές φορές καταντάει τρέλα καθώς διασχίζουμε μόλις λίγα μέτρα πριν ο επόμενος μας σταματήσει.  Συνήθως μιλούν πρώτα σε αυτόν πριν μιλήσουν σε εμάς.  Έχουμε σταθεί τυχεροί κι έχουμε γνωρίσει κάποιους αξιολάτρευτους ανθρώπους λόγω του Mole!

                              

     Νωρίτερα αυτή τη χρονιά ο Mole άρχισε να κουτσαίνει από ένα πόδι, και δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια φανερή αιτία.  Η ξεκούραση δεν βελτίωσε την κατάσταση, έτσι τον πήγαμε στον κτηνίατρο για περαιτέρω εξετάσεις. Πήρα τα καταστροφικά νέα όταν το άλλο μου μισό ήταν μακριά για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο: Ο Mole είχε καρκίνο των οστών που δεν θεραπεύεται, με πολλούς πόνους και φοβερά σπάνιο για ένα σκύλο σε τόσο νεαρή ηλικία.  Τηλεφώνησα στον σύντροφο μου, και ήρθε σπίτι αμέσως.  Ο κόσμος μάς φάνηκε να καταρρέει καθώς αντιμετωπίσαμε την φοβερή πρόγνωση του Mole. Προετοιμαστήκαμε να πούμε αντίο στον αγαπημένο γλυκό μας φίλο.

     Ο κτηνίατρος, όμως, δεν ήταν προετοιμασμένος να εγκαταλείψει τον   Mole.  Μας έπεισε να ακρωτηριάσουμε το πόδι του, λέγοντας ότι οφείλαμε να του δώσουμε αυτήν την ευκαιρία. Δεν θέλαμε να βάλουμε τον Mole να υποστεί περισσότερο πόνο, αλλά ο κτηνίατρος μας διαβεβαίωσε ότι θα γιατρεύονταν γρήγορα, και ότι ο πόνος θα ήταν μηδαμινός. Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε.

     Ήταν μια εξουθενωτική, συναισθηματική στιγμή για εμάς, να επανεξετάσουμε την απόφαση μας.  Θα κατάφερνε ποτέ ο Mole να κάνει ξανά κάποια από τα πράγματα που αγαπούσε; Μήπως η χειρουργική αυτή επέμβαση απλά παράτεινε μια οδυνηρή ασθένεια που θα μπορούσε να τον σκοτώσει έτσι κι αλλιώς; Ποια θα ήταν η ποιότητα της ζωής του;

     Τα νέα διαδόθηκαν για την κατάσταση του Mole. Μηνύματα αγάπης και υποστήριξης έρχονταν σε εμάς από ανθρώπους από ολόκληρη τη χώρα – πολλοί από αυτούς στην πραγματικότητα ξένοι για εμάς, αλλά όλοι τους άνθρωποι που είχαν συναντήσει και ερωτευτεί τον Mole.  Μέσα σε μόνον τρία χρόνια ο Mole είχε αγγίξει τις καρδιές πολλών. Δεν ήταν, παρά μόνον τότε που συνειδητοποιήσαμε τον αντίκτυπο που ο σοφός αυτός σκύλος είχε στους ανθρώπους.  Το ενδιαφέρον και οι ευχές τους για την ανάρρωση του Mole ήταν εκπληκτικό, και μας βοήθησε πραγματικά σε μια δύσκολη στιγμή.  

                                       

     Δύο ημέρες μετά την επέμβαση ο κτηνίατρος μας τον έφερε σπίτι, λίγο ζαλισμένο και ταραγμένο.  Μετά από μία εβδομάδα ο Mole κυκλοφορούσε αρκετά καλά στα τρία πόδια.  Μετά από δύο εβδομάδες τα ράμματα αφαιρέθηκαν, και μπορούσε να κάνει μικρούς περιπάτους.  Μετά από τρεις εβδομάδες, ο Mole τριγύριζε όπως έκανε πάντα.  Τώρα έχει επιστρέψει στην εκπαίδευση του, κάνοντας ακόμα τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, αλλά το πιο σημαντικό, ακόμα κάνοντας πράγματα!

     Αισθάνομαι απόλυτα ταπεινά στην παρουσία του.  Κατά την διάρκεια των γεγονότων αυτών των τελευταίων εβδομάδων, ο Mole έχει συμπεριφερθεί με πολύ μεγάλο κουράγιο και τεράστια αξιοπρέπεια.  Ούτε για μια φορά δεν παραπονέθηκε ή έκανε κάποια φασαρία.  Ο Mole μου έχει διδάξει τόσα πολλά – πώς να χαλαρώνω και να είμαι υπομονετική είναι το μεγαλύτερο μάθημα.  Να τον παρακολουθώ να αντέχει αυτό το βασανιστήριο και να διατηρεί την ηρεμία του με κάνει να συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα για το οποίο να γρινιάζω.  Αν εκείνος μπορεί να το ξεπεράσει αυτό, τότε κι εγώ μπορώ να ξεπεράσω οτιδήποτε μου συμβεί.

     Δεν γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον γλυκό, υπέροχο Mole μας. Μπορεί να τον έχουμε μαζί μας για μόνον έξη μήνες ακόμη, ή μπορεί να είμαστε ευλογημένοι με έξι ακόμη χρόνια, αλλά το σημαντικό είναι ότι τον έχουμε ακόμη, και θα φροντίσουμε με σιγουριά ότι το υπόλοιπο της ζωής του θα είναι γεμάτο με δράση και παιχνίδι όπως τα πρώτα τρία χρόνια του.  Χωρίς αμφιβολία, ο Mole θα συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας διδάσκει με το ήρεμο, χαλαρό του στυλ ότι άσχετα από το τι συμβαίνει, η ζωή αξίζει πραγματικά να την ζεις στο έπακρον.

 

Της Ali Le-Mar

                          

Το σχόλιο του Bernie:

     Το «Μαθήματα Ιταλικών» μου θυμίζει έναν από τους φίλους μας που σώσαμε, ένα ημίαιμο γκριφφόν με ίσο σαν σύρμα τρίχωμα.  Τα γκριφφόν έχουν καλοσυνάτα, σαν ανθρώπου μάτια.  Πήγαμε στον καταφύγιο να υιοθετήσουμε ένα σκύλο.  Ένας από αυτούς πήδηξε και μου δάγκωσε τη μύτη, αλλά τον υιοθετήσαμε και ο ένας γιός μας τον πήρε σπίτι.  Ένας άλλος που σώσαμε έτρεχε ολόγυρα ενώ φορούσε λουρί, και έδενε τα πόδια όλων μέχρι πάνω, και τους έριχνε κάτω.  Η Bobbie τον έβγαλε Bruiser (= πυγμάχο) – απόλυτα κατάλληλο.  Όλοι όσοι γνώρισαν τους σκύλους αυτούς τους αγάπησαν. Ήταν ιδιαίτεροι χαρακτήρες.

     Ήξερα κάποιον του οποίου ο γάτος ήταν στο νοσοκομείο, και ο κτηνίατρος τηλεφώνησε για να τους πει ότι ο γάτος τους δεν θα τα κατάφερνε.  Πρότεινε ότι καλό θα ήταν να του κάνουν ευθανασία.  Έτσι, ο φίλος μου είπε, «Έρχομαι.  Θέλω να είμαι εκεί μαζί του».  Ολόκληρη η οικογένεια πήγαν στο νοσοκομείο δακρυσμένοι.  Ο κτηνίατρος έφερε τον γάτο τους στην αίθουσα εξέτασης, μεταφέροντας το μικρό πλασματάκι στα χέρια του.  Αλλά όταν ο γάτος είδε την οικογένεια, πήδηξε από τα χέρια του κτηνίατρου, πετάχτηκε κάπου έξη μέτρα μέχρι την άλλη άκρη του δωματίου, και προσγειώθηκε πάνω στο στήθος του ιδιοκτήτη του.

     «Μία ώρα πριν πέθαινε», ο έκπληκτος κτηνίατρος είπε.  Μου είπαν την ιστορία αυτή δύο χρόνια μετά το περιστατικό, και ο γάτος ακόμη δυνάμωνε.  Υπάρχει λοιπόν ένα άλλο μάθημα σε αυτό: Όταν είσαι άρρωστος, να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που αγαπάς.  Ο σκύλος της Ali μπορεί να νιώσει την αγάπη της οικογένειας του, κι έτσι είναι ευτυχισμένος.  Έχει όλα όσα χρειάζεται.  Δεν θεωρεί ότι του λείπει κάτι.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)

ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ

Είναι δύσκολο να εμπιστευτείς κάτι που δεν μπορείς να δεις.  Ακόμη και μετά από επτά σοβαρές εγχειρήσεις, μερικές φορές έχω δυσκολία να εμπιστευτώ την γιατρειά μου.  Το 1981, ανέπτυξα περιτονίτιδα και σήψη όταν τα ράμματα που κρατούσαν το έντερο μου υποχώρησαν μετά από μια επί έξη ώρες χειρουργική επέμβαση στην περιοχή της κοιλιάς.  Μέχρι τη στιγμή που έγινε η σωστή διάγνωση, είχα αρρωστήσει σοβαρά.  Με γύρισαν βιαστικά πίσω στο χειρουργείο, όπου μια επί πλέον χειρουργική επέμβαση προφανώς έσωσε τη ζωή μου.  Θυμάμαι να με σπρώχνουν κατά μήκος ενός διαδρόμου με μεγάλη ταχύτητα, τα φώτα από πάνω μου να είναι αναμμένα, τον χειρουργό μου, ο οποίος ήταν και φίλος μου, να τρέχει μέσα στον διάδρομο που βρισκόμουν.  Με την ιατρική κουλτούρα να είναι αυτή που είναι, μου μιλούσε για την περίπτωση μου σαν να ήμασταν δύο γιατροί που τρώγαμε μέσα στην τραπεζαρία των γιατρών, και μιλούσαμε για έναν κοινό μας ασθενή.  «Ξέρεις», είπε άνετα, «λόγω της μόλυνσης θα πρέπει να κλείσουμε την πρωταρχική δίοδο». Γεμάτη με φάρμακα και πολύ άρρωστη, θυμάμαι ότι σκέφτηκα, «Πρωταρχική δίοδο. Ήξερα τι σημαίνει αυτό». Μετά, τα γεγονότα επιταχύνθηκαν και έχασα την επαφή με όλα.

                        

     Αρκετές ώρες αργότερα, ξύπνησα στην αίθουσα ανάνηψης ζαλισμένη συνειδητοποιώντας ότι είχα επιβιώσει για άλλη μια φορά.  Μη έχοντας τελείως τις αισθήσεις μου, διερεύνησα την κοιλιά μου με τα δάκτυλα μου. Υπήρχε ένας μεγάλος μαλακός επίδεσμος ακριβώς όπως και πριν.  Ανακουφισμένη από το οικείο, κοιμήθηκα.

     Την επομένη ημέρα η νοσοκόμο ήρθε να αλλάξει τις γάζες.  Μιλώντας άνετα, τράβηξε τους επιδέσμους και εγώ κοίταξα περιμένοντας να δω την συνηθισμένη δεκα-τεσσάρων ιντσών μήκους τομή με την προσεγμένη σειρά των εκατό ή περισσότερων βελονιών.  Αντ’ αυτού, υπήρχε μια μεγάλη ανοικτή πληγή, πιο ανοικτή από όσες είχα δει ποτέ ενώ βοηθούσα μέσα στο χειρουργείο.  Θυμήθηκα τα λόγια του χειρουργού μου απότομα – πρωταρχική δίοδο – και σήμερα ήξερα τι σήμαινε αυτό.  Στην παρουσία της μόλυνσης δεν θα υπήρχαν ράμματα. Το περιτόναιο και η περιτονία θα έκλειναν και μετά η πληγή θα έμενε ανοικτή να γιατρευτεί μόνη της.

     Βαθιά σοκαρισμένη, κοίταξα κάτω, την κατεστραμμένη μου κοιλιά.  Χωρίς αμφιβολία επρόκειτο για μια μοιραία πληγή.  Θυμάμαι ότι σκέφτηκα, «Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει καλά αυτό το πράγμα».  Η νοσοκόμα συνέχισε να μιλά χαρούμενα, χωρίς να γνωρίζει την αντίδραση μου.  Τυλίγονταν την γάζα πάλι στη θέση της, βγήκε από το δωμάτιο.  Το επόμενο πρωί επέστρεψε να αλλάξει την γάζα πάλι.  Αυτή τη φορά γύρισα στο πλάϊ το κεφάλι μου και δεν κοίταξα.  Μου μιλούσε ευχάριστα ενώ έκανε τη δουλειά της.  Δεν απάντησα.  Ήμουν σε απελπισία.

                       

     Για αρκετά πρωινά, κάναμε αυτήν την ίδια ρουτίνα, εκείνη επαναφέροντας στη θέση του τον επίδεσμο, να μουρμουρίζει λόγια για να μου δώσει κουράγιο, εγώ, με γυρισμένο κεφάλι, μεριμένοντας το τέλος.  Μετά από μια εβδομάδα περίπου, σκέφτηκα ότι παρά τις πιθανότητες για το αντίθετο, ήμουν ακόμη εδώ.  Ίσως τελικά να μην πεθάνω από αυτήν την πληγή, αλλά να πρέπει να ζήσω με αυτή.  Αυτό δημιουργούσε τελείως διαφορετικές ανησυχίες και εμμονές.  Πώς θα ζούσα με αυτήν την μεγάλη τρύπα μπροστά μου; Ίσως μετά από πολλά χρόνια να γέμιζε και να γινόταν επίπεδη – μία ουλή δεκα-τέσσερις ίντσες μακριά και αρκετές ίντσες φαρδιά.  Μέχρι τότε όχι στενά τζήν ή μαγιό.  Θα μπορούσα να φορέσω ρούχα σε έξτρα-λάρτζ μέγεθος; Ή να γέμιζα την βαθιά τρύπα στην κοιλιά μου με βαμβάκι και να την έδενα ώστε να μην φαίνεται;

     Μετά από λίγες μέρες με τέτοιες σκέψεις, έγινε φανερό ότι αν ήταν να ζήσω με αυτή, θα έπρεπε να την δω. Έτσι εκείνη την ημέρα, όταν η νοσοκόμα τράβηξε τις γάζες, ανάγκασα τον εαυτό μου να κοιτάξει ξανά, περιμένοντας να δω την ολάνοικτη πληγή που ήταν δέκα μέρες πριν.  Αλλά δεν ήταν η ίδια.  Έκπληκτη, είδα ότι είχε αρχίσει να κλείνει στο βάθος και ήταν ολοφάνερα πιο στενή.  Και τότε κάτι καταπληκτικό άρχισε να συμβαίνει. Μέρα με την ημέρα, τραβούσε την γάζα κι εγώ παρακολουθούσα αυτή τη μεγάλη πληγή, που με τον αργό, υπομονετικό τρόπο όλων των φυσικών πραγμάτων, σιγά-σιγά έγινε μια ουλή σαν τρίχα ψιλή.  Κι εγώ, μια γιατρός, δεν είχα έλεγχο αυτής της διαδικασίας.  Ήταν ταπεινωτικό.  Είχα εν τούτοις μια θέση στην πρώτη σειρά στην διαδικασία της γιατρειάς.  Ήταν μόνον πολύ αργότερα που συνειδητοποίησα ότι κρατούσα την ίδια αυτή θέση στην πρώτη σειρά από τη στιγμή που μπήκα στην ιατρική σχολή.  Η δύναμη της ζωής της οποίας είχα γίνει μάρτυρας στον εαυτό μου ήταν δικαίωμα από την στιγμή της γέννησης όλων μας.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο της Rachel Naomi Remen, M.D., “Kitchen Table Wisdom”)

 

ΠΩΣ ΝΑ ΞΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΩΣΕΤΕ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙ (Μέρος Β)

(Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Πώς να Ξανα-Μεγαλώσετε το Εσωτερικό σας Παιδί

 

Ενώ καθόμουν σε εκείνον τον απομονωμένο πάγκο κοιτάζοντας το μπλε και κίτρινο φυλλάδιο, συνειδητοποίησα κάτι. Οι γονείς ή οι κηδεμόνες μας μπορεί να μην ικανοποίησαν όλες μας τις ανάγκες, αλλά εμείς μπορούμε. Η ιδέα είναι παράξενη, ακόμα και ξένη σε εμάς, αλλά μπορούμε να είμαστε εμείς οι δικοί μας γονείς. Όχι μόνον αυτό, αλλά στην πραγματικότητα μπορούμε να ξανα-μεγαλώσουμε τους εαυτούς μας αν αφιερώσουμε αρκετό χρόνο και προσπάθεια.

                            

Τα οφέλη;

 

·         Μεγαλύτερη ευτυχία και αισιοδοξία.

·         Βελτιωμένη δημιουργικότητα.

·         Περισσότερο υγιής νους, σώμα, και ψυχή.

·         Πιο δυνατές φιλίες και σχέσεις.

·         Ανάπτυξη ουσιαστικών ικανοτήτων: αποδοχή, συγχώρεση, ευαισθησία, συμπόνια, αγάπη για τον εαυτό μας.

Από αυτά που έχω ζήσει, έχω δει, και έχω ερευνήσει, τα παρακάτω βήματα θα σας βοηθήσουν να επανασυνδεθείτε και να ξανα-μεγαλώσετε το εσωτερικό σας παιδί.

                         

1.Να θέλετε και να είστε ανοικτοί στο να κάνετε αυτήν την σύνδεση.

 

Αν θρέφετε κάποιες αμφιβολίες, δισταγμό ή κυνισμό, αυτό θα κάνει πιο αργή την διαδικασία της γιατρειάς της ευαίσθητης αυτής παιδικής πλευράς του εαυτού σας.

 

2. Σκεφτείτε πώς είσαστε σαν παιδί.

 

Διαλογιστείτε σχετικά με το πώς αισθανόσαστε, τι σας άρεσε, τι δεν σας άρεσε, και ποια ήταν τα χόμπυ και αυτά που αγαπούσατε με πάθος. Αποκτήστε μια ξεκάθαρη εικόνα του ποιος είναι το εσωτερικό σας παιδί. Το να κοιτάξετε παλιές φωτογραφίες μπορεί να διεγείρει πολλές αναμνήσεις (και σύμφωνα με την εμπειρία μου αναδεύει πολύ συναίσθημα, έτσι ίσως θελήσετε να προετοιμαστείτε).

 

3. Ενθαρρύνετε τον παιδικό εαυτό σας να βγει και να «παίξει».

 

Για παράδειγμα, δοκιμάστε να κάνετε κάτι που σας άρεσε σαν παιδί (π.χ. να φυσάτε φουσκάλες, να κουνιέστε στις κούνιες, να τρώτε καραμέλες, να παίζετε με αυτοκινητάκια, να παίζετε με την μπάλα).

                       

4.Διαθέστε περισσότερο χρόνο στη ζωή σας

 

Να είστε χαζοχαρούμενοι. Κάντε κάτι άσκοπο και γελοίο, μόνο για την καθαρή διασκέδαση του. Ως «μεγάλοι» έχουμε αυτήν την παράλογη ανομολόγητη πεποίθηση ότι η ζωή πρέπει πάντα να είναι σοβαρή. Σχετικά με την ευθύνη και το καθήκον. Αυτό που σας γερνάει πιο γρήγορα δεν είναι το σώμα σας, αλλά η νοοτροπία σας.

 

5. Διερευνήστε τους λόγους που έχετε μείνει τόσο μακριά από το εσωτερικό σας παιδί.

 

Τι ήταν αυτό που συνέβη στα παιδικά ή εφηβικά σας χρόνια που σας απέκοψε από εκείνη την ευάλωτη, αθώα, και παιχνιδιάρικη πλευρά του εαυτού σας; Πώς οι γονείς ή οι κηδεμόνες σας σας συμπεριφέρονταν σαν παιδί; Φρόντιζαν τις συναισθηματικές, ψυχολογικές και/ή σωματικές σας ανάγκες; Βιώσατε οποιοδήποτε τραύμα; Πώς οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι συμπεριφορές και οι πεποιθήσεις σας αντανακλούν αυτό που βιώσατε ως παιδί; Προκειμένου να γνωρίσετε καλύτερα τον εαυτό σας και τους λόγους για τους οποίους καταλήξατε στο σημείο που βρίσκεστε, είναι σημαντικό να κάνετε αυτές τις δύσκολες ερωτήσεις και να αναζητήσετε σταθερές απαντήσεις.

                        

6. Κάντε βήματα για να εξασφαλίσετε μια ασφαλή, υποστηρικτική, και γεμάτη ζωή για τον εαυτό σας.

 

Προκειμένου να ξανα-μεγαλώσετε αληθινά τον εαυτό σας, πρέπει να αναπτύξετε αγάπη για τον εαυτό σας. Πρέπει να είστε σε θέση να δείτε ότι είστε από τη φύση σας πολύτιμοι, αξιαγάπητοι και άξιοι, και να κάνετε βήματα για να το επιβεβαιώσετε στη ζωή σας. Αυτά τα βήματα θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν καθημερινές δηλώσεις, π.χ. «Είμαι άξιος. Τιμώ το εσωτερικό μου παιδί. Είμαι ασφαλής και με αγαπούν. Έχω ελευθερία και ευτυχία». Άλλα βήματα θα μπορούσαν να είναι η αλλαγή των αρνητικών συνηθειών και νοοτροπιών, η αντικατάστασή τους με νέες, η γιατρειά και η ανταμοιβή του εαυτού σας, καθώς και το να αναπτύξετε συνειδητή προσοχή και επίγνωση των θεμελιωδών συναισθηματικών, ψυχολογικών και σωματικών αναγκών σας.

Παρόλο που μπορεί να έχουμε υποφέρει από κακοτυχίες ως παιδιά, δεν είναι ποτέ αργά για να ξαναζήσουμε την παιδική μας ηλικία και να επανασυνδεθούμε σε αυτή την παιδική πλευρά του εαυτού μας. Όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για την ευτυχία μας στη ζωή, έχουμε τη δύναμη να γιατρέψουμε τους εαυτούς μας και να δημιουργήσουμε μεγαλύτερη ολότητα. Αυτό το δώρο δεν μπορεί κανείς ποτέ να μας το στερήσει.

 

Της Aletheia Luna

Η Aletheia Luna είναι πνευματική συγγραφέας και το έργο της έχει αλλάξει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων παγκοσμίως. Ως παιδί, η Aletheia Luna ανατράφηκε σε μια φονταμενταλιστική χριστιανική εκκλησία. Αλλά μετά από κατάθλιψη, απομόνωση και άγχος ως αποτέλεσμα των επικίνδυνων λατρευτικών τους διδασκαλιών, γνώρισε πνευματική αφύπνιση στην ηλικία των 19. Από την στιγμή που έφυγε και μάζεψε τα κομμάτια της ζωής της, η Luna αφιερώθηκε στην εσωτερική γιατρειά και μια διαδικασία που ονομάζει soulwork (= δουλειά με την ψυχή). Ως μύστης, πνευματική μέντορας και ψυχοθεραπεύτρια, αποστολή της είναι να βοηθήσει τους άλλους να συνειδητοποιήσουν την παγίδα στην οποία έχουν πέσει και να βρουν χαρά, δύναμη, και απελευθέρωση σε κάθε περίσταση.

ΠΩΣ ΝΑ ΞΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΩΣΕΤΕ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙ (Μέρος Α)

 (Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

Στάθηκα κοιτάζοντας το τσαλακωμένο, παλιό από τον αέρα φυλλάδιο στον πίνακα ανακοινώσεων. Κάτι με είχε σταματήσει εκείνη τη στιγμή, κάτι με ώθησε να σκεφτώ αυτά τα λόγια, μασώντας τα αργά στο μυαλό μου.

                          

«Δεν είναι ποτέ αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία ...»

Κάθισα, κοιτάζοντας από απόσταση από τον μοναχικό μου πάγκο τις για μωρά ζωγραφισμένες μπλε και κίτρινες λέξεις, τις κλισέ συσχετίσεις της δύναμης των λουλουδιών, των ομαδικών αγκαλιασμάτων και των νεράιδων που βομβάρδιζαν τις σκέψεις μου. Σίγουρα, οι έννοιες που σχετίζονται με τη γιατρειά του εσωτερικού σας παιδιού δεν είναι πάντοτε σε όλους ελκυστικές, αλλά εκείνη την στιγμή ένιωσα ενστικτωδώς ότι υπήρχε κάποια βαθύτερη αλήθεια και αξία εκεί, κάτι θεραπευτικά δυνατό.

Και έτσι ξεκίνησα την αναζήτηση μου να δώσω άλλη μία εμπειρία της παιδικής ανάπτυξης στον εαυτό μου, το ταξίδι μου να επανασυνδεθώ με αυτό το χαμένο και μοναχικό εσωτερικό παιδί. Αν ενδιαφέρεστε να δημιουργήσετε περισσότερη ολότητα και ευτυχία στη ζωή σας, συνεχίστε να διαβάζετε αυτό που ανακάλυψα.

                              

Πώς Ήταν η Παιδική σας Ηλικία;

 

Είναι μια αρκετά απλή ερώτηση και μια για την οποία έχουμε μια μοναδική απάντηση. Ενώ μερικοί από εμάς μεγάλωσαν με υποστήριξη, με αγάπη και με ανοικτά μυαλά, άλλοι από εμάς βίωσαν την παραμέληση σε διάφορους βαθμούς. Εάν είχατε μια θαυμάσια παιδική ηλικία, οι πιθανότητες είναι ότι είστε αρκετά κοντά και συνδέεστε με εκείνο το δημιουργικό, παιδικό κομμάτι της προσωπικότητας σας ως ενήλικος. Εάν, ωστόσο, θεωρείτε την παιδική σας ηλικία ως ελλιπή ή ανεπαρκή με κάποιο τρόπο, πιθανότατα έχετε βιώσει οποιοδήποτε συνδυασμό των ακόλουθων τύπων παραμέλησης:

 

1.Συναισθηματική

Οι γονείς / κηδεμόνες σας δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τις συναισθηματικές σας ανάγκες για αγάπη, υποστήριξη, προστασία ή / και καθοδήγηση. Είτε δεν έδωσαν προσοχή σε εσάς, ή καταδίκαζαν τη συναισθηματική έκφραση αυτής της ανάγκης από εσάς. Το πιθανό αποτέλεσμα αυτού ήταν ότι:     

Αναπτύξατε χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτό-αξία για τον εαυτό σας.     

Αρχίσατε να αγνοείτε τις συναισθηματικές σας ανάγκες.     

Μάθατε να αποφεύγετε,  να καταπιέζετε ή να κρύβεστε από τα συναισθήματά σας, καθώς αυτά συνδέονταν με τα συναισθήματα της παραμέλησης από την παιδική σας ηλικία.     

Αναπτύξατε ψυχολογικές ή σωματικές ασθένειες που συνδέονται με την ανικανότητά σας να ακούτε, να αποδέχεστε και να διαχειρίζεστε τα συναισθήματά σας με υγιείς τρόπους.

                       

2.Ψυχολογική

Αυτό το είδος παραμέλησης εκδηλώθηκε στην παιδική ηλικία από τους γονείς / κηδεμόνες σας που δεν κατάφεραν να ακούσουν, να αγκαλιάσουν και να φροντίσουν το άτομο που ήσασταν. Καθώς μεγαλώνατε, πιθανότατα αναπτύξατε κάποια από αυτά τα συμπτώματα:

     Αναπτύξατε προβλήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω μορφών κακοποίησης, όπως γελοιοποίηση, υποβάθμιση, υπερβολικά μεγάλες προσδοκίες, παραμέληση, απόρριψη ή επαναλαμβανόμενης τιμωρίας.
    

     Αναπτύξατε ένα βαθιά εδραιωμένο θυμό, τόσο από το ανεπίλυτο τραύμα της παιδικής ηλικίας όσο και από την αδυναμία να αγαπήσετε τον εαυτό σας.

     Αναπτύξατε εξαρτήσεις και νευρώσεις για να δημιουργήσετε μια ψευδή αίσθηση άνεσης και ασφάλειας στη ζωή σας.
    

     Αναπτύξατε ψυχολογικές ή / και σωματικές ασθένειες.

     Έχετε προβλήματα να κρατήσετε υγιείς και γεμάτο σεβασμό σχέσεις.

                         

3.Σωματική

 

Σε ένα βασικό και θεμελιώδες επίπεδο, η σωματική ασφάλεια και η διατροφική φροντίδα είναι ένα από τα πιο εγγενή στοιχεία μιας γεμάτης αγάπη σχέσης. Το βλέπουμε αυτό στη φύση, με τις μητέρες και τους πατέρες να ταϊζουν νεογέννητα πουλάκια, κουταβάκια και μικρά αιλουροειδή με τροφή, στέγη και προστασία. Ωστόσο, όταν αυτό λείπει, μπορούν να αναπτυχθούν τα ακόλουθα προβλήματα:     

     Χαμηλή αυτό-αξία που έχει ως αποτέλεσμα τη σωματική παραμέληση / κακοποίηση του εαυτού, π.χ. διατροφικές διαταραχές (ανορεξία, παχυσαρκία), διατήρηση μιας ανθυγιεινής διατροφής, αυτοτραυματισμό.

     Έντονες συμπεριφορές προς αναζήτηση της ασφάλειας (ψυχολογικά συμπλέγματα όπως το OCD) ή ακραία επικίνδυνες συμπεριφορές (π.χ. σεξ χωρίς προφυλάξεις, επικίνδυνες και επιθετικές συμπεριφορές, όπως επικίνδυνη οδήγηση κλπ.),     

     Εξάρτηση από ναρκωτικά, αλκοόλ, βία, φαγητό κ.λπ.

     Σεξουαλική δυσλειτουργία ή χωρίς αναστολές σεξουαλικότητα (συχνά λόγω σεξουαλικής κακοποίησης).

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ενώ κάποια - ή και πολλά - από τα προβλήματά μας προέρχονται από την παραμέληση κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας, το να κρατάμε κακία, να ρίχνουμε ευθύνες στους άλλους και να κρίνουμε τον εαυτό μας δεν μας βγάζουν πουθενά. Οι άνθρωποι είναι θύματα των θυμάτων, πράγμα που σημαίνει ότι ο λόγος για τον οποίο οι γονείς / κηδεμόνες μας συμπεριφέρθηκαν με τον τρόπο που το έκαναν ήταν πιθανότατα εξαιτίας του ότι οι ίδιοι μεγάλωσαν μαραμελημμένοι από τους γονείς τους και οι γονείς τους ήταν αυτοί που ήταν για τους ίδιους λόγους - και ούτω καθεξής.

Ο πραγματικός ένοχος εδώ είναι η έλλειψη της επίγνωσης του εαυτού μας και των πράξεων μας.

 

Της Aletheia Luna

Η Aletheia Luna είναι πνευματική συγγραφέας και το έργο της έχει αλλάξει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων παγκοσμίως. Ως παιδί, η Aletheia Luna ανατράφηκε σε μια φονταμενταλιστική χριστιανική εκκλησία. Αλλά μετά από κατάθλιψη, απομόνωση και άγχος ως αποτέλεσμα των επικίνδυνων λατρευτικών τους διδασκαλιών, γνώρισε πνευματική αφύπνιση στην ηλικία των 19. Από την στιγμή που έφυγε και μάζεψε τα κομμάτια της ζωής της, η Luna αφιερώθηκε στην εσωτερική γιατρειά και μια διαδικασία που ονομάζει soulwork (= δουλειά με την ψυχή). Ως μύστης, πνευματική μέντορας και ψυχοθεραπεύτρια, αποστολή της είναι να βοηθήσει τους άλλους να συνειδητοποιήσουν την παγίδα στην οποία έχουν πέσει και να βρουν χαρά, δύναμη, και απελευθέρωση σε κάθε περίσταση.