ΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΔΩΡΑ

 

Άσκηση 37

ΚΑΝΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΔΩΡΑ

Τι Θέλεις να Λάβεις;

 

Τι επιθυμείς; Τι νομίζεις ότι αξίζεις; Είναι αυτά τα δύο το ίδιο; Τι, αν μη τι άλλο, σε έκαναν οι γονείς σου να αισθάνεσαι ότι αξίζεις, ή ότι δεν αξίζεις; Για τι προσεύχεσαι; Σταμάτα και σκέψου τις επιθυμίες σου.  Είτε το αντιλαμβάνεσαι είτε όχι, δημιουργείς την ζωή σου βάσει αυτών των σκέψεων.  Πάρε λίγο χρόνο για τον εαυτό σου και κάνε μια ειλικρινή εκτίμηση των επιθυμιών που έχουν κατευθύνει την ζωή σου μέχρι τώρα.

                                       

      Ήρθε η στιγμή να ξανασκεφτείς που πηγαίνεις και τι επιδιώκεις για τον εαυτό σου; Φτιάξε ένα νέο κατάλογο με όλα τα δώρα που θα ήθελες να λάβεις από τη ζωή – από υλικά πράγματα μέχρι δώρα με περισσότερο νόημα, όπως τα δώρα του χρόνου, της αγάπης, και της διατροφής. Επικεντρώσου πραγματικά σε αυτό που ψάχνεις για τον εαυτό σου.  Τι θα έκανε την ζωή σου να είναι ένα δώρο; Βάλε τα πράγματα αυτά σε προτεραιότητα.  Ένα κόσμημα είναι καλό, αλλά η ηρεμία του νου έχει πολύ μεγαλύτερη αξία.

     Πόσα από τα δώρα αυτά έχεις ήδη; Δώσε λίγο χρόνο για να εκφράσεις ευγνωμοσύνη για αυτά, για να πεις ευχαριστώ στον εαυτό σου και τη ζωή για αυτά που σου έχουν ήδη δοθεί. Μετά σκέψου τους καλύτερους τρόπους για να προσφέρεις στον εαυτό σου όλα τα δώρα που απομένουν στον κατάλογο σου – εκείνα που θα σου έφερναν ειρήνη και μια ζωή με νόημα. Πίστεψε με, μπορείς να έχεις αυτά που χρειάζεσαι.  Το κλειδί βρίσκεται στο να βγεις έξω και να κάνεις τα ψώνια πριν μια καταστροφή σου θυμίσει πόσο μικρή μπορεί να είναι η ζωή.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)

ΦΤΙΑΞΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

 

Άσκηση 36

ΦΤΙΑΞΕ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Άφησε Χρόνο για Σένα

 

Επί μία εβδομάδα, δουλειά σου είναι να δώσεις προσοχή στο πώς αισθάνεσαι καθώς πηγαίνεις από το ένα μέρος στο άλλο και από την μία δραστηριότητα στην άλλη. Να καταγράφεις τον χρόνο που περνάς σε κάθε δραστηριότητα και τα συναισθήματα σου σχετικά με αυτή σε ένα ξεχωριστό ημερολόγιο που έχεις μαζί σου, έτσι ώστε στο τέλος της εβδομάδας θα έχεις ένα συγκεκριμένο αρχείο για το πώς ακριβώς ήταν η εβδομάδα σου. Μην βασίζεσαι στη μνήμη σου.  Είναι εύκολο να καταπιέσεις τα πράγματα που δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις, γι’ αυτό γράφε τα πάντα.

                        

     Όταν η εβδομάδα τελειώσει, ξανακοίτα το ημερολόγιο σου. Είχες καθόλου χρόνο κατά την διάρκεια της εβδομάδας που θα χαρακτήριζες ως χρόνο παιχνιδιού; Υπήρξαν τίποτα δραστηριότητες κατά τις οποίες δεν πήγαινες με το ρολόϊ, όταν στην πραγματικότητα έχασες την αίσθηση του χρόνου; Για να δημιουργήσεις ένα πρόγραμμα που σε υποστηρίζει, αντί να σε εξοντώνει, τα δύο αυτά στοιχεία είναι απόλυτα απαραίτητα.  Κοίταξε τώρα για μέρη μέσα στο πρόγραμμα σου όπου θα μπορούσες να παρεμβάλεις περισσότερο ποιοτικό χρόνο για τον εαυτό σου.  Τι ήθελες να κάνεις αλλά δεν είχες χρόνο να το κάνεις; Βρες τον χρόνο αυτό.  Βεβαιώσου ότι προγραμματίζεις χρόνο για ξεκούραση, χρόνο για παιχνίδι, άσκηση ή δραστηριότητες, και όποια μαθήματα θέλεις να κάνεις.  Αυτό αντιμετώπισε το σαν να ήσουν αθλητής που δημιουργεί ένα  πρόγραμμα εκπαίδευσης για τους Ολυμπιακούς.

                            

     Τελικά, κάθισε κάτω με κοντινούς σου ανθρώπους και ξανακοίταξε και το παλιό σου πρόγραμμα και το καινούργιο που προτείνεται.  Προφανώς θα χρειαστεί να ζητήσεις από εκείνους που θα επηρεαστούν από όποιες αλλαγές να βοηθήσουν να υποστηρίξουν τα πράγματα που θέλεις να κάνεις.  Πρόσεξε να μην υπερασπιστείς τις παλιές σου αποφάσεις, αλλά να εργαστείς με τους άλλους να βρείτε τρόπους να αλλάξεις την ζωή σου ώστε αυτή να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες σου.

     Να θυμάσαι, δεν χρειάζεται να αλλάξεις τα πάντα αμέσως.  Αυτή είναι μια διαδικασία όπως όταν δημιουργείς ένα έργο τέχνης. Άρχισε να δημιουργείς ξανά την ζωή σου τώρα, και συνέχισε να την δημιουργείς ξανά με το πέρασμα του χρόνου.  Δεν πρόκειται απλά για την εξοικονόμηση χρόνου. Πρόκειται για την δημιουργία της ευτυχίας.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)

 

ΒΡΕΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Φρόντιζε τον εαυτό σου

 

«Προτιμώ να είμαι αληθινός στον εαυτό μου, ακόμη και με κίνδυνο να προκαλέσω τον χλευασμό των άλλων, αντί να είμαι ψεύτικος, και να υποφέρω τη δική μου απέχθεια»   -  Frederick Douglass

                       

Coaching Συμβουλή Νο 8

 

Το να φροντίζουν καλά τον εαυτό τους είναι, για πολλούς, το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να κάνουν.  Εξ αιτίας των επί μια ζωή αρνητικών μηνυμάτων για το αντίθετο, οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να δώσουν προτεραιότητα στις ανάγκες τους.  Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες το σώμα σου και ανταποκρίθηκες στο τι ήθελε συναισθηματικά και σωματικά; Η φροντίδα του εαυτού πρέπει να είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή σου επειδή εσύ είσαι το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή σου.  Δεν μπορείς να φροντίσεις την ψυχή σου με επιτυχία αν δεν φροντίσεις το σώμα μέσα στο οποίο κατοικεί.

                       

     Το επίπεδο της αυτό-εκτίμησης σου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στο πόσο καλά φροντίζεις τον εαυτό σου.  Αν δεν αισθάνεσαι ότι σε αγαπούν ή σε αναγνωρίζουν, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτό-εκτίμηση και έλλειψη της αγάπης για τον εαυτό και αποδοχή.  Τότε αρχίζεις να βάζεις τις ανάγκες της δουλειάς σου, της οικογένειας, και άλλων πριν από τις δικές σου ώστε να κερδίσεις αγάπη και αποδοχή.  Αρχίζεις να ζεις έναν ρόλο και όχι μια αυθεντική ζωή.

     Επαρκής φροντίδα του εαυτού σημαίνει επίσης να χρησιμοποιείς την φωνή σου. Όταν σου ζητούν να κάνεις κάτι που δεν θέλεις να κάνεις, πώς απαντάς; Αν απαντήσεις με ένα ναι, τότε λες όχι στον εαυτό σου.  Πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα μητέρες, νοσοκόμοι, και άλλοι φροντιστές, έχουν δυσκολία στο να πούνε όχι στις ανάγκες των άλλων. Είναι απασχολημένοι σώζοντας τον κόσμο και φροντίζοντας όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους.

                                       

      Από την άλλη μεριά, πώς απαντάς σε εκείνους που θα ενδιαφέρονταν για σένα; Δέχεσαι την βοήθεια όταν σου την προσφέρουν; Ή ακολουθείς τις συμβουλές όλων των άλλων εκτός από την δική σου; Για παράδειγμα, αν αντιμετωπίσεις μια ασθένεια και ο γιατρός σου σου γράψει μια θεραπεία με την οποία δεν συμφωνείς ή δεν θέλεις να βιώσεις, τι θα έκανες; Πάντα πρέπει να παίρνεις την δική σου απόφαση. Οι γιατροί, η οικογένεια, και οι φίλοι μπορεί να θέλουν να ακολουθήσεις την συμβουλή τους, αλλά εσύ πρέπει να έχεις το κουράγιο να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι ότι είναι σωστό για σένα.  Το να φροντίζεις τον εαυτό σου λέγοντας αυτό που πιστεύεις θα αλλάξει την συμπεριφορά αυτών που σε φροντίζουν και σου δίνει δύναμη.

     Κάνε τις επιλογές που σε φροντίζουν, είτε αυτό αφορά μια σχέση, μια χειρουργική επέμβαση, μια αλλαγή στην καριέρα, ή κάποιο άλλο γεγονός.  Μια από τις αγαπημένες μου φράσεις είναι, «Να είσαι αυτό που είσαι και όχι αυτό που δεν είσαι. Γιατί αν είσαι αυτό που δεν είσαι, δεν θα είσαι αυτό που είσαι». Πολύ συχνά βλέπω ανθρώπους οι οποίοι αφυπνίζονται στη ζωή και τελικά φροντίζουν τον εαυτό τους μόνον όταν τους πούνε ότι έχουν μια ασθένεια που απειλεί τη ζωή τους.  Μην ξοδεύεις λοιπόν την ζωή σου πεθαίνοντας. Ζήσε!

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)

   

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΛΕΞΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ (Μέρος Β)

(Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Σήμερα πέντε από τα παιδιά του ζουν σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων απ’ αυτόν, έχοντας διαλέξει το καθένα κι έναν τρόπο ζωής κατά το πρότυπο του πατέρα τους.  Είναι αφοσιωμένοι σύζυγοι και γονείς και η γεωργία είναι το επάγγελμα της επιλογής τους.  Είναι, αναντίρρητα, η ραχοκοκαλιά της κοινότητας τους. Υπάρχει όμως και η παρέκκλιση, και υποθέτω ευθύνονται γι’ αυτό εκείνες οι νυχτερινές εξορμήσεις στις οποίες με έπαιρνε μαζί του.  Ακολούθησα διαφορετική κατεύθυνση από τα άλλα πέντε παιδιά. Άρχισα την καριέρα μου ως εκπαιδευτικός, σύμβουλος και καθηγήτρια πανεπιστημίου, καταλήγοντας να γράφω βιβλία για γονείς και παιδιά, προκειμένου να μοιραστώ με άλλους αυτό που έμαθα για τη σημασία της ανάπτυξης της αυτοεκτίμησης στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Τα μηνύματα μου προς την κόρη μου είναι οι αξίες που πήρα από τον πατέρα μου, με μικρές τροποποιήσεις, βέβαια, που είναι αποτέλεσμα των εμπειριών που έχω από τη δική μου ζωή. Οι αξίες αυτές συνεχίζουν να παραδίδονται στους επερχόμενους.

                            

     Πρέπει να σας πω και λίγα λόγια για την κόρη μου. Είναι αγοροκόριτσο, αθλήτρια και με ύψος ένα και εβδομήντα εφτά, με διακρίσεις σε τρία αθλήματα κάθε χρόνο, στενοχωριέται με τη διαφορά βαθμολογίας μεταξύ Α – και Β και προκρίθηκε για το διαγωνισμό της Μις Τινεϊτζ της Καλιφόρνια. Δεν είναι όμως τα εξωτερικά της χαρίσματα και οι επιδόσεις της που μου θυμίζουν τους γονείς μου. Οι άνθρωποι πάντα μου λένε ότι η κόρη μου έχει μεγάλη καλοσύνη, πνευματικότητα, μια φλόγα βαθιά μέσα της που ακτινοβολεί προς τα έξω. Η βαθύτερη φύση των γονιών μου ενσαρκώθηκε στην κόρη μου.

     Οι επιπτώσεις από την εκτίμηση προς τα παιδιά τους και την αφοσίωση τους σ’ αυτά, είχαν την αντανάκλαση τους και στη ζωή των ίδιων των γονιών μου. Τη στιγμή που γράφω αυτό το κομμάτι, ο πατέρας μου είναι στην Κλινική Μέϊγιο του Ρότσεστερ, στη Μινεσότα, για μια σειρά από εξετάσεις που θα πάρουν από έξι ως οκτώ μέρες.  Είναι Δεκέμβριος. Εξαιτίας της βαρυχειμωνιάς νοίκιασε ένα δωμάτια ξενοδοχείου κοντά στη κλινική (ως εξωτερικός ασθενής). Η μητέρα μου αναγκάστηκε να μείνει μαζί του μόνο τις πρώτες δυο τρεις μέρες, επειδή την καλούσαν διάφορες υποχρεώσεις στο σπίτι. Έτσι, την παραμονή των Χριστουγέννων θα την περνούσαν χωριστά.

     Εκείνο το βράδυ τηλεφώνησα πρώτα στον πατέρα μου, στο Ρότσεστερ, για να του πω καλά Χριστούγεννα. Μου φάνηκε εξαντλημένος και με το ηθικό του πεσμένο.  Μετά τηλεφώνησα στη μητέρα μου, στην Αϊόβα. Ήταν θλιμμένη και κακόκεφη. «Είναι η πρώτη φορά που ο πατέρας σου κι εγώ περνάμε τις γιορτές μας χωριστά», παραπονέθηκε. «Δεν μπορώ να κάνω Χριστούγεννα χωρίς αυτόν».

                            

     Περίμενα δεκατέσσερα άτομα που τα είχα καλέσει για φαγητό και που απέβλεπαν σε μια εορταστική βραδιά. Γύρισα στο μαγείρεμα μου αλλά δεν μπορούσα ν’ απαλλαγώ από το πρόβλημα των γονιών μου κι έτσι τηλεφώνησα στη μεγαλύτερη αδερφή μου. Τηλεφώνησε με τη σειρά της στους αδερφούς μου και κάναμε συμβούλιο από τηλεφώνου. Κανονίστηκε. Αποφασισμένοι να μην αφήσουμε τους γονείς μας να περάσουν την παραμονή των Χριστουγέννων μακριά ο ένας από τον άλλο, ο μικρότερος αδερφός μου θα έκανε τις δύο ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο μέχρι το Ρότσεστερ και θα έπαιρνε τον πατέρα μου για να τον πάει σπίτι χωρίς να προειδοποιήσουμε τη μητέρα μου. Τηλεφώνησα στον πατέρα μου για να του αναγγείλω το σχέδιο. «Ω, όχι, όχι», είπε. «Είναι πάρα πολύ επικίνδυνο να κάνει αυτήν τη διαδρομή μια τέτοια νύχτα». Ο αδερφός μου έφτασε στο Ρότσεστερ και χτύπησε την πόρτα του πατέρα μου. Με πήρε από το δωμάτιο του για να μου πει ότι ο πατέρας μου δεν ήθελε να πάει μαζί του. «Μίλα του Μπόμπι, είσαι ο μόνος τον οποίο μπορεί ν’ ακούσει».

     «Πήγαινε, πατέρα», είπα ήρεμα.

      Και πήγε. Εκείνος κι ο Τιμ έφυγαν για την Αϊόβα. Εμείς, τα άλλα παιδιά, παρακολουθούσαμε την πορεία τους παίρνοντας τους στο κινητό τηλέφωνο του αδερφού μου.  Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν κιόλας φτάσει όλοι οι καλεσμένοι μου και συμμετείχαν όλοι στο «οδοιπορικό». Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, το βάζαμε στο μεγάφωνο για ν’ ακούμε όλοι μαζί τα τελευταία νέα. Ήταν αμέσως μετά τις εννιά, όταν χτύπησε το τηλέφωνο κι ακούστηκε ο πατέρας μου που τηλεφωνούσε από το αυτοκίνητο. «Μπόμπι», πώς είναι δυνατό να πάω σπίτι χωρίς δώρο για τη μητέρα σου; Θα είναι η πρώτη φορά μετά από πενήντα χρόνια που δεν της πήρα το άρωμα της για τα Χριστούγεννα». Ήδη, το σύνολο των καλεσμένων μου κατάστρωνε το σχέδιο του. Τηλεφωνήσαμε στην αδερφή μου να ψάξει να βρει τα ονόματα των εμπορικών κέντρων που ήταν ανοιχτά στην περιοχή, ώστε πριν πάνε σπίτι να σταματήσουν σ’ ένα απ’ αυτά για να πάρει ο πατέρας μου το μόνο δώρο που θα σκεφτόταν ποτέ να δώσει στη μητέρα μου – το ίδιο άρωμα που της έπαιρνε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα.

     Στις 9:52 εκείνο το βράδυ, ο αδερφός μου κι ο πατέρας μου βγήκαν από ένα εμπορικό κέντρο της Μινεσότα για να συνεχίσουν το ταξίδι τους για το σπίτι.  Στις 11:50 μπήκαν στη φάρμα κι ο πατέρας μου, κάνοντας σαν χαζοχαρούμενο σχολιαρόπαιδο, κρύφτηκε στη γωνία του σπιτιού και περίμενε εκεί αθέατος.

                         

     «Μητέρα, επισκέφθηκα τον πατέρα σήμερα και μου έδωσε τα ρούχα του να σου τα φέρω για πλύσιμο», είπε ο αδερφός μου δίνοντας της τη βαλίτσα του.

     «Ω», αποκρίθηκε εκείνη, «μου λείπει τόσο πολύ που σκέφτομαι να τα πλύνω τώρα».

     «Δε θα βρεις καιρό να τα πλύνεις απόψε», πέταξε ο πατέρας μου βγαίνοντας από την κρυψώνα του.

     Μετά, αφού με πήρε ο αδερφός μου και μου διηγήθηκε αυτήν τη συγκινητική σκηνή ανάμεσα στους γονείς μας – ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο φίλους και εραστές – τηλεφώνησα στη μητέρα μου. «Καλά Χριστούγεννα, μητέρα!».

     «Ω, παιδιά μου…» είπε με φωνή που έτρεμε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα της. Δεν μπόρεσε να συνεχίσει. Οι καλεσμένοι μου κραύγασαν ενθουσιασμένοι.

     Αν και βρισκόμουν δύο χιλιάδες μίλια μακριά τους, ήταν από τα καλύτερα Χριστούγεννα που πέρασα με τους γονείς μου.  Και, φυσικά, μέχρι σήμερα οι γονείς μου δεν έχουν κάνει ποτέ Χριστούγεννα χωρισμένοι. Αυτή είναι η δύναμη των παιδιών που αγαπούν και τιμούν τους γονείς τους και, βεβαίως, του άρρηκτου και υπέροχου δεσμού που είχαν αναπτύξει οι γονείς μεταξύ τους.

                          

     «Οι καλοί γονείς», μου είπε κάποτε ο Τζόνας Σολκ, «δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να ξέρουν πού βρίσκεται το σπίτι τους, φτερά για να πετάξουν μακριά και να εφαρμόσουν όσα τους δίδαξαν». Αν η ικανότητα να βάζεις στόχους στη ζωή σου και το να έχεις μια ασφαλή φωλιά στην οποία να είσαι ευπρόσδεκτος κάθε φορά που επιστρέφεις αποτελούν κληρονομιά από τους γονείς σου, τότε πιστεύω πως έκανα καλή επιλογή γονιών.  Ήταν αυτά τα τελευταία Χριστούγεννα, που αντιλήφθηκα με πλήρη σαφήνεια γιατί ήταν απαραίτητο να είναι γονείς μου αυτοί οι δύο άνθρωποι. Αν και τα φτερά μου με πήραν και με γύρισαν στον κόσμο, τελικά η φωλιά στην όμορφη Καλιφόρνια, οι ρίζες που μου έδωσαν οι γονείς μου, θα αποτελούν ένα παντοτινό θεμέλιο της ζωής μου.

 

Της Bettie B. Youngs