ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ (Μέρος B)

 (Με αυτήν την ανάρτηση ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

     Ωστόσο, αυτό μπορεί να αλλάξει οποιαδήποτε στιγμή το θελήσουμε. Το πρώτο και σημαντικότερο βήμα είναι να επανασυνδεθούν οι άνθρωποι με αυτή τη βασική λειτουργία της φαντασίας που υπάρχει μέσα σε όλους μας. Αυτή είναι η άμεση σύνδεσή μας με το σύμπαν και την απέραντη δυνατότητα του. Στην πραγματικότητα, η ανθρώπινη κοινωνία δεν θα είχε εξελιχθεί σε αυτό που είναι σήμερα, αν κάποιος δεν την είχε φανταστεί έτσι για πρώτη φορά. 

                        

     Πρέπει κυριολεκτικά να δημιουργήσουμε νέα συστήματα που δεν υπάρχουν, όμως περιμένουν μέσα στο άπειρο κενό όλων των δυνατοτήτων να αξιοποιηθούν. Αυτό σημαίνει να ξεκινήσουμε νέες ιδέες στο μυαλό μας και να ξεκινήσουμε νέα συστήματα μέσα στο τοπικό μας περιβάλλον. Έχει σχέση με τη δημιουργία ενός νέου νομισματικού συστήματος για τις οικονομικές συναλλαγές, επειδή γνωρίζετε ότι το σημερινό νομισματικό σύστημα δεν είναι η μόνη δυνατότητα. Πρόκειται για την οικοδόμηση νέων συστημάτων εξουσίας, επειδή γνωρίζετε ότι η σημερινή είναι ισχυρή μόνο επειδή το έχουμε πιστέψει. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναλάβουμε άμεση δράση για να κάνουμε το θηρίο να πεθάνει από την πείνα, το οποίο είναι το σημερινό μας σύστημα, επειδή υπάρχει η αυτοπεποίθηση ότι μπορείτε να δημιουργήσετε κάτι καλύτερο. Δεν εξαρτόμαστε από το σύστημα. Αλλά πιστεύουμε ότι εξαρτόμαστε επειδή δεν έχουμε την αυτό-πεποίθηση και τη δημιουργικότητα στη φαντασία μας για να φανταστούμε κάτι καλύτερο.

     Ήρθε η ώρα να σπάσουμε το καλούπι και να αμφισβητήσουμε αυτό που αρχικά θεωρούσαμε ότι είναι στερεό. Τα πράγματα δεν είναι σταθερά και μπορούν να αλλάξουν ανά πάσα στιγμή. Όλα καταλήγουν στην αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Όπως έχω μάθει από το δικό μου ταξίδι, μόλις αρχίσετε να υλοποιείτε αυτή τη φαντασία μέσα σας, ο κόσμος γύρω σας κυριολεκτικά αρχίζει να αλλάζει και τα κομμάτια αρχίζουν να μπαίνουν στη σωστή τους θέση. Ίσως να μην είναι ακριβώς όπως τα είχατε σχεδιάσει, αλλά αυτός είναι ολόκληρος ο ορισμός της φαντασίας, η εκδήλωση δρόμων που δεν υπήρχαν προηγουμένως.

                     

     Ο νόμος του σύμπαντος είναι η αγάπη, και η φαντασία είναι ο τρόπος που μιλάει το σύμπαν κατ’ ευθείαν σ’ εμάς. Απλά πρέπει να μάθουμε πώς να αποκτήσουμε πρόσβαση σ’ αυτή τη φωνή και να την ακούσουμε. Ο κόσμος αλλάζει και οι παλιοί τρόποι αρχίζουν να μην λειτουργούν πια. Αυτό το κάνει να είναι πιο σημαντικό από ποτέ να οραματιστούμε κάτι νέο και καλύτερο, αντί να επιστρέφουμε πίσω σε προηγούμενους σχεδιασμούς. Πάντα παραπονιόμαστε για την ιστορία που επαναλαμβάνει τον εαυτό της, παρ’ όλα αυτά, με κάποιο τρόπο δεν συνειδητοποιούμε ότι απλά επιστρέφουμε στους παλιούς τρόπους σκέψης που στερούνται φαντασίας.

     Αυτό είναι το θεμέλιο όλης της αλλαγής. Να υλοποιήσουμε κάτι νέο που δεν υπήρχε πριν. Το εξωτερικό περιβάλλον είναι αδύναμο μπροστά στην δυνατή φαντασία, ανεξάρτητα από το πόσο αναπτυγμένο είναι το εξωτερικό σύστημα ελέγχου. Το μόνο πράγμα που μας σταματάει είναι οι περιορισμοί που βάζουμε με το νου μας. Ωστόσο, εάν μπορέσουμε να τους αφήσουμε πίσω μας, θα υπερβούμε αυτόν τον κόσμο και θα επιτύχουμε κάτι πολύ πιο όμορφο και δίκαιο. Αυτό είναι κάτι που αναμφίβολα όλοι θέλουμε, τώρα χρειάζεται μόνον να έχουμε την πεποίθηση ότι μπορούμε να το δημιουργήσουμε. Δεν υπάρχουν κανόνες. Οι δυνατότητες είναι ατελείωτες.

 

Του Tim Bryant

Αχόρταγος ελεύθερος-στοχαστής, ο Tim έχει κάνει αποστολή του να ψάχνει για την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή αυτή μπορεί να έρθει. Μετά την αφύπνιση του πριν από αρκετά χρόνια, το πάθος του για γνώση και δικαιοσύνη τον οδήγησε σε ένα ταξίδι στη βαθιά έρευνα, πολιτιστικά ταξίδια και πλήρη επέκταση του νου. Ο Tim θεωρεί ότι οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στα χέρια των πολιτών, λόγω της αυγής του Διαδικτύου, δεν μπορούν να σταματήσουν σε αυτό το σημείο, γι' αυτό έχει κάνει στόχο του να συμβάλει στη διευκόλυνση και τη διάσπαση αυτής της πολύπλοκης ροής πληροφοριών, έτσι ώστε να μπορέσουν και άλλοι να επιταχύνουν την αφύπνιση τους και να αποτελέσουν μέρος της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει στην κοινωνία.

ΓΙΑΤΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ (Μέρος Α)

 (Αυτό το θέμα ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

     Καθώς ο κόσμος συνεχίζει να αφυπνίζεται στην αληθινή φύση της πραγματικότητας, η συχνότητα της πραγματικής αλήθειας γίνεται όλο και πιο δυνατή εν τω μέσω της συλλογικής συνειδητότητας. Όσο περισσότερο κρατάει αυτό το ταξίδι, τόσο περισσότερο πλησιάζει στον εντοπισμό των βασικών αιτιών του τι είναι θεμελιωδώς λάθος με τον σημερινό κόσμο. Ενώ τα εναλλακτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης συχνά συζητούν όλα τα στραβά στοιχεία του συστήματος και τους τρόπους με τους οποίους ελέγχονται οι μάζες, συχνά δεν μιλάμε για το τι θα κάνουμε για να το αλλάξουμε για την βελτίωση της ανθρωπότητας. 

                      

     Αν και αυτό δεν πρέπει να μειώσει τη σπουδαιότητα του εντοπισμού των προβλημάτων, η αλήθεια είναι ότι η ανάλυση των προβλημάτων προκαλεί πραγματική διαφορά μόνον εάν είμαστε πρόθυμοι και ικανοί να βρούμε απτές λύσεις που στη συνέχεια τίθενται σε εφαρμογή. Αν και υπάρχουν πολλές λύσεις που μπορούν να συζητηθούν, φαίνεται ότι ένα πράγμα ξεχωρίζει πάνω από όλα όταν πρόκειται για την αλλαγή του κόσμου. Αυτή η λύση δεν είναι άλλη από την αγνή φαντασία.

     Η φαντασία είναι αυθεντική νοητική και σωματική δημιουργία. Είναι η υλοποίηση από κάτι που δεν υπήρχε προηγουμένως, είτε δημιουργώντας κάτι νέο είτε συνδέοντας σημεία που αποσυνδέθηκαν προηγουμένως. Αυτό έρχεται σε άμεση αντίθεση με κάτι που είναι σταθερό ή ελεγχόμενο, ενώ η ιδέα ήδη θεωρείται ολόκληρη ή πλήρης, οπότε ο νους αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει κάτι περισσότερο που μπορεί να προστεθεί. Ολόκληρες ή ολοκληρωμένες έννοιες παύουν να υπάρχουν ως περιοχές στις οποίες η φαντασία μπορεί να αναρωτηθεί.

     Μερικοί θα μπορούσαν να ρωτήσουν γιατί αυτό είναι τόσο σημαντικό όταν υπάρχουν τόσα πολλά άμεσα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ο Albert Einstein συνοψίζει με πολύ καλό τρόπο το σκεπτικό πίσω από τη σημασία της φαντασίας όταν λέει, «Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε όταν τα δημιουργήσαμε». Αυτό που είναι πολύ βαθιά σημαντικό σχετικά με αυτή η δήλωση είναι ότι δείχνει ότι πρέπει να καλλιεργήσουμε την κατάλληλη νοοτροπία, όπως να έχουμε ένα ανοιχτό και περίεργο μυαλό γεμάτο γνώσεις, προτού μπορέσουμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα. Δεν είναι καλό να έχουμε μια ομάδα ανθρώπων έτοιμη να αναλάβει δράση, εάν η δράση αυτή είναι λανθασμένη λόγω παλιών, ελαττωματικών μοντέλων σκέψης. Αυτό οδηγεί μόνο σε αδιέξοδα, που αναγκάζουν τους ανθρώπους να ξεκινήσουν από την αρχή ή ακόμα χειρότερα, να αποθαρρύνονται και να τα παρατάνε. 

                    

     Είναι αρκετά δίκαιο να υποθέσουμε ότι οι άνθρωποι που έχουν τον έλεγχο γνωρίζουν ότι αποκόπτοντας την επαφή των ανθρώπων με την φαντασία τους είναι απολύτως σημαντικό για τη διατήρηση της κυριαρχίας. Αυτό είναι καλά τεκμηριωμένο, δεδομένου ότι γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι στις ανώτερες βαθμίδες της εξουσίας είναι βουτηγμένοι στον αποκρυφισμό. Πολλοί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μάγοι της μαύρης μαγείας, που δημιουργούν μια πραγματικότητα για τους ανθρώπους να την υιοθετήσουν. Η ελίτ κερδίζει δύναμη με το σχεδιασμό συστημάτων που ωφελούν τον εαυτό τους, ενώ ο πολύς κόσμος τα εκλαμβάνει ως αληθινά χωρίς να γνωρίζει ότι το σύστημα είναι ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους. Αυτό συμβαίνει ανεξέλεγκτα σε όλη την κοινωνία σήμερα, καθώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν σε συστήματα που έχουν ελάχιστα ή καθόλου οφέλη για αυτούς.

     Όταν παρουσιάζεις ένα σύστημα στους ανθρώπους που έχεις κατασκευάσει και ελέγχεις, το τελευταίο πράγμα που θέλεις είναι οι άνθρωποι να αρχίσουν να βλέπουν μέσα από την ψευδαίσθηση και να φαντάζονται κάτι άλλο. Είναι επιτακτική ανάγκη να κρατήσεις το μυαλό τους μέσα σε ένα κουτί, που τρέχει συνεχώς σε κύκλους με τα ίδια μοτίβα σκέψης. Για να το εμποδίσουν αυτό, οι μαύροι μάγοι κάνουν την πραγματικότητα που δημιούργησαν τόσο πραγματική ώστε τοποθετούν ακόμη και  μοχλούς αλλαγής μέσα στο σύστημα για να δώσουν την εντύπωση ότι η αλλαγή είναι δυνατή μέσα στο σχεδιασμό τους. Εντούτοις, η πραγματικότητα είναι ότι το σύστημα είναι πολύ φτιαγμένο προς όφελός τους, άσχετα με το πώς μπορεί να παρουσιάζονται οι ψευδαισθήσεις. Οι άνθρωποι έχουν απλώς πέσει θύματα στο να πιστεύουν σε αυτήν την πραγματικότητα, λέγοντας συχνά τη φράση «έτσι είναι τα πράγματα». Αν και στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να φανταστούν έναν διαφορετικό κόσμο, και εκείνοι που το κάνουν θεωρούνται ταμπού.

 

Του Tim Bryant

Αχόρταγος ελεύθερος-στοχαστής, ο Tim έχει κάνει αποστολή του να ψάχνει για την αλήθεια σε οποιαδήποτε μορφή αυτή μπορεί να έρθει. Μετά την αφύπνιση του πριν από αρκετά χρόνια, το πάθος του για γνώση και δικαιοσύνη τον οδήγησε σε ένα ταξίδι στη βαθιά έρευνα, πολιτιστικά ταξίδια και πλήρη επέκταση του νου. Ο Tim θεωρεί ότι οι πληροφορίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στα χέρια των πολιτών, λόγω της αυγής του Διαδικτύου, δεν μπορούν να σταματήσουν σε αυτό το σημείο, γι' αυτό έχει κάνει στόχο του να συμβάλει στη διευκόλυνση και τη διάσπαση αυτής της πολύπλοκης ροής πληροφοριών, έτσι ώστε να μπορέσουν και άλλοι να επιταχύνουν την αφύπνιση τους και να αποτελέσουν μέρος της αναπόφευκτης αλλαγής που συμβαίνει στην κοινωνία.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ

      Έχετε ακούσει ότι το φαγητό συνοδεύεται με κρασί, αλλά ίσως ακόμα πιο σημαντικό είναι να συνοδεύετε τα γεύματα σας με μουσική.  Η αρμονία  και οι δονήσεις της μουσικής μπορούν να επηρεάσουν τα μόρια στα φυτά και να εμπλουτίσουν το φαγητό με ενέργεια, χαρά, και ζωντάνια όταν παίζει ενώ εσείς μαγειρεύετε.  Εν τούτοις, η εμπειρία του γεύματος επίσης μπορεί να διευρυνθεί πολύ από την μυστικιστική αλχημεία της μουσικής.  Επιλέγοντας μελωδίες που ταιριάζουν και διευρύνουν την δόνηση του φαγητού, μπορείτε να δημιουργήσετε μαγικά γεύματα και να υπερβείτε την απλή πράξη του φαγητού.  Αν, όμως, επιλέξετε μουσική που έρχεται σε αντίθεση με το γεύμα σας, είναι δυνατόν να μειώσετε την ενέργεια και την εμπειρία. Για παράδειγμα, αν το δείπνο σας είναι άσπρο ψάρι με σάλτσα κάπαρης, ελαφρά μυρωδάτο κρασί σαντορνιέ, και ελαφρά σαλάτα από άγρια λαχανικά και ακούτε heavy metal, ίσως να χάσετε την χάρη του γεύματος επειδή η δύναμη του καλύπτεται από την ενέργεια της μουσικής.  Αν, όπως, παίζει Franz Schubert ή απαλή jazz, η μουσική μπορεί να διευρύνει βαθιά την ενέργεια ολόκληρου του γεύματος.  Τα χρώματα μπορεί να είναι περισσότερο λαμπερά, οι γεύσεις πιο δυνατές, και το πιο σημαντικό, το σώμα σας μπορεί να απορροφήσει όλη την ενέργεια από το φαγητό, επειδή η δόνηση της μουσικής ταιριάζει με την αρμονική του γεύματος.

                            

     Από την άλλη μεριά, αν έχετε μια καταπληκτική χειροποίητη πίτσα με ψητές τομάτες, στρωμένες με τυριά εισαγωγής, και λίγες καυτερές πιπεριές επάνω, σερβιρισμένη με ένα πλούσιο κόκκινο κρασί, μια πολύ χαλαρωτική μουσική θα μπορούσε να υποτιμήσει τις δυνατές γεύσεις.  Αλλά αν ακούτε κιθάρα φλαμένκο, μια γεμάτη πάθος όπερα, ή ακόμα και ροκ-εν-ρολ ή μουσική κάντρυ με δυνατό ρυθμό, οι γεύσεις και οι μυρωδιές του γεύματος μπορεί να διευρυνθούν.

     Όλο και περισσότερο, οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων συνειδητοποιούν την αξία του να συνοδεύεται το φαγητό με μουσική.  Για παράδειγμα, ο Thomas Keller, ένας από τους πιο διάσημους σεφ στην Αμερική, έχει προσλάβει εταιρίες ως συμβούλους σχετικά με την συνοδεία του φαγητού με μουσική αλλά επίσης και με του χώρου μέσα στον οποίο παίζεται η μουσική.  Όχι μόνον ένα μουσικό κομμάτι ακούγεται διαφορετικά μέσα σε μια μεγάλη αίθουσα με πολλούς πελάτες που γευματίζουν, σε σύγκριση με ένα μικρό, ζεστό χώρο με τζάκι και καθίσματα για δύο, αλλά επίσης έχει και διαφορετική αίσθηση.

                      

     Στα ρητρήτς μας, συνδυάζουμε προσεκτικά τα γεύματα μας με την μουσική.  Μερικές φορές, με τρόπο πολύ φανερό, αν έχουμε ένα Μεξικάνικο γεύμα, παίζουμε Μεξικάνικη μουσική.  Ξεκινάμε με κάτι γρήγορο, και μετά, καθώς το γεύμα εξελίσσεται, πέφτουμε σε πιο χαλαρωτική Μεξικάνικη μουσική.  Αν έχουμε ένα Ινδιάνικο γεύμα, χρησιμοποιούμε μουσική σιτάρ αλλά επίσης μερικές φορές Bollywood, ανάλογα με το φαγητό και την βραδιά. Μερικές φορές, πάντως, η επιλογή της μουσικής είναι πιο λεπτή.  Μπορεί να επιλέξουμε κάτι γρήγορο για να ανεβάσουμε την διάθεση ή κάτι πιο χαλαρωτικό για να έχουμε ένα ηρεμιστικό αποτέλεσμα.  Επί πλέον, η Meadow συνήθως λέει μια ιστορία σαν ξεκίνημα του κάθε γεύματος. Για παράδειγμα, αν πρόκειται για Γαλλικό γεύμα, μπορεί να ζητήσει από όλους να φανταστούν ότι βρίσκονται στο Cote d’ Azur, και κάθονται πάνω σε έναν λόφο παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον ωκεανό.  Μιλάει για την μυρωδιά της θάλασσας, τον ήχο των μουσικών που παίζουν σε απόσταση, και τον σερβιτόρο που σερβίρει στα ποτήρια το κρασί.  Η Meadow δημιουργεί την ατμόσφαιρα του Γαλλικού καφενείου, μετά προσθέτουμε την μουσική, και ξαφνικά όλοι μεταφέρονται με τον νου τους στη Νότια Γαλλία.

                                

     Πειραματιστείτε με διαφορετικούς τύπους μουσικής με το γεύμα σας για να δείτε πώς αυτοί επηρεάζουν την εμπειρία σας.  Μπορεί να εκπλαγείτε από αυτό που θα ανακαλύψετε.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

  

Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

 «Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, τότε παίξτε!»

-       William Shakespeare

                         

     «Θυμάμαι κάποτε, πριν πολλά χρόνια, όταν είχα πάει σε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές στην Ανατολική Ακτή.  Δεν θυμάμαι το φαγητό, τους σερβιτόρους, ή την διακόσμηση… αυτό που θυμάμαι είναι ότι δεν υπήρχε μουσική.  Τίποτα.  Ήταν σιωπηλά.  Φαινόταν τόσο ασυνήθιστο να τρώω σε ένα εστιατόριο που ήταν απόλυτα ήσυχα.  Ίσως για κάποιους ήταν ανακούφιση να τρώνε σε απόλυτη σιωπή, αλλά για μένα ήταν ένα άβολο συναίσθημα ακόμη και αδέξιο.  Όλοι οι πελάτες μιλούσαν ο ένας στον άλλο ψιθυριστά. Προσπάθησα πολύ να είμαι κι εγώ ήσυχη, αλλά είχα απόλυτη επίγνωση του κάθε ήχου που έκανε το πιρούνι μου πάνω στο πιάτο, και είχα επίγνωση του εαυτού μου κάθε φορά που άφηνα το ποτήρι πάνω στο τραπέζι.  Ίσως κάποιοι πήγαν στο εστιατόριο για αυτήν και μόνον την εμπειρία, αλλά βρήκα μία τραχύτητα σε αυτό το γεύμα που θα είχε μαλακώσει από την απλή προσθήκη της μουσικής.

     Όσοι εργάζονται σε εστιατόρια αντιλαμβάνονται την δύναμη της μουσικής να διευρύνει την εμπειρία του γεύματος.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν καθόμουν σε ένα μικρό καφέ στο Seattle. Είχα ένα μεγάλο, αχνιστό καπουτσίνο στα χέρια μου όταν άρχισαν να παίζουν την μουσική της ταινίας «The Mission». Ξαφνικά ένιωσα σαν να ανέβαινα στους ουρανούς.  Τα σύννεφα έξω από το παράθυρο έμοιαζαν φωτεινά και λαμπερά.  Η μυρωδιά του καπουτσίνο και αυτή η μουσική γράφτηκαν για πάντα στο μυαλό μου.  Μιαν άλλη φορά, ήμουν με την Meadow και τον David στην Ταϊλάνδη.  Είχαμε βρει ένα μικρό ανοικτό καφέ.  Στην πολύ πρωινή ζέση και σκόνη, με τις κότες να τρέχουν μέσα στον δρόμο και τις κόρνες να ηχούν, η μουσική του Jack Johnson διέσχιζε τον αέρα.  Φαινόταν τόσο παράξενο να ακούς έναν Αμερικανό μουσικό τόσο μακριά από την πατρίδα, αλλά η μουσική ήταν τέλειο σκηνικό για το γεύμα… ένα σκηνικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ».

 

Denise

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΤΑΛΙΚΩΝ

     Ο Mole ήρθε σε μας πριν τρία χρόνια, σε ηλικία επτά εβδομάδων, μία αξιαγάπητη μικρή μπάλα με έξυπνα, σαν ανθρώπινα μάτια. Είναι μια ιδιαίτερη ράτσα σκύλου που λέγεται Ιταλικό σπινόνε, που μερικές φορές αναφέρεται και σαν Ιταλικό γκριφόν.  Με μακριά, κρεμαστά αυτιά, πλούσιο μούσι, και μουστάκι, μοιάζει με αστείο τύπο που καπνίζει την πίπα του.  Ο Mole πλησιάζει τον κόσμο με μια άνεση, που σημαίνει ότι κάνει τα πάντα στον δικό του χρόνο και με τον δικό του τρόπο.  Αλλά μην σας ξεγελάει αυτό. Το μυώδες, 50 κιλών σώμα του είναι απόδειξη του τι αξίζουν δύο χιλιάδες χρόνια γονιδίων κυνηγόσκυλων.

                       

     Αυτό που αρχικά νομίσαμε ότι ήταν βλακεία και πείσμα αποδείχτηκε ότι είναι εξυπνάδα και οξύνοια. Στην εκπαίδευση, ο άλλος σκύλος μας θα πάει σαν την νυχτερίδα που βγαίνει από την κόλαση, ίσα κατά-πάνω, μέσα από πυκνή βλάστηση που σε τρυπάει για να πάρει το αντικείμενο. Ο Mole, αντιθέτως, θα εκτιμήσει την κατάσταση και θα βρει τον καλύτερο τρόπο δρόμο για να παρακάμψει τα εμπόδια, άσχετα από το πόσο χρόνο του πάρει.  Ο Mole σκέπτεται βαθιά τα πράγματα και πώς να φέρει σε πέρας αυτά που έχει να κάνει.  Όταν είναι σίγουροι ότι απλά χαζεύει ή έχει μπερδευτεί, ή έχει χάσει τελείως την μυρωδιά, αυτός ξαφνικά φέρνει τη δουλειά εις πέρας.

     Ο Mole πηγαίνει επίσης σε τάξεις ευκινησίας – στην πραγματικότητα, έχει γίνει ένας σούπερ σταρ στην ευκινησία, αποδεικνύοντας για μια φορά σε όλους ότι έχουν πέσει έξω.  Κανείς δεν περίμενε ότι ένα τέτοιο μεγάλο, αργοκίνητο σκυλί να είναι τόσο γρήγορο και ευκίνητο.  Ο Mole μας είναι γεμάτος εκπλήξεις!

     Παίρνουμε μέρος σε αγώνες τοξοβολίας σε ολόκληρη τη χώρα, και οι σκύλοι μας έρχονται κι αυτοί μαζί.  Όπου πηγαίνουμε, οι άνθρωποι μας σταματούν, θέλοντας να τον συναντήσουν και να ρωτήσουν γι’ αυτόν.  Μερικές φορές καταντάει τρέλα καθώς διασχίζουμε μόλις λίγα μέτρα πριν ο επόμενος μας σταματήσει.  Συνήθως μιλούν πρώτα σε αυτόν πριν μιλήσουν σε εμάς.  Έχουμε σταθεί τυχεροί κι έχουμε γνωρίσει κάποιους αξιολάτρευτους ανθρώπους λόγω του Mole!

                              

     Νωρίτερα αυτή τη χρονιά ο Mole άρχισε να κουτσαίνει από ένα πόδι, και δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια φανερή αιτία.  Η ξεκούραση δεν βελτίωσε την κατάσταση, έτσι τον πήγαμε στον κτηνίατρο για περαιτέρω εξετάσεις. Πήρα τα καταστροφικά νέα όταν το άλλο μου μισό ήταν μακριά για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο: Ο Mole είχε καρκίνο των οστών που δεν θεραπεύεται, με πολλούς πόνους και φοβερά σπάνιο για ένα σκύλο σε τόσο νεαρή ηλικία.  Τηλεφώνησα στον σύντροφο μου, και ήρθε σπίτι αμέσως.  Ο κόσμος μάς φάνηκε να καταρρέει καθώς αντιμετωπίσαμε την φοβερή πρόγνωση του Mole. Προετοιμαστήκαμε να πούμε αντίο στον αγαπημένο γλυκό μας φίλο.

     Ο κτηνίατρος, όμως, δεν ήταν προετοιμασμένος να εγκαταλείψει τον   Mole.  Μας έπεισε να ακρωτηριάσουμε το πόδι του, λέγοντας ότι οφείλαμε να του δώσουμε αυτήν την ευκαιρία. Δεν θέλαμε να βάλουμε τον Mole να υποστεί περισσότερο πόνο, αλλά ο κτηνίατρος μας διαβεβαίωσε ότι θα γιατρεύονταν γρήγορα, και ότι ο πόνος θα ήταν μηδαμινός. Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε.

     Ήταν μια εξουθενωτική, συναισθηματική στιγμή για εμάς, να επανεξετάσουμε την απόφαση μας.  Θα κατάφερνε ποτέ ο Mole να κάνει ξανά κάποια από τα πράγματα που αγαπούσε; Μήπως η χειρουργική αυτή επέμβαση απλά παράτεινε μια οδυνηρή ασθένεια που θα μπορούσε να τον σκοτώσει έτσι κι αλλιώς; Ποια θα ήταν η ποιότητα της ζωής του;

     Τα νέα διαδόθηκαν για την κατάσταση του Mole. Μηνύματα αγάπης και υποστήριξης έρχονταν σε εμάς από ανθρώπους από ολόκληρη τη χώρα – πολλοί από αυτούς στην πραγματικότητα ξένοι για εμάς, αλλά όλοι τους άνθρωποι που είχαν συναντήσει και ερωτευτεί τον Mole.  Μέσα σε μόνον τρία χρόνια ο Mole είχε αγγίξει τις καρδιές πολλών. Δεν ήταν, παρά μόνον τότε που συνειδητοποιήσαμε τον αντίκτυπο που ο σοφός αυτός σκύλος είχε στους ανθρώπους.  Το ενδιαφέρον και οι ευχές τους για την ανάρρωση του Mole ήταν εκπληκτικό, και μας βοήθησε πραγματικά σε μια δύσκολη στιγμή.  

                                       

     Δύο ημέρες μετά την επέμβαση ο κτηνίατρος μας τον έφερε σπίτι, λίγο ζαλισμένο και ταραγμένο.  Μετά από μία εβδομάδα ο Mole κυκλοφορούσε αρκετά καλά στα τρία πόδια.  Μετά από δύο εβδομάδες τα ράμματα αφαιρέθηκαν, και μπορούσε να κάνει μικρούς περιπάτους.  Μετά από τρεις εβδομάδες, ο Mole τριγύριζε όπως έκανε πάντα.  Τώρα έχει επιστρέψει στην εκπαίδευση του, κάνοντας ακόμα τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, αλλά το πιο σημαντικό, ακόμα κάνοντας πράγματα!

     Αισθάνομαι απόλυτα ταπεινά στην παρουσία του.  Κατά την διάρκεια των γεγονότων αυτών των τελευταίων εβδομάδων, ο Mole έχει συμπεριφερθεί με πολύ μεγάλο κουράγιο και τεράστια αξιοπρέπεια.  Ούτε για μια φορά δεν παραπονέθηκε ή έκανε κάποια φασαρία.  Ο Mole μου έχει διδάξει τόσα πολλά – πώς να χαλαρώνω και να είμαι υπομονετική είναι το μεγαλύτερο μάθημα.  Να τον παρακολουθώ να αντέχει αυτό το βασανιστήριο και να διατηρεί την ηρεμία του με κάνει να συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα για το οποίο να γρινιάζω.  Αν εκείνος μπορεί να το ξεπεράσει αυτό, τότε κι εγώ μπορώ να ξεπεράσω οτιδήποτε μου συμβεί.

     Δεν γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον γλυκό, υπέροχο Mole μας. Μπορεί να τον έχουμε μαζί μας για μόνον έξη μήνες ακόμη, ή μπορεί να είμαστε ευλογημένοι με έξι ακόμη χρόνια, αλλά το σημαντικό είναι ότι τον έχουμε ακόμη, και θα φροντίσουμε με σιγουριά ότι το υπόλοιπο της ζωής του θα είναι γεμάτο με δράση και παιχνίδι όπως τα πρώτα τρία χρόνια του.  Χωρίς αμφιβολία, ο Mole θα συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας διδάσκει με το ήρεμο, χαλαρό του στυλ ότι άσχετα από το τι συμβαίνει, η ζωή αξίζει πραγματικά να την ζεις στο έπακρον.

 

Της Ali Le-Mar

                          

Το σχόλιο του Bernie:

     Το «Μαθήματα Ιταλικών» μου θυμίζει έναν από τους φίλους μας που σώσαμε, ένα ημίαιμο γκριφφόν με ίσο σαν σύρμα τρίχωμα.  Τα γκριφφόν έχουν καλοσυνάτα, σαν ανθρώπου μάτια.  Πήγαμε στον καταφύγιο να υιοθετήσουμε ένα σκύλο.  Ένας από αυτούς πήδηξε και μου δάγκωσε τη μύτη, αλλά τον υιοθετήσαμε και ο ένας γιός μας τον πήρε σπίτι.  Ένας άλλος που σώσαμε έτρεχε ολόγυρα ενώ φορούσε λουρί, και έδενε τα πόδια όλων μέχρι πάνω, και τους έριχνε κάτω.  Η Bobbie τον έβγαλε Bruiser (= πυγμάχο) – απόλυτα κατάλληλο.  Όλοι όσοι γνώρισαν τους σκύλους αυτούς τους αγάπησαν. Ήταν ιδιαίτεροι χαρακτήρες.

     Ήξερα κάποιον του οποίου ο γάτος ήταν στο νοσοκομείο, και ο κτηνίατρος τηλεφώνησε για να τους πει ότι ο γάτος τους δεν θα τα κατάφερνε.  Πρότεινε ότι καλό θα ήταν να του κάνουν ευθανασία.  Έτσι, ο φίλος μου είπε, «Έρχομαι.  Θέλω να είμαι εκεί μαζί του».  Ολόκληρη η οικογένεια πήγαν στο νοσοκομείο δακρυσμένοι.  Ο κτηνίατρος έφερε τον γάτο τους στην αίθουσα εξέτασης, μεταφέροντας το μικρό πλασματάκι στα χέρια του.  Αλλά όταν ο γάτος είδε την οικογένεια, πήδηξε από τα χέρια του κτηνίατρου, πετάχτηκε κάπου έξη μέτρα μέχρι την άλλη άκρη του δωματίου, και προσγειώθηκε πάνω στο στήθος του ιδιοκτήτη του.

     «Μία ώρα πριν πέθαινε», ο έκπληκτος κτηνίατρος είπε.  Μου είπαν την ιστορία αυτή δύο χρόνια μετά το περιστατικό, και ο γάτος ακόμη δυνάμωνε.  Υπάρχει λοιπόν ένα άλλο μάθημα σε αυτό: Όταν είσαι άρρωστος, να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που αγαπάς.  Ο σκύλος της Ali μπορεί να νιώσει την αγάπη της οικογένειας του, κι έτσι είναι ευτυχισμένος.  Έχει όλα όσα χρειάζεται.  Δεν θεωρεί ότι του λείπει κάτι.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)

ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ

Είναι δύσκολο να εμπιστευτείς κάτι που δεν μπορείς να δεις.  Ακόμη και μετά από επτά σοβαρές εγχειρήσεις, μερικές φορές έχω δυσκολία να εμπιστευτώ την γιατρειά μου.  Το 1981, ανέπτυξα περιτονίτιδα και σήψη όταν τα ράμματα που κρατούσαν το έντερο μου υποχώρησαν μετά από μια επί έξη ώρες χειρουργική επέμβαση στην περιοχή της κοιλιάς.  Μέχρι τη στιγμή που έγινε η σωστή διάγνωση, είχα αρρωστήσει σοβαρά.  Με γύρισαν βιαστικά πίσω στο χειρουργείο, όπου μια επί πλέον χειρουργική επέμβαση προφανώς έσωσε τη ζωή μου.  Θυμάμαι να με σπρώχνουν κατά μήκος ενός διαδρόμου με μεγάλη ταχύτητα, τα φώτα από πάνω μου να είναι αναμμένα, τον χειρουργό μου, ο οποίος ήταν και φίλος μου, να τρέχει μέσα στον διάδρομο που βρισκόμουν.  Με την ιατρική κουλτούρα να είναι αυτή που είναι, μου μιλούσε για την περίπτωση μου σαν να ήμασταν δύο γιατροί που τρώγαμε μέσα στην τραπεζαρία των γιατρών, και μιλούσαμε για έναν κοινό μας ασθενή.  «Ξέρεις», είπε άνετα, «λόγω της μόλυνσης θα πρέπει να κλείσουμε την πρωταρχική δίοδο». Γεμάτη με φάρμακα και πολύ άρρωστη, θυμάμαι ότι σκέφτηκα, «Πρωταρχική δίοδο. Ήξερα τι σημαίνει αυτό». Μετά, τα γεγονότα επιταχύνθηκαν και έχασα την επαφή με όλα.

                        

     Αρκετές ώρες αργότερα, ξύπνησα στην αίθουσα ανάνηψης ζαλισμένη συνειδητοποιώντας ότι είχα επιβιώσει για άλλη μια φορά.  Μη έχοντας τελείως τις αισθήσεις μου, διερεύνησα την κοιλιά μου με τα δάκτυλα μου. Υπήρχε ένας μεγάλος μαλακός επίδεσμος ακριβώς όπως και πριν.  Ανακουφισμένη από το οικείο, κοιμήθηκα.

     Την επομένη ημέρα η νοσοκόμο ήρθε να αλλάξει τις γάζες.  Μιλώντας άνετα, τράβηξε τους επιδέσμους και εγώ κοίταξα περιμένοντας να δω την συνηθισμένη δεκα-τεσσάρων ιντσών μήκους τομή με την προσεγμένη σειρά των εκατό ή περισσότερων βελονιών.  Αντ’ αυτού, υπήρχε μια μεγάλη ανοικτή πληγή, πιο ανοικτή από όσες είχα δει ποτέ ενώ βοηθούσα μέσα στο χειρουργείο.  Θυμήθηκα τα λόγια του χειρουργού μου απότομα – πρωταρχική δίοδο – και σήμερα ήξερα τι σήμαινε αυτό.  Στην παρουσία της μόλυνσης δεν θα υπήρχαν ράμματα. Το περιτόναιο και η περιτονία θα έκλειναν και μετά η πληγή θα έμενε ανοικτή να γιατρευτεί μόνη της.

     Βαθιά σοκαρισμένη, κοίταξα κάτω, την κατεστραμμένη μου κοιλιά.  Χωρίς αμφιβολία επρόκειτο για μια μοιραία πληγή.  Θυμάμαι ότι σκέφτηκα, «Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει καλά αυτό το πράγμα».  Η νοσοκόμα συνέχισε να μιλά χαρούμενα, χωρίς να γνωρίζει την αντίδραση μου.  Τυλίγονταν την γάζα πάλι στη θέση της, βγήκε από το δωμάτιο.  Το επόμενο πρωί επέστρεψε να αλλάξει την γάζα πάλι.  Αυτή τη φορά γύρισα στο πλάϊ το κεφάλι μου και δεν κοίταξα.  Μου μιλούσε ευχάριστα ενώ έκανε τη δουλειά της.  Δεν απάντησα.  Ήμουν σε απελπισία.

                       

     Για αρκετά πρωινά, κάναμε αυτήν την ίδια ρουτίνα, εκείνη επαναφέροντας στη θέση του τον επίδεσμο, να μουρμουρίζει λόγια για να μου δώσει κουράγιο, εγώ, με γυρισμένο κεφάλι, μεριμένοντας το τέλος.  Μετά από μια εβδομάδα περίπου, σκέφτηκα ότι παρά τις πιθανότητες για το αντίθετο, ήμουν ακόμη εδώ.  Ίσως τελικά να μην πεθάνω από αυτήν την πληγή, αλλά να πρέπει να ζήσω με αυτή.  Αυτό δημιουργούσε τελείως διαφορετικές ανησυχίες και εμμονές.  Πώς θα ζούσα με αυτήν την μεγάλη τρύπα μπροστά μου; Ίσως μετά από πολλά χρόνια να γέμιζε και να γινόταν επίπεδη – μία ουλή δεκα-τέσσερις ίντσες μακριά και αρκετές ίντσες φαρδιά.  Μέχρι τότε όχι στενά τζήν ή μαγιό.  Θα μπορούσα να φορέσω ρούχα σε έξτρα-λάρτζ μέγεθος; Ή να γέμιζα την βαθιά τρύπα στην κοιλιά μου με βαμβάκι και να την έδενα ώστε να μην φαίνεται;

     Μετά από λίγες μέρες με τέτοιες σκέψεις, έγινε φανερό ότι αν ήταν να ζήσω με αυτή, θα έπρεπε να την δω. Έτσι εκείνη την ημέρα, όταν η νοσοκόμα τράβηξε τις γάζες, ανάγκασα τον εαυτό μου να κοιτάξει ξανά, περιμένοντας να δω την ολάνοικτη πληγή που ήταν δέκα μέρες πριν.  Αλλά δεν ήταν η ίδια.  Έκπληκτη, είδα ότι είχε αρχίσει να κλείνει στο βάθος και ήταν ολοφάνερα πιο στενή.  Και τότε κάτι καταπληκτικό άρχισε να συμβαίνει. Μέρα με την ημέρα, τραβούσε την γάζα κι εγώ παρακολουθούσα αυτή τη μεγάλη πληγή, που με τον αργό, υπομονετικό τρόπο όλων των φυσικών πραγμάτων, σιγά-σιγά έγινε μια ουλή σαν τρίχα ψιλή.  Κι εγώ, μια γιατρός, δεν είχα έλεγχο αυτής της διαδικασίας.  Ήταν ταπεινωτικό.  Είχα εν τούτοις μια θέση στην πρώτη σειρά στην διαδικασία της γιατρειάς.  Ήταν μόνον πολύ αργότερα που συνειδητοποίησα ότι κρατούσα την ίδια αυτή θέση στην πρώτη σειρά από τη στιγμή που μπήκα στην ιατρική σχολή.  Η δύναμη της ζωής της οποίας είχα γίνει μάρτυρας στον εαυτό μου ήταν δικαίωμα από την στιγμή της γέννησης όλων μας.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο της Rachel Naomi Remen, M.D., “Kitchen Table Wisdom”)