OΙ ΠΡΩΤΟΙ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΜΟΡΦΗ

Ας επιστρέψουμε για λίγο σε αυτό που συνέβη από την πρώτη στιγμή της υλοποίησης μας σαν ένα σωματίδιο, μέχρι τη στιγμή που βγήκαμε από τη μήτρα της μητέρας μας. 

                         

Το έμβρυό μας έγινε έμβρυο σε ένα χώρο απόλυτης πίστης και αρμονίας - δεν είχε απαιτήσεις, αφού απλώς μεταφέρθηκε από τις Θεϊκές δυνάμεις της φύσης. Τα βασικά της ανάπτυξής μας συνέβησαν χωρίς την παρέμβασή μας: Ο εγκέφαλός μας αναπτύχθηκε ανεξάρτητα από τις ιδέες μας για το πώς πρέπει να γίνει αυτό. Η καρδιά, το ήπαρ, τα νεφρά, τα δάχτυλα των ποδιών μας, τα δάχτυλα των χεριών, τα φρύδια και όλα τα άλλα χαρακτηριστικά εμφανίστηκαν σύμφωνα με ένα πρόγραμμα που φαίνεται θαυματουργό από αυτή την πλευρά της μήτρας! Για τους περισσότερους από εμάς, ήταν εννέα μήνες στα χέρια της Πηγής της ζωής μέσα στη μήτρα μιας γυναίκας (που μπορεί ή και όχι να καλωσορίζει την ύπαρξή μας). Όποια ενέργεια χρειαζόμασταν για να γίνουμε η ύπαρξη που υπογράψαμε ότι θα γίνουμε έρεε κατευθείαν προς και διαμέσου μας.

Πώς θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει τόσο καλά σε αυτούς τους πρώτους εννέα μήνες, με τη συνεργασία μόνον της μητέρας μας να μας επιτρέψει να αναπτυχθούμε μέσα της; Πώς μπόρεσαν όλα όσα απαιτούσαμε για την αρχή του ανθρώπινου ταξιδιού μας να είναι τέλεια ευθυγραμμισμένα με το Δημιουργικό Πνεύμα; Ο σπόρος από τον οποίο προήλθαμε ήταν τόσο μικροσκοπικός που εκατομμύρια από αυτούς μπορούσαν να χωρέσουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας και αυτός να έμοιαζε όμοιος με τον σπόρο που ξεκινάει μια καμηλοπάρδαλη, έναν φοίνικα ή οποιοδήποτε άλλο ζωντανό οργανισμό. Πώς λοιπόν τελικά έγινε εσύ ή εγώ; 

                                 

Ο σπόρος υλοποιήθηκε σε αυτό που σκοπεύαμε να γίνουμε υπό την αιγίδα της Δημιουργικής Νοημοσύνης και άνθισε με τη βοήθεια αυτού του αξιοσημείωτου Πνεύματος που είναι υπεύθυνο για όλη τη ζωή. Η όλη διαδικασία της δημιουργίας απλά ξεδιπλώθηκε ... Κατά τους μήνες εκείνους που ζούσαμε στη μήτρα, είναι ασφαλές να πούμε ότι ήμασταν μέσα στο Πνεύμα - επιτρέποντας στο Πνεύμα να ευθυγραμμιστεί τέλεια χωρίς καμία προσπάθεια εκ μέρους μας. Μας προσφέρθηκαν όλα από μια δύναμη ζωής που κανείς από εμάς δεν μπορεί να περιγράψει ή να εξηγήσει πλήρως. Ήμασταν μια μικρή σφαίρα σε σχήμα προνύμφης που σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα έγινε άνθρωπος με τον μηχανισμό που ήταν απαραίτητος για τη στήριξη της ζωής εκτός της μήτρας.

Βλέπουμε ότι υπάρχει μια δύναμη στο Σύμπαν που είναι 100 τοις εκατό αξιόπιστη, μία δύναμη στην οποία στηριχτήκαμε για να μας φέρει εδώ. Δημιουργεί και εκδηλώνεται από ένα πνεύμα αγάπης, συνεργασίας, ομορφιάς και επεκτατικότητας και είναι αυτό το άψογο έργο του Πνεύματος στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε για να γνωρίσουμε την έμπνευση. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, συνεχίζουμε την ανάπτυξή μας έξω από τη μήτρα, ενώ εξαρτόμαστε από την ενέργεια της δημιουργίας για να μας τροφοδοτήσει με το φως της έμπνευσης μέσα μας.

 

Του Dr. Wayne Dyer (Απόσπασμα από το Inspiration: Your Ultimate Calling)

ΠΩΣ ΔΙΝΕΤΕ ΧΑΡΗ;

Για να αγκαλιάσετε την επί πολλά χρόνια τιμώμενη παράδοση του να δίνουμε χάρη, δώστε μερικά λεπτά σιωπής με ταπεινότητα και ευγνωμοσύνη στην πνευματική πηγή σας.  Μείνετε παρόντες. Νιώστε ευγνωμοσύνη.  Μιλήστε από την καρδιά. Δεν χρειάζεται να έχετε μια φόρμουλα κάποιους κανόνες. Εκφράσετε αυτό που είναι αυθεντικό και αληθινό.  Μια σύντομη, μέσα από την καρδιά προσευχή μπορεί να είναι πολύ πιο δυνατή από μια που έχει πολλές εντυπωσιακές λέξεις και λέγεται για πολύ ώρα ξανά και ξανά. Η χάρη μπορεί να μοιραστεί με κατεβασμένα κεφάλια, κρατώντας τα χέρια, ή απλά αφιερώνοντας λίγες στιγμές στο να είστε παρόντες σιωπηλοί πριν από το γεύμα.

                      

Με Ευλάβεια

 

«Ευλογημένο να Είσαι, Θείο Ον,                                                                                Σε σένα που δημιούργησες αυτό το ωραίο και εκπληκτικό Σύμπαν,                              Είμαστε τόσο ευγνώμονες.

Δίνουμε άπλετα τις ευχαριστίες μας για τις ευλογίες που συνεχίζουμε να λαβαίνουμε.                                                                                                                                   
Και ζητάμε ευλογίες για εκείνους που δεν είναι παρόντες.                                           Αμήν

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΤΟ ΝΑ ΔΙΝΕΙΣ ΧΑΡΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Mια ευλογία που λέγεται σαν να έχει γίνει ρουτίνα, ή χωρίς επίγνωση, ή που απλά αποτελεί μια τυπική διαδικασία για το γεύμα πολύ λίγο συντελεί στην ενεργοποίηση του φαγητού ή στην σύνδεση σας με την πνευματική πηγή σας.  Για παράδειγμα, το να πείτε γρήγορα την πολύ-χρησιμοποιημένη φράση, «Καλό ψωμί, καλό κρέας, καλός Θεός, ας φάμε», μπορεί να αρνηθεί το αληθινό νόημα που έχει όταν δίνουμε χάρη.  Εν τούτοις, είτε είστε θρησκευόμενοι ή όχι, το να αφιερώσετε λίγα λεπτά για να τιμήσετε την αφθονία που έχετε μπροστά σας – απλά και από καρδιάς – είναι μια ιερή πράξη και μπορεί να ανυψώσει ένα γεύμα από το εγκόσμιο στο καθαγιασμένο.

                            

Όταν δίνετε ευλογίες που πηγάζουν από την ψυχή σας, μυστικιστικές είσοδοι ανοίγουν και πνευματικοί βοηθοί, άγγελοι, πρόγονοι, και οδηγοί καταφτάνουν για να ευλογήσουν το γεύμα.  Θα νιώσετε την διαφορά καθώς καταφτάνουν. Θα γνωρίζετε ότι έχετε ενεργοποιήσει το Πνεύμα επειδή το φαγητό θα έχει υπέροχη γεύση, τα χρώματα θα φαίνονται περισσότερο λαμπερά, η συζήτηση θα ρέει, η δημιουργικότητα θα ανθίζει, και θα υπάρχει λαμπρότητα στην βραδιά. Όλοι θα λάμπουν… επειδή, πραγματικά, το Πνεύμα είναι παρόν. 

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)

ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΖΩΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΖΩΗ (Μέρος B)

 (Με αυτήν την ανάρτηση ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Εάν φτάσετε σε εκείνο το σημείο όπου αγαπάτε τη ζωή σας και το ποιοι είστε, τότε κανένα από τα προηγούμενα δεν έχει σημασία, ή αν έχει σημασία, τότε αυτό συμβαίνει ως μηχανισμός για να είστε το ποιος είστε σήμερα. Μετά από όλα αυτά, εδώ είναι μερικές πρακτικές συμβουλές για να απελευθερωθείτε από το παρελθόν:     

·         Γράψτε τις αρνητικές σας σκέψεις, συμπεριφορές, τρόπους που μιλάτε, και τα συναισθήματα σύμφωνα με τα οποία δεν πρόκειται να ζείτε πλέον. Κάθε μέρα να τα κοιτάτε ξανά μέχρι το σημείο που σας είναι τόσο οικεία ώστε να προλαβαίνετε το εαυτό σας πριν γίνει μη συνειδητός. Τώρα φεύγετε από το γνωστό και προχωράτε στο άγνωστο. 

                                      

·         Γράψτε τις νέες σκέψεις (αυτό είναι το άγνωστο) που θέλετε να πυροδοτήσετε και να θεμελιώσετε στον εγκέφαλό σας και αφιερώσετε λίγο χρόνο κάθε μέρα, με όλη σας την προσοχή και πρόθεση, για να τις πυροδοτήσετε και να τις θεμελιώσετε συνειδητά στον εγκέφαλό σας μέχρι αυτές να γίνουν πιο γνωστές.     

·         Κάθε μέρα κάντε πρόβες στις συμπεριφορές που θέλετε να υιοθετήσετε στη ζωή σας. Αυτό σημαίνει κλείστε τα μάτια σας και σε μια χαλαρή κατάσταση, αρχίστε να εγκαθιστάτε το νευρολογικό υλικό για το πώς θα είστε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό ετοιμάζει τον εγκέφαλο σας για το μέλλον, αντί να ζει στο παρελθόν.     

Κάθε φορά που διαλογίζεστε, διδάξτε το σώμα σας συναισθηματικά ποιο θα είναι το μέλλον σας - και μην σηκωθείτε μέχρι να νιώθετε σαν αυτό το άτομο. Εάν το κάνετε αυτό, το παρελθόν σας θα φύγει.

Tο τελικό είναι, κάντε τα όλα αυτά κάθε μέρα και κάντε τα με πάθος. Μην κάνετε τους διαλογισμούς σας να αφορούν εκείνο το πρόσωπο, το πράγμα ή το γεγονός στο παρελθόν που σας κρατά φυλακισμένο – κάντε τους για τον μελλοντικό σας εαυτό που είναι ελεύθερος από το παρελθόν του. Αν το κάνετε αυτό για αρκετό διάστημα, θα ξυπνήσετε στη νέα σας ζωή ως ο μελλοντικός εαυτός σας στην παρούσα στιγμή. Τότε, και για πάντα, το παρελθόν σας θα είναι μόνον το παρελθόν σας - και θα το ευλογήσετε επειδή σας έφερε στην πολύτιμη παρούσα στιγμή.

 

Του Dr. Joe Dispenza

ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΣΟΥ ΖΩΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΖΩΗ (Μέρος Α)

(Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

Έχω μάθει ότι ένας από τους κύριους λόγους που οι άνθρωποι μιλούν αρνητικά για το παρελθόν τους είναι επειδή η ζωή τους τώρα δεν λειτουργεί. Για τους περισσότερους ανθρώπους, το να ζουν στην ασφάλεια και την άνεση του γνωστού παρελθόντος είναι πολύ πιο ασφαλές από το να βγουν έξω στο άγνωστο μέλλον. Το να ζούμε στο παρελθόν επικυρώνει επίσης όλα τα τραύματα και τις προδοσίες που είχαμε στη ζωή μας, για να μην αναφέρουμε ότι αποτελεί πολύ καλή δικαιολογία για το ότι δεν καταφέραμε να αλλάξουμε. Αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται, όμως, είναι ότι όταν χρησιμοποιούμε κάποιον ή κάτι σαν δικαιολογία, παραδίνουμε την δύναμη μας σε εκείνο το πρόσωπο, το πράγμα, ή το γεγονός στο παρελθόν, και σαν αποτέλεσμα, παραδίνουμε την δύναμη και την ικανότητα μας να αλλάξουμε.

                       

     Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε ζήσει τραύματα, σοκ, και προδοσίες στη ζωή μας, που μας έχουν επιβαρύνει πολύ συναισθηματικά. Είναι λοιπόν λογικό, όσο πιο δυνατή συναισθηματική αντίδραση σε κάποιον ή κάτι έχετε, τόσο περισσότερη προσοχή να δίνετε στην αιτία.  Όταν κάτι με τόσο δυνατό συναισθηματικό βάρος συμβαίνει στη ζωή μας, ο εγκέφαλος παγώνει τη σκηνή και παίρνει ένα στιγμιότυπο του γεγονότος. Τώρα η εικόνα γίνεται ολογράφως ανάγλυφη στο νευρικό μας κύκλωμα. Αυτή είναι η κανονική διαδικασία του πώς δημιουργείται μια μακροχρόνια ανάμνηση. Τα προβλήματα μας αρχίζουν όταν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε συνεχώς μέσα στα όρια του κυκλώματος εκείνης της περασμένης εμπειρίας και νιώθουμε μέσα στα χημικά του περασμένου εκείνου συναισθήματος.  Όταν σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε επί μακρόν μέσα στους περιορισμούς της νευροχημείας του γεγονότος, αυτό τελικά γίνεται η παγιωμένη κατάσταση της ύπαρξης μας. Αυτό συμβαίνει επειδή το πώς σκεπτόμαστε και πώς αισθανόμαστε γίνεται αυτό που είμαστε.

                              

     Αν λοιπόν ξυπνήσετε το πρωί και αρχίσετε να σκέφτεστε τα προβλήματά σας, τη στιγμή που σκέφτεστε την ανάμνηση αυτού του προβλήματος, σκέφτεστε στο παρελθόν. Δεδομένου ότι κάθε ανάμνηση έχει ένα συναίσθημα που συνδέεται με αυτό, τη στιγμή που αισθάνεστε αυτό το συναίσθημα, το σώμα είναι τώρα στο παρελθόν. Επειδή οι σκέψεις είναι η γλώσσα του εγκεφάλου και τα συναισθήματα είναι η γλώσσα του σώματος, τώρα ο εγκέφαλος και το σώμα σας είναι εντελώς στο παρελθόν. Ως αποτέλεσμα, όταν αισθάνεστε δυσαρεστημένοι, απογοητευμένοι, λυπημένοι ή αποθαρρημένοι από τις αναμνήσεις των προβλημάτων σας, το σώμα σας δεν γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ του γεγονότος της πραγματικής ζωής ή της μνήμης που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα. Έτσι, αν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα οδηγούν τις σκέψεις σας, και δεν μπορείτε να σκεφτείτε πέρα από το πώς αισθάνεστε, σκέφτεστε στο παρελθόν. Καθώς τα συναισθήματά σας γίνονται το μέσον του σκεπτικού σας, δημιουργείτε περισσότερο από το παρελθόν σας.                                                

     Τότε είναι που κάποιοι μπορεί να σας πουν: «Γιατί δεν άλλαξες; Γιατί είσαι τόσο λυπημένος;» Κι εσείς θα πείτε, «Είμαι έτσι εξαιτίας αυτού του ανθρώπου ή εκείνου του γεγονότος». Όταν λέτε τέτοια πράγματα, γίνεστε θύμα της ζωής σας, επειδή υποσυνείδητα δηλώνετε ότι ένα πρόσωπο,  πράγμα ή γεγονός ελέγχει τον τρόπο που σκέφτεστε και αισθάνεστε. Εάν οι σκέψεις και τα συναισθήματά σας δημιουργούν την πραγματικότητά σας, επαναλαμβάνετε και επαναδημιουργείτε την ίδια πραγματικότητα. Πώς σπάμε λοιπόν τον κύκλο; 

                                

     Όπως είπα, ο κύριος λόγος για τον οποίο βουλιάζουμε σε όλα αυτά τα συναισθήματα είναι ότι η ζωή μας δεν λειτουργεί στο παρόν. Εάν η ζωή μας δεν λειτουργεί, υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να αισθανόμαστε παρόμοια συναισθήματα από το παρελθόν, και φυσιολογικά ο εγκέφαλος επαναφέρει το πιο δυνατό γεγονός ή γεγονότα του παρελθόντος που δημιούργησαν αυτά τα συναισθήματα κατά πρώτο λόγο. Τότε μπαίνουμε στον πειρασμό να μιλήσουμε για τα γεγονότα που είναι στο ίδιο επίπεδο με αυτά τα συγκεκριμένα συναισθήματα. Οι άνθρωποι επιστρέφουν στο παρελθόν, αναλύουν και νιώθουν αυτά τα παλιά συναισθήματα μόνον όταν η ζωή τους δεν λειτουργεί. Όταν η ζωή σας λειτουργεί, δεν έχετε θέματα με το παρελθόν σας επειδή δεν είστε κολλημένοι σε αυτόν τον συναισθηματικό κύκλο. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να πάτε πέρα από τον εαυτό σας αρκετά για να κάνετε ένα διάλειμμα από αυτό το κάτι για να το μετατρέψετε σε τίποτα. Μπορώ να σας πω από προσωπική εμπειρία, ότι είχα προδοσίες και τραύματα στη ζωή μου, αλλά τίποτα δεν έχει σημασία στην παρούσα στιγμή που η ζωή μου λειτουργεί. Χωρίς αυτές τις εμπειρίες, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα.

 

Του Dr. Joe Dispenza 

MORRIS Ο ΓΑΤΟΣ

Επί δύο χρόνια ο Morris έρχονταν κι έφευγε. Η κόρη μου η Lauren νόμιζε ότι επρόκειτο γι’ αδέσποτο γάτο που είχε αγριέψει και που είχε προφανώς ζήσει μόνος του το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.  Η  Lauren είχε ένα σπίτι σε μια μεγάλη έκταση γης με εκατοντάδες δέντρων και θάμνων με βατόμουρα.  Ζούσαμε εκεί σε κολλητά διαμερίσματα.  Η πλευρά του σπιτιού της Lauren είχε τρεις εξωτερικές πόρτες, ενώ εγώ είχα μια μπροστινή πόρτα και μια εσωτερική που ένωνε τα διαμερίσματα μας. 

                                         

     Κάθε φορά που αδέσποτες γάτες έρχονταν στις πόρτες της κόρης μου, τις άφηνε να μπούνε μέσα και τις κρατούσε ή τούς εύρισκε σπίτια.  Υπήρχαν τόσες πολλές!  Αλλά ο Morris τόλμησε να πλησιάσει την πόρτα της Lauren μόνον όταν εκείνη άφησε τροφή απέξω και μετά μπήκε μέσα, έκλεισε την πόρτα, και δεν την έβλεπε πιά.

     Απίστευτο, αλλά έξι περίπου μήνες αφού ο  Morris παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην πόρτα της Lauren, άρχισε να εμφανίζεται στην πόρτα μου. Πρέπει να σας πω ότι για όλη μου τη ζωή είχα φοβία με τις γάτες.  Οι γάτες με φόβιζαν τόσο πολύ που επανειλημμένως είχα εφιάλτες με μια γάτα που πηδούσε από μια ψηλή σκάλα και προσγειώνονταν στο σβέρκο μου.

    Εκεί ήταν λοιπόν, μόνος και πεινασμένος.  Άρχισα να του βάζω τροφή έξω. Κάθε φορά, έφευγε και επέστρεφε αφού είχα μπει πάλι μέσα.  Ο    Morris, ο γάτος που φοβόταν τόσο πολύ τους ανθρώπους, έρχονταν στην πόρτα του ανθρώπου που φοβόταν τόσο πολύ τις γάτες.

                             

     Μια φιλία αναπτύχθηκε μεταξύ μας.  Μετά από αρκετούς μήνες, κατάφερα να τον χαϊδέψω, και εκείνος μπόρεσε να με αφήσει να το κάνω.  Σε κάποιο σημείο, έμαθε να με εμπιστεύεται αρκετά ώστε να μπαίνει στο μπροστινό χολ του σπιτιού για λίγα δευτερόλεπτα, μετά τον έπιανε πανικός και έφευγε τρέχοντας.  Άρχισα να αφήνω την μπροστινή πόρτα τελείως ανοικτή ώστε να μπορεί να φεύγει.  Εξημερώναμε ο ένας τον άλλον.

    Σιγά- σιγά, ο Morris άρχισε να μένει μέσα για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους και να μου επιτρέπει περισσότερη σωματική επαφή με χάδια.  Και κάποια μέρα δέχτηκε το σπίτι μου σαν σπίτι του, αλλά μόνον όταν εκείνος ήθελα να μπει μέσα. Ο Morris συνέχισε να είναι ελεύθερο πνεύμα, κι έρχονταν κι έφευγε σύμφωνα με τα κέφια του, παρ’ όλα αυτά ήταν ο γάτος μου.  Κατά την διάρκεια της νύχτας έμενε πάντα έξω.

     Ένα βράδυ ήμουν ανεβασμένη σε μια καρέκλα για να αλλάξω μια λάμπα μέσα στο μπάνιο.  Έπεσα πάνω στην άκρη της μπανιέρας, έσπασα επτά πλευρά και χρειάστηκε να μείνω στο νοσοκομείο για δέκα ημέρες.  Όλο αυτό το διάστημα η κόρη μου δεν είδε ποτέ τον Morris, ούτε για μια φορά.

     Το πρωινό που επέστρεψα σπίτι από το νοσοκομείο, ο Morris ήταν εκεί, καθισμένος στο δρομάκι μπροστά στο σπίτι, περιμένοντας με. Έχοντας ακόμα πόνους, δεν μπορούσα να ανέβω τις σκάλες, έτσι κοιμήθηκα στον καναπέ.

     Ο Morris δεν έβγαινε πιά έξω τα βράδια. Κοιμόνταν μέσα στο σπίτι. Ο Morris κοιμόνταν μέσα στο σπίτι! Κουλουριάζονταν πάνω στην καρέκλα απέναντι μου και με πρόσεχε με το ένα μάτι καθ’ όλη την διάρκεια της νύχτας, κάθε νύχτα.  Με παρακολουθούσε επίσης και κατά την διάρκεια της ημέρας.

     Μέσα σε έναν μήνα περίπου, κατάφερα να ανέβω τις σκάλες και να κοιμάμαι στο κρεβάτι μου. Κάθε νύχτα, ο Morris ήθελε να μπαίνει μέσα και να κοιμάται μαζί μου, αλλά δεν τον άφηνα. Τρέχαμε μαζί προς την πόρτα της κρεβατοκάμαρας, και κάθε φορά εγώ «νικούσα». Ήταν μεγάλη απογοήτευση γι’ αυτόν, και ο παραιτημένος Morris κοιμόταν έξω από την πόρτα μου.  Πάντα άφηνα σκύλους να κοιμούνται μαζί μου, αλλά ποτέ γάτες. Δεν κοιμόμουν με γάτα. Με κάποιο τρόπο, απλά δεν μπορούσα να εγκαταλείψω αυτήν την ιδέα.

                           

     Την νύχτα που κατέληξε να είναι η τελευταία φορά που ο Morris προσπάθησε να μπει στο δωμάτιο μου, παρά λίγο να τα καταφέρει να μπει στην κρεβατοκάμαρα μου πριν του κλείσω την πόρτα.  Αλλά αυτή τη φορά, αντί να κοιμηθεί έξω από την πόρτα μου, όπως είχε κάνει όλες τις προηγούμενες, ο Morris κατέβηκε κάτω και νιαούρισε στην εσωτερική πόρτα στο διαμέρισμα της Lauren. Η Lauren τον άφησε να μπει, και, για πρώτη φορά, κοιμήθηκε μαζί της. Χάρηκε που τον είχε μαζί της. Πόσες φορές από τότε έχω ευχηθεί να είχα θελήσει κι εγώ να τον αφήσω να κοιμηθεί μαζί μου.  Θα το χαιρόμουν τόσο πολύ τώρα.

     Αυτή ήταν η τελευταία νύχτα που δεν επιτράπηκε στον Morris να μπει στο δωμάτιο μου.  Ήταν η τελευταία φορά που τον είδαμε. Εξαφανίστηκε – απλά εξαφανίστηκε. Ποτέ δεν μάθαμε τι του συνέβη.

     Αναρωτιέμαι αν ο Morris ήταν ένας άγγελος, με αποστολή να είναι υπεύθυνος για μένα.  Ίσως του είχε δοθεί μόνον κάποιο χρονικό διάστημα να είναι μαζί μου, εξ ου και η ανάγκη του να κοιμηθεί και στο ίδιο δωμάτιο.  Κι εγώ δεν τον άφησα. Υπάρχουν πολλές φορές που σκέπτομαι πόσο σκληρά προσπάθησε να μπει στην κρεβατοκάμαρα μου, και θέλω να ζητήσω συγνώμη από τον φίλο του τον γάτο, λέγοντας, «Ω, πόσο σε θέλω, Morris, την ευλογία σου».

 

 Τώρα προσπαθώ να τιμήσω αυτό που μόνον εκείνος μπόρεσε να μου μάθει. Πιάνω γάτες και τις κρατώ πάνω στην ποδιά μου, δίνοντας τους την αγάπη και την παρηγοριά που χρειάζονται και αξίζουν.  Ο Morris ξεπέρασε τον φόβο του για την ανθρώπινη συντροφιά και άγγιγμα. Έδειξε ότι όταν δεχόμαστε ο ένας τον άλλο με άνευ όρων αγάπη, δεν μένει χώρος για φόβο.

 

Της Gloria Wendroff

 

Το σχόλιο του Bernie:

Η ιστορία «Morris ο Γάτος» δείχνει πώς ο φόβος δημιουργεί τα εμπόδια για την αγάπη. Ο Morris ένιωσε το αντίθετο της αγάπης – την απόρριψη – κι έτσι έφυγε. Θα έλεγα στην Gloria, «Στείλε του τις σκέψεις σου της αγάπης και της θλίψης, και ίσως επιστρέψει. Στείλε του μια σκέψη σαν μήνυμα με τα ευχαριστώ σου κάθε μέρα, λέγοντας του ότι τον αγαπάς και θα ήθελες να σε επισκεφτεί». Αν είναι ακόμα ζωντανός, βάζω στοίχημα ότι θα επιστρέψει.  Τα ζώα μας διδάσκουν όχι μόνον να συγχωρούμε τους άλλους, αλλά μας διδάσκουν επίσης να συγχωρούμε τους εαυτούς μας.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”) 

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Μια μέρα, λίγο μετά τα τριάντα μου χρόνια, είχα πάει σε μια εκκλησία και ξέσπασα σε κλάματα. Ήταν η γιορτή της μητέρας και κυρίες όλων των σχημάτων και μεγεθών, νέες και ηλικιωμένες, είχαν δεχτεί χειροκροτήματα από τις οικογένειες τους και από όλους τους πιστούς.  Όλες τους πήραν από ένα όμορφο τριαντάφυλλο και γύρισαν στα στασίδια τους, ενώ εγώ καθόμουν με άδεια χέρια.  Με λύπη μέσα στην ψυχή μου είχα πια πειστεί πως είχα χάσει την ευκαιρία να ζήσω τη μεγάλη περιπέτεια, που η εκλεκτή κοινωνία ονομάζει «μητρότητα».

                                    

     Όλα αυτά άλλαξαν κάποιον Φεβρουάριο, όταν βγαίνοντας από τα 40 μου, βγήκε στον κόσμο και ο Γκάμπριελ Ζαχάριας.  Χρειάστηκαν 24 ώρες για να καταφέρω να γεννήσω εκείνο το δυόμισι κιλά, πακέτο χαράς.  Τότε κατάλαβα γιατί εκείνες οι κυρίες είχαν πάρει λουλούδια.

     Κάθε μητέρα που έχει επιβιώσει από μια γέννα εκπλήσσεται με τον εαυτό της όταν δηλώνει επιθυμία και για δεύτερη.  Ο Τζόρνταν Ραφαήλ γεννήθηκε τον επόμενο Μάρτιο. Ήταν μικρότερος και η γέννα διήρκεσε λιγότερο, αλλά εγώ εξακολουθούσα να πιστεύω ότι μου άξιζαν τα λουλούδια.

     Η αδελφότητα στην οποία ανήκα πιά, απαιτεί μια μακρόχρονη περίοδο ενοχλήσεων: εννέα μήνες γεμάτους σφοδρές επιθυμίες για ασυνήθιστα φαγητά, αύξηση βάρους που δεν μπορείς να εξηγήσεις, ένα περπάτημα που μοιάζει να ανήκει το μισό σε βούβαλο και το άλλο μισό σε πάπια, μοναδικές κατασκευές στο κρεβάτι από μαξιλάρια τοποθετημένα για να υποστηρίζουν αυτό το εξόγκωμα και να γεμίζουν το κενό αλλά να μην πιέζουν και την κύστη και εκτεταμένες ραγάδες που καταλήγουν σε βασανιστικούς πόνους γέννας. 

                           

     Με τον τοκετό, η περίοδος των ενοχλήσεων σταματά.  Αλλά με τη γέννηση του παιδιού, η περίοδος της μύησης σε αυτήν την αδελφότητα μόλις αρχίζει.  Τα οδυνηρά τραβήγματα της καρδιάς ξεπερνούν οποιοδήποτε φυσικό πόνο απαίτησε η γέννα. Υπήρξε το πρώτο κόψιμο του μεγαλύτερου γιού μου που έβγαλε αίμα, οι πυρετοί του, η μακρόχρονη πνευμονία του, ο τρόμος του νεότερου γιού μου για ένα σκυλί που γάβγιζε, ο παρά λίγο τραυματισμός του από ένα αυτοκίνητο, ο θάνατος του κατοικίδιου ποντικού του.

     Ενώ η ενοχλητική περίοδος μπορεί να φαίνεται πολύ μεγάλη, η μυητική περίοδος δεν τελειώνει ποτέ. Ξυπνάω όταν οι γιοί μου βήχουν. Ακούω τα αρκουδάκια τους όταν πέφτουν με ένα ελαφρύ γδούπο στο πάτωμα, δίπλα από τα κρεβάτια τους.  Στα καταστήματα απαντώ στις παιδικές φωνές που φωνάζουν «μητέρα!» και αυτά τα παιδιά δεν είναι καν δικά μου!

                          

     Περάσαμε την αλλαγή του μπιμπερό σε ποτήρι, την εκπαίδευση χρήσης του δοχείου νύχτας, τις πρώτες μέρες στο σχολείο και το πρώτο ταξίδι στον οδοντίατρο.  Έρχονται τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, οι πρώτες ερωτικές απογοητεύσεις και η πρώτη φορά πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου.  Εύχομαι μια μέρα να δω τα παιδιά μου παντρεμένα ευτυχισμένα με δικά τους παιδιά. Τότε θα αποκτήσω την είσοδο σε μια άλλη πιο αποκλειστική αδελφότητα αυτήν «της γιαγιάς».

     Για την ώρα ο κωδικός για την καρδιά μου είναι «μαμά» και ευχαριστώ τους γιούς μου γι’ αυτό.  Ειδικά τις ημέρες των γενεθλίων τους και μια ιδιαίτερη μέρα του Μαίου.  Τα νεαρά μου αγόρια δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ακόμα πόσο εκτιμώ αυτήν τη συμμετοχή μου στην αδελφότητα και δεν την τονίζουν με λουλούδια εκτός κι αν παρακινηθούν.  Όμως κάθε φορά που κάνουμε περίπατο, θα μου ξεριζώσουν ένα άνθος με μικρό κοτσάνι, «έτσι».

     Αυτήν τη χρονιά περιμένω με ανυπομονησία να γιορτάσω τη γιορτή της μητέρας – το θεϊκό επίτευγμα του φυσικού, τη μεγάλη αποδοχή του κοινού, την υπέροχη ευγνωμοσύνη του να βλέπω τα παιδιά μου να γίνονται αποκλειστικά ο εαυτός τους.  Εξαιτίας του Γκάμπριελ και του Τζόρνταν είμαι ένα σωστό μέλος, με κάρτα διαρκείας στο Κλαμπ. Καλά να περάσω στη γιορτή της μητέρας! Χρόνια μου πολλά!

 

Της Sharon Nicola Cramer