Η ΠΛΑΝΗΤΙΚΉ ΕΠΟΧΉ

Ρίχνοντας μια σύντομη ματιά στη διαδικασία εκπολιτισμού της ανθρωπότητας, μπορούμε να δούμε ότι η μετάβαση από τους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες στους γεωργούς προήλθε από τον ανταγωνισμό για τους πόρους, καθώς η γεωργία απέδιδε περισσότερη ενέργεια από τη συλλογή τροφής. Από αυτό προέκυψε η εξημέρωση των φυτών και των ζώων, η οποία, όπως μας πληροφορούν οι αρχαιολόγοι, εμφανίστηκε ανεξάρτητα σε διάφορα μέρη του κόσμου μεταξύ 11.000 και 5000 π.Χ.

     Η οικοδόμηση του πολιτισμού, όπως την ξέρουμε, χρονολογείται από αυτά τα αρχικά περιστατικά εξημέρωσης που εμφανίστηκαν μετά το τέλος της Εποχής των Παγετώνων. Εκείνη την εποχή, φαίνεται ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη δημιούργησε μια γεωγραφική περιοχή της οποίας οι συνθήκες ήταν καταλληλότερες για τους ανθρώπους να καλλιεργούν καλλιέργειες και να συγκεντρώνονται μαζί. Στην περιοχή της νοτιοδυτικής Ασίας, γύρω από τις περιοχές που σήμερα είναι γνωστές ως κοιλάδες του Τίγρη, του Ευφράτη και του Ιορδάνη - η λεγόμενη Γόνιμη Ημισέληνος - εμφανίστηκαν εξημερωμένα φυτά και ζώα. Με τη σειρά της, αυτή η υψηλή συγκέντρωση εξημερωμένων πόρων έδωσε το έναυσμα για τη μετάβαση από τη συλλογή τροφής στη γεωργία.

     Δίκτυα πόλεων εξαπλώθηκαν στη Συρία και το Λεβάντε και στο Ιράν, πριν τελικά ξεφυτρώσουν στην Ευρώπη. Ωστόσο, καθώς ορισμένες από αυτές τις πόλεις και τα κράτη μεγάλωναν και αναπτύσσονταν, αντιμετώπιζαν το ίδιο μοτίβο προβλημάτων σχετικά με τους πόρους. Η λύση ήταν να μετατραπούν σε αυτοκρατορίες. Αυτό είναι το γνωστό πλέον μοτίβο σε όλη την κοινωνική εξέλιξη του είδους μας. Σε αδρές γραμμές, το μοτίβο μοιάζει ως εξής:

     Μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού - Πιο πολύπλοκος τρόπος ζωής - Μεγαλύτερη ανάγκη για πόρους - Αυξημένη στρατιωτική ανάπτυξη - Οικοδόμηση αυτοκρατοριών - Αποικισμός με τη βία ή με ύπουλο εξαναγκασμό

     Αυτό το υποκείμενο μοτίβο χαρακτήρισε το είδος μας καθώς περάσαμε από τους κυνηγούς-συλλέκτες και τους αγροτικούς πολιτισμούς, στις πόλεις-κράτη, στη βιομηχανοποιημένη κοινωνία και τώρα που βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός πλανητικού σταδίου ανάπτυξης.

     Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της φάσης μετά την Εποχή των Πάγων είναι ένας πληθυσμός επτά δισεκατομμυρίων στον πλανήτη Γη. Σε αυτό προστίθενται τεράστια διασυνδεδεμένα (αλλά εξαιρετικά άνισα) δίκτυα που τροφοδοτούν τη ροή της ενέργειας, των πόρων, των υλικών, της χρηματοδότησης, των πληροφοριών και των επικοινωνιών. Πράγματι, αν ρίξουμε μόνο μια σύντομη ματιά σε ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του σημερινού παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας, θα μπορούσαμε να κάνουμε το λάθος να πιστέψουμε ότι ήδη ζούμε σε μια πλανητική κοινωνία.

 

Απόσπασμα από την 3^η συνάντηση του ΔΩΡΕΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΥ διαδικτυακού σεμιναρίου με τίτλο «Κβαντική Οικονομία στην Αυγή της Ακασικής Εποχής».

 

 

ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΦΟΙ;

Μάθαμε να ανάβουμε τη φωτιά και ενεργήσαμε θεωρώντας σαν δεδομένο ότι μπορούμε επίσης να τη σβήσουμε. Είναι όμως δικαιολογημένη αυτή η εμπιστοσύνη; Οι δυνάμεις που έχουμε προκαλέσει είναι όλες φωτιές του ενός ή του άλλου είδους - δυναμικές διεργασίες στη φύση που καταλύουμε και στη συνέχεια ελπίζουμε να τις ελέγξουμε. Πιστεύουμε ότι έχουμε δαμάσει αυτές τις φωτιές του Προμηθέα, ότι δεν μπορούμε μόνο να τις δημιουργήσουμε αλλά και να τις σβήσουμε κατά βούληση. Ωστόσο, ορισμένες από τις φωτιές που έχουμε προκαλέσει, κατά καιρούς ξεφεύγουν από τον έλεγχο μας. Κάποιες, όπως ένα ιδιοφυές τζίνι που βγήκε από το μπουκάλι, αποκτούν δική τους ζωή και θέληση. Δρουν με απρόβλεπτους τρόπους, καταστρέφοντας αντί να δημιουργούν ζωή και βιότοπους. Έτσι συμπεριφέρθηκε η δύναμη που απελευθερώσαμε με την εφεύρεση της πυρίτιδας, και έτσι συμπεριφέρονται σήμερα οι περισσότερες τεχνολογίες μας που βασίζονται στα ορυκτά καύσιμα. Όπως μας δίδαξαν η Χιροσίμα, το Τσερνομπίλ και, πιο πρόσφατα, η Φουκουσίμα, το τζίνι που αφήσαμε να βγει από τον πυρήνα του ατόμου είναι πιο ισχυρό και πιο δύσκολο να δαμαστεί από όλα τα άλλα. Τα ρομπότ, οι υπολογιστές και οι μυριάδες νέες τεχνολογίες αυτοματοποίησης και επικοινωνίας που έχουμε επινοήσει μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν μπορούν επίσης να εξημερωθούν αξιόπιστα.

     Όλα αυτά θα πρέπει να μας προβληματίσουν. Όταν η γραμμή του Homo διακλαδώθηκε από τους ανώτερους πιθήκους πριν από περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια, το είδος μας - και με τη χερσαία φύση του - πήρε ένα ρίσκο. Έθεσε σε κίνδυνο την επιβίωσή του. Ένα ευφυές είδος δεν είναι απαραίτητα μια εξελικτική επιτυχία, που αναπαράγεται και βελτιώνει το περιβάλλον του. Μπορεί επίσης να είναι μια οικολογική καταστροφή, υποβαθμίζοντας το περιβάλλο
ν του και απειλώντας τη δική του επιβίωση. Αν η ανθρώπινη νοημοσύνη κατέληγε σε φιάσκο, η έξοδος του είδους μας θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια "πυρκαγιά" που θα κατέστρεφε τον βιότοπο για όλες τις ανώτερες μορφές ζωής στον πλανήτη. Το στοίχημα για τη νοημοσύνη είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που έχει αναλάβει ποτέ η βιόσφαιρα.

     Αν και το αποτέλεσμα ήταν αμφίβολο για εκατομμύρια χρόνια, στο διάστημα της καταγεγραμμένης ιστορίας το στοίχημα φαίνεται να έχει αποδώσει. Μήπως όμως αυτή η ιστορική περίοδος φτάνει τώρα στο τέλος της; Το να οραματιζόμαστε την εξαφάνιση του είδους μας δεν είναι καθόλου τραβηγμένο: αλλού στο σύμπαν, ευφυή είδη μπορεί να έχουν εξαφανιστεί λίγο καιρό αφότου έγιναν κυρίαρχα. Η νοημοσύνη, άλλωστε, είναι μία από τις πολλές απαντήσεις που μπορεί να προσφέρει η εξέλιξη στον μεγάλο χορό της μετάλλαξης και της φυσικής επιλογής, και είναι πιθανό ότι στις μεγάλες εκτάσεις του σύμπαντος θα έχουν βρεθεί παρόμοιες απαντήσεις.

     Ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι αλλού στο σύμπαν, εμείς είμαστε υπερήφανοι που υπάρχει νοήμων ζωή εδώ στη Γη. Αλλά υπάρχει; Η απάντηση εξαρτάται από την έννοια που αποδίδουμε στη νοημοσύνη. Ως στρατηγική για ανταγωνιστική επιβίωση, η νοημοσύνη του ανθρώπινου είδους υπάρχει: έχει αποδώσει πολλά τα τελευταία χιλιάδες χρόνια. Ωστόσο, το κόστος της αυξάνεται και τώρα απειλεί να υπερκαλύψει τα οφέλη της. Αν συμβεί αυτό, το είδος μας θα μετατραπεί σε ένα πλανητικό παράσιτο που σκοτώνει τον ξενιστή από τον οποίο τρέφεται, ένα είδος καρκίνου που καταστρέφει τη βιόσφαιρα. Και αυτό δύσκολα θα ήταν ευφυές – και θα άξιζε να ονομάζεται sapiens sapiens.

 Απόσπασμα από την 2^η συνάντηση του ΔΩΡΕΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΥ διαδικτυακού σεμιναρίου με τίτλο «Κβαντική Οικονομία στην Αυγή της Ακασικής Εποχής».

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Με μια πρώτη ματιά μπορεί να φαίνεται φιλόδοξο να ονομάσουμε αυτό το πρόγραμμα ως την αυγή του κάτι. Ιδίως όταν προαναγγέλλει την αυγή αυτού που ονομάζεται Ακασική Εποχή. Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε σε μια εποχή που είναι «Ακασική»; Οι αρχαίοι σοφοί της Ινδίας πίστευαν ότι πέρα ​​από τα τέσσερα στοιχεία του σύμπαντος - φωτιά, νερό, αέρας και γη - υπάρχει ένα πέμπτο στοιχείο που είναι πιο θεμελιώδες από όλα τα άλλα: Η Ακάσα. Η Ακάσα είναι η θεμελιώδης διάσταση του κόσμου, μια διάσταση που έχει ανακαλυφθεί εκ νέου στην αιχμή της σύγχρονης φυσικής και κοσμολογίας, όπου αναφέρεται με διάφορα ονόματα: Ενοποιημένο Πεδίο, Nu-Ether, κοσμική μήτρα, ή φυσικός χωροχρόνος. Η Ακάσα χαιρετά έτσι μια διάσταση που είναι η θεμελιώδης υποκείμενη συνδεσιμότητα μας, μια διάσταση που τώρα επαληθεύεται από τις νέες επιστήμες μας. Αισθάνομαι ότι όχι μόνο είναι δυνατό ένα τέτοιο μέλλον, αλλά ότι είναι η φυσική πρόοδος της ανάπτυξης ενός παγκόσμιου πολιτισμού που βρίσκεται στο κατώφλι να γίνει μια πλανητική κοινωνία.

     Ωστόσο, αυτή δεν είναι μια απλή διαδικασία. Ούτε είναι πιθανό να είναι μια εντελώς ομαλή μετάβαση. Το είδος μας, ο Homo sapiens sapiens, ήταν σε ένα ιστορικά μακρύ εξελικτικό ταξίδι πριν φτάσει στο σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα. Έτσι ξεκινάμε προσφέροντας μια – αν και σύντομη – εξέταση της ανόδου της νοημοσύνης των ανθρωποειδών. Σε αυτό το πλαίσιο, αναγνωρίζουμε ότι το να φτάσουμε σε έναν κόσμο που είναι περίπλοκος και αλληλεξαρτώμενος, κάνοντας τις σωστές επιλογές, είναι δύσκολο, αλλά κρίσιμο. Ενώ προηγουμένως είχαμε ίσως την πολυτέλεια να κάνουμε επιλογές που επηρέαζαν μόνο την άμεση ευημερία και τον τόπο διαμονής μας, τώρα πρέπει να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο και με μεγάλο χρονικό ορίζοντα. Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό να είμαστε σαφείς σε αυτό το θέμα: πλησιάζουμε σε μια κρίσιμη εποχή που θα χρησιμεύσει ως ακμή στην ανάπτυξη του είδους μας. Αφήνουμε πίσω τη μια εποχή και μπαίνουμε στην επόμενη. Η εποχή που αφήνουμε πίσω μας είναι η Σύγχρονη Εποχή. Η εποχή στην οποία πρόκειται να μεταβούμε έχει λάβει πολλά ονόματα – Μεταμοντέρνα, Ψηφιακή και άλλα παρόμοια – ωστόσο μέχρι στιγμής έχει υποφέρει από έλλειψη αληθινής και γνήσιας προνοητικότητας. Εν μέρει φταίει η τάση του ανθρώπου να σκέφτεται με γραμμικούς όρους, και έτσι να φαντάζεται το μέλλον ως λογική προέκταση του παρελθόντος. Το βλέπουμε ως μια σταδιακή ανοδική κεκλιμένη καμπύλη σε ένα γράφημα. Αλλά η φύση - και η εξέλιξη - δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και ποτέ δεν λειτουργούσε. Αυτό που βλέπουμε είναι μεγάλες περίοδοι στασιμότητας, όπου υπάρχει σχετικά μικρή αλλαγή. Εν συνεχεία η έναρξη ενός σημείου καμπής όπου συμβαίνει ένα κρίσιμο – και σημαντικό – άλμα. Αυτό που βρίσκεται στην άλλη πλευρά αυτού του άλματος είναι συχνά απροσδόκητο, επειδή δεν συμμορφώνεται με τα παλαιότερα πρότυπα σκέψης, αντίληψης και συμπεριφοράς. Αυτές οι περίοδοι κρισιμότητας είναι στιγμές ευκαιρίας, όταν οι καταλύτες για την αλλαγή ασκούν μεγαλύτερη από την κανονική επιρροή στην έκβαση των γεγονότων. Είναι μια μεταβατική περίοδος όπου οι ανωμαλίες αρχίζουν να εκδηλώνονται στην περιφέρεια και να γίνονται μάρτυρες της κατάρρευσης του ισχύοντος κατεστημένο. Σε αυτά τα σημεία, οι ιδέες, οι θεσμοί, και οι πεποιθήσεις τείνουν να ξεπερνούν τη χρησιμότητά τους.

 

Απόσπασμα από την 1^η συνάντηση του ΔΩΡΕΑΝ ΖΩΝΤΑΝΟΥ διαδικτυακού σεμιναρίου με τίτλο «Κβαντική Οικονομία στην Αυγή της Ακασικής Εποχής».

Μπορείτε να βρείτε την συνάντηση μας εδώ:

 

 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΙΩΘΟΥΝ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Οποιαδήποτε άποψη έχουμε για οτιδήποτε μπορεί να βιωθεί ταυτόχρονα σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα. Νοητικά, βιώνουμε τις απόψεις ως πεποιθήσεις. Όταν κολλήσουμε εδώ, είναι πολύ δύσκολο να τις μετατοπίσουμε: γίνονται σαν δικηγόροι με μια στοίβα αποδεικτικών στοιχείων για να υποστηρίξουν την εύθραυστη θέση τους. Στο συναισθηματικό επίπεδο, βιώνουμε τις απόψεις ως αντιδραστικά συναισθήματα και συναισθηματικό δράμα. ‘Με έκανες να νιώσω λυπημένος’. ‘Εσύ φταις που ζηλεύω τώρα’. Επειδή τα συναισθήματα είναι τόσο μεταβλητά, είναι πιο εύκολο να ξεφύγουμε από τα κολλημένα συναισθήματα παρά από τις κολλημένες πεποιθήσεις. Αλλά υπάρχει ακόμα μια ιστορία που κρατά τα πράγματα κολλώδη. Σωματικά, βιώνουμε τις απόψεις ως ένταση και κολλημένη ενέργεια στο σώμα. Τον θυμό τον αισθανόμαστε σαν ένα σφίξιμο ανάμεσα στις ωμοπλάτες, τη θλίψη την νιώθουμε ως ένα τράβηγμα προς τα μέσα στο στήθος και τη σεξουαλική ένταση την βιώνουμε στο κάτω μέρος της πλάτης. 

     Ο τέταρτος τρόπος για να βιώσετε τις απόψεις είναι σαν αγνή ενεργειακή συχνότητα: ένα βουητό, μια ατμόσφαιρα, μια δόνηση. Η μουσική έχει μια τέτοια συχνότητα. Το ίδιο και μερικοί τόποι. Δεν υπάρχει ιστορία, απλώς μια «δόνηση». Από την στιγμή που μπορέσουμε να βιώσουμε τις απόψεις ως συχνότητα, γίνεται πολύ πιο εύκολο αυτές να απελευθερωθούν, και αυτό μπορεί να συμβεί σε λίγα δευτερόλεπτα.

    Μπορείς να νιώσεις μια συχνότητα χωρίς μια ιστορία. Όλοι γνωρίζουμε πώς είναι να νιώθεις θυμό, ή λύπη, ή πολλά άλλα συναισθήματα. Αλλά είναι σχεδόν πάντα προσκολλημένα σε μια ιστορία: ένα γιατί και ένα διότι. Είναι σπάνιο να βιώσεις θυμό, για παράδειγμα, χωρίς ένα λόγο για να νιώθεις θυμό. Αλλά είναι δυνατόν, και όταν το κάνουμε μεταβαίνουμε σε ένα κβαντικό επίπεδο όπου τα πράγματα μπορούν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

     Πίσω στον 19ο αιώνα, ένας μεγάλος Θιβετιανός Λάμα, ο Patrul Rimposhe, έγραψε αυτά τα λόγια: ‘Μην ακολουθείς το αντικείμενο του μίσους, ψάξε για το θυμωμένο νου’. Ο θυμός, που απελευθερώνεται από μόνος του καθώς αναδύεται, είναι το ξεκάθαρο κενό. Το καθαρό κενό δεν είναι άλλο από την σαν καθρέφτη σοφία.

     Σήμερα μπορούμε να ενσωματώσουμε και να επωφεληθούμε από τη σημασία τους με πολύ πρακτικούς τρόπους.

    Ό,τι βιώνεις πλήρως γίνεται παρουσία, γίνεται αγάπη. Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι είναι ο θυμός, η ζήλια, ή η θλίψη. Αλλά πραγματικά αυτό το οποίο γνωρίζουμε είναι η αντίθετη εκδοχή αυτών των συναισθημάτων. Είναι σαν να οδηγείς ένα αυτοκίνητο με το ένα πόδι στο γκάζι και το άλλο στο φρένο. Μια άσχημη μυρωδιά πάντα ελλοχεύει. Υπάρχει ένα μεγάλο και θαυματουργό μυστικό που περιμένει να ανακαλυφθεί εδώ: ότι οτιδήποτε βιώνεται πλήρως χωρίς αντίσταση γίνεται η ίδια η αγάπη.

 

Από την 4^η συνάντηση του σεμιναρίου «ΠΑΝΙΣΧΥΡΟΣ, ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ».