ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ

 

Άσκηση 31

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΣΗ

Γιορτάζοντας στον Κόσμο Γύρω Σου

 

Το να γράψεις ένα ποίημα για την ομορφιά γύρω σου είναι ένας υπέροχος τρόπος να γιορτάσεις τα συναισθήματα σου, τις παρατηρήσεις, και την ευγνωμοσύνη για την αφθονία της φύσης.  Μπορείς επίσης να μάθεις να εκτιμάς τον εαυτό σου περισσότερο μέσω της εκτίμησης του φυσικού κόσμου.

                          

     Πάρε ένα ημερολόγιο, σημειωματάριο, ή ένα ειδικά σχεδιασμένο χαρτί. Πιάσε ένα αγαπημένο σου στυλό ή μολύβι.  Κατόπιν πέρασε χρόνο μόνος διασχίζοντας ένα πάρκο, περπατώντας στην αμμουδιά, ή ακόμα και μέσα στην αυλή σου. Παρατήρησε και άκουσε την ομορφιά και την ηρεμία που σε περιτριγυρίζει.  Καθώς περπατάς, κράτησε νοητικές και γραπτές σημειώσεις σχετικά με το τι βλέπεις και πώς αυτό σε επηρεάζει. Μπορώ να φέρω στην μνήμη μου ένα περιστατικό, όταν κάποτε ένα μικρό ελάφι βγήκε στο δρόμο μου πόσο δυνατή έκανε την επίγνωση μου για την ομορφιά της φύσης.

     Από την στιγμή που έχεις περάσει χρόνο εξερευνώντας την περιοχή, βρες ένα αγαπημένο σημείο να καθίσεις και να γράψεις κάποιες περιγραφές του κόσμου που βλέπεις γύρω σου.  Προσπάθησε να βρεις πρωτότυπους τρόπους να μιλήσεις για τον ωκεανό, ένα δέντρο, ένα λουλούδι, ή ένα πουλί.  Κατόπιν, άρχισε να δημιουργείς ένα ποίημα.  Αυτό το ονομάζω ποίηση, αλλά δεν χρειάζεται να έχει ομοιοκαταληξία.  Διερεύνησε και εξέφρασε το όραμα σου και την νέα επίγνωση.

                            

     Άφησε τις λέξεις να ρέουν χωρίς σκέψη ή κριτική.

     Αυτός είναι ένας καταπληκτικός τρόπος να δεθείς με την φύση και να αρχίσεις αληθινά να βλέπεις τι είναι μπροστά σου.  Μοιράσου την ομορφιά που βλέπεις με άλλους και ξαναδιάβασε τα ποιήματα σου όταν βρεθείς να αισθάνεσαι εξαντλημένος. Το θαύμα της φύσης θα σε επαναφέρει στη ζωή.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)    

ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

Η Φύση ως θρέψη

 

Ανέβα στα βουνά και πάρε τον καλό τους αέρα. Η γαλήνη της φύσης θα ρέει μέσα σου όπως ο ήλιος ρέει μέσα στα δέντρα. Οι αέρηδες θα φυσήξουν την φρεσκάδα τους μέσα σου και οι καταιγίδες την ενέργεια τους, ενώ οι έννοιες θα φύγουν από πάνω σου όπως τα φύλλα του φθινοπώρου.       ---     JOHN MUIR

                          

Coaching Συμβουλή Νο 7

 

Η φύση είναι πάντα διαθέσιμη, εύκολα προσβάσιμη, και ένας από τους καλύτερους τρόπους για να ψάξουμε την εσωτερική γιατρειά.  Όποτε αισθάνεσαι στρεσσαρισμένος, μπερδεμένος, ή πεσμένος, βγες έξω και ζήτα από την φύση να σου δώσει μια απάντηση στα προβλήματα σου.  Κατόπιν άκουσε και παρατήρησε το νερό, τον άνεμο, τα πουλιά, τα ζώα, και άλλα πολλά. Θα παρατηρήσεις πόσο πολύ καλύτερα αισθάνεσαι όταν η φύση σου απαντήσει.

     Τον περισσότερο χρόνο αναγκαζόμαστε να ακούμε τον θόρυβο της κοινωνίας: κόρνες των αυτοκινήτων, μηχανές, και σειρήνες. Δεν αντιλαμβανόμαστε καν πόσο πολύ οι θόρυβοι αυτοί μπορούν να μας επηρεάσουν με αρνητικό τρόπο.  Ποιοι ήχοι σου φέρουν γαλήνη και ποιοι σου δημιουργούν άγχος; Όταν η ψυχή σου χρειάζεται άσκηση, η φύση είναι το γυμναστήριο της.

                              

     Όσο συχνά είναι δυνατόν, άφησε την αρμονία της φύσης να σε περιβάλλει και να φέρει ειρήνη σε όλες της αισθήσεις σου.  Το να παρατηρείς την φύση σε βοηθάει να γιατρευτείς και να μείνεις ήρεμος, όταν κολλάς στην κυκλοφορία, είσαι εγκλωβισμένος σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου ή ένα γραφείο, ή εργάζεσαι μόνος στο σπίτι. Αν μπορείς να δεις την φύση από το παράθυρο σου, οποιαδήποτε κατάσταση θα είναι λιγότερο αγχωτική και θα τα βγάλεις πέρα καλύτερα.

     Μείνε σε επαφή με την Μητέρα Φύση.  Πέρασε χρόνο έξω στον ήλιο, και να έχεις πίστη ότι, άσχετα με το ποιες είναι οι συνθήκες σου, θα επιβιώσεις.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “101 EXERCISES for the SOUL”)     

 

ΟΙ ΧΟΡΕΥΤΡΙΕΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ

      Μόλις νοιώσεις ότι είσαι πολύ μεγάλη για να κάνεις κάτι, κάν’ το!

                                                            Margaret Deland

 

     Όταν ήμουν 50 χρόνων, δώδεκα χρόνια πριν, σκεφτόμουν: Πώς θα είναι στα 60; Ή στα 70; Κοίταζα τριγύρω και έβλεπα μόνο έναν τρόπο ζωής. Δεν είναι δίκαιο, σκεφτόμουν. Οι νέοι άνθρωποι έχουν πολλούς τρόπους ζωής να διαλέξουν – μπορούν να γίνουν γιάπις ή χίπις ή αυτό που αποκαλώ συνηθισμένοι τύποι – αλλά οι ηλικιωμένοι έχουν μόνο μια επιλογή και δεν φαίνεται και πολύ ευχάριστη.  Κανένας δεν έδειχνε να είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του.  Σε πολλούς ανθρώπους (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου σε αυτούς) δεν τους αρέσει, γενικά, ο ηλικιωμένος τους εαυτός.  Σίγουρα δεν ήμουν ευτυχισμένη με την εμφάνιση μου και δεν ένιωθα αρκετά δυνατή για να αντιμετωπίσω όσα έρχονταν προς το μέρος μου.  Ένιωθα σαν μια ανασφαλής έφηβη, για ακόμα μια φορά!

                            

     Αποφάσισα να κάνω κάτι γι’ αυτό, κάτι πρακτικό. Ασχολήθηκα με τη σιλουέτα μου πηγαίνοντας για γυμναστική στην πόλη.  Μερικά χρόνια αργότερα, ο σύζυγός μου και εγώ μετακομίσαμε σε μια κοινότητα συνταξιούχων και ήθελα να διδάξω αεροβική.  Η κοινότητα δεν μου έδινε δωμάτιο για να το χρησιμοποιήσω, έτσι έπρεπε να ψάχνω και να βρίσκω όποιο άδειο δωμάτιο ήταν διαθέσιμο.

     Μια μέρα, κάποιοι από το προσωπικό του κέντρου της κοινότητας με ρώτησαν αν ήθελα να βοηθήσω στη διοργάνωση ενός προγράμματος με Χαβανέζικους χορούς. Είπα ναι. (Είμαι ένα «ναι» άτομο – λέω πρώτα ναι και μετά σκέφτομαι!) Έπεισα πέντε άλλες κυρίες να χορέψουν μαζί μου.  Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι; Σκέφτηκα. Το χούλα; Απλά κουνάς τους γοφούς σου! Χορέψαμε το χούλα και τραγουδήσαμε έναν πολεμικό ύμνο και φέραμε τα πάνω-κάτω.  Κάποιος είχε μαζί του φωτογραφική μηχανή και τις φωτογραφίες που τράβηξε τις έστειλε στην τοπική εφημερίδα. Είχαμε προσφορές για περισσότερες εμφανίσεις, οι οποίες έφεραν περισσότερη δημοσιότητα και ακόμα περισσότερες προσφορές. Οι χορεύτριες γιαγιάδες είχαν γεννηθεί!

                                      

     Το λυπηρό στην υπόθεση είναι ότι αντιμετωπίσαμε την περισσότερη αντίσταση από τις οικογένειες και τους συντρόφους μας.  Ηλικιωμένες κυρίες έδειχναν αποστροφή όταν κάναμε το νούμερο μας με τις εφαρμοστές μας φόρμες και συχνά επαναλαμβανόταν η συμβουλή των παιδιών μας να «συμπεριφερθούμε σύμφωνα με την ηλικία μας». Τι σήμαινε αυτό; Να είμαστε καμπουριασμένες, βαριές, και σκυθρωπές; Όχι ευχαριστώ! (Βέβαια, όταν μας ζητήθηκε να παίξουμε στο Λευκό Οίκο για τον Πρόεδρο και την κυρία Μπους, οι οικογένειες μας άλλαξαν τροπάριο).

     Συχνά αντιμετωπίζαμε προκαταλήψεις ηλικίας. Οι νέοι υποθέτουν για τους ηλικιωμένους πράγματα τα οποία δεν είναι πάντα αληθινά. Ένα Σαββατοκύριακο ήμασταν προσκεκλημένες για μια παράσταση σε ένα πανεπιστήμιο στο Ουισκόνσιν και είχε κανονιστεί να κοιμηθούμε στους κοιτώνες. Ε, λοιπόν, οι φοιτητές είχαν αποσυναρμολογήσει τα πάνω κρεβάτια από τις κουκέτες για εμάς τις γιαγιάδες! Πρέπει να είχαν σκεφτεί ότι δεν θα μπορούσαμε να ανέβουμε ή ότι αν ανεβαίναμε θα πέφταμε.

                         

     Ούτε οι παραστάσεις μας ήταν εύκολη υπόθεση.  Η πρώτη μας παρέλαση ήταν καταστροφή! Είχα χορογραφήσει ένα νούμερο στο οποίο ξεκινούσαμε ντυμένες γριές με φιλέ στα μαλλιά και ρόμπες και μετά αλλάζαμε και γινόμασταν γιαγιάδες – θηλυκά, με καπέλα και γάντια, βγάζοντας τις ρόμπες.  Κακή ιδέα! Έχετε ποτέ προσπαθήσει να αλλάζετε ρούχα και να χορεύετε, ενώ παρελαύνετε; Εκτός από αυτό, καθώς προχωρούσαμε οι ομάδες που μας έβλεπαν σαν  θηλυκά γιαγιάδες δεν ήταν οι ίδιες που μας είχαν δει σαν γριές έτσι το όλο μήνυμα του χορού χανόταν παντελώς.  Τελικά, καταλήξαμε απλά να αλλάζουμε ρούχα και μετά να τρέχουμε για να προλάβουμε. Άρεσε πολύ στο κοινό!

     Οι άνθρωποι θαυμάζουν το πόσο απαιτητικά είναι τα νούμερα που κάνουμε.  Κάνουμε σπαγκάτο, ακροβατικές φιγούρες του τροχού, κάμψεις με ένα χέρι, τούμπες και ψηλές κλοτσιές. Η καλύτερη της ομάδας μας στις ακροβατικές φιγούρες είναι 72 ετών.

     Πιστεύω ότι το πραγματικό μυστικό, εμάς των Χορευτριών Γιαγιάδων, είναι η διάθεση μας.  Σαν παιδί μεγάλωσα μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Δεν είχαμε ούτε φαγητό, γι’ αυτό, αν θέλαμε παιχνίδια έπρεπε να τα φτιάξουμε με ό,τι βρίσκαμε.  Έτσι, έμαθα να είμαι δημιουργική από πολύ μικρή.  Νομίζω πως το γεγονός ότι ήμουν πολύ φτωχή ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που μου έχουν συμβεί, γιατί έτσι έμαθα να ψάχνω και να βρίσκω θησαυρούς.

                                 

     Αυτό είναι κάτι που κάνω ακόμα και σήμερα – ψάχνω για το θησαυρό των γηρατειών. Γίνομαι όλο και καλύτερη. Δεν έχω ακόμα ακούσει ένα νεαρό άτομο να λέει, «Ανυπομονώ να γεράσω, φαίνεται τόσο διασκεδαστικό!», αλλά μπορεί να συμβεί.  Κάτι έχει αρχίσει να γίνεται, τα πράγματα αλλάζουν αργά αλλά σταθερά. Όταν ήμουν μικρή και πηγαίναμε επίσκεψη στη γιαγιά μου, άκουγα συνέχεια, «Πρόσεχε. Μην ακουμπάς τίποτα. Μη μιλάς». Τώρα, όταν με επισκέπτονται τα εγγόνια μου, βλέπω ότι τους αρέσει να με δοκιμάζουν και να προσπαθούν να με φέρουν στα άκρα.  Τότε, εγώ λέω στον εαυτό μου, «Δεν θα αφήσω αυτά τα διαβολάκια να με νικήσουν!» Και, ω ναι, περνάμε πολύ ωραία!

     Είναι αλήθεια πως οι αντίκες χρειάζονται διαφορετική μεταχείριση, με περισσότερη φροντίδα, αλλά έχουν μια μοναδική ομορφιά.

 

Beverly Gemigniani με την Carol Kline