ΟΛΑ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

      Βρισκόταν στην Τρίτη τάξη του σχολείου όπου δίδασκα, στο Μόρις της Μινεσότα.  Αγαπούσα και τους 34 μαθητές μου, αλλά ο Μαρκ Έκλαντ ξεχώριζε.  Πολύ συγυρισμένη εμφάνιση, είχε εκείνο το ύφος του ανθρώπου ο οποίος χαίρεται που υπάρχει και το οποίο έκανε υπέροχες ακόμα και τις αταξίες του.

                             

     Ο Μαρκ, όμως, μιλούσε ασταμάτητα.  Προσπάθησα ξανά και ξανά να τον κάνω να καταλάβει ότι δεν μπορούσε να μιλά χωρίς άδεια.  Αυτό που μ’ εντυπωσίαζε πιο πολύ ήταν η ειλικρινής του απάντηση, κάθε φορά που αναγκαζόμουν να του κάνω παρατήρηση για αταξίες.  «Ευχαριστώ που με μαλώσατε, Αδελφή!» Στην αρχή δεν ήξερα τι συμπέρασμα να βγάλω, σύντομα όμως συνήθισα την απάντηση αφού την άκουγα πολλές φορές κάθε μέρα.

     Μια μέρα, είχα αρχίσει να χάνω την ψυχραιμία μου με τον Μαρκ, ο οποίος μιλούσε πάλι ακατάσχετα.  Κι έκανα το λάθος του πρωτόπειρου δασκάλου.  Τον κοίταξα και του είπα: «Μια λέξη ακόμα αν πεις θα σου κλείσω το στόμα με  ταινία!»

     Δεν είχαν περάσει δέκα δευτερόλεπτα όταν ο Τσακ πέταξε: «Ο Μαρκ μιλά πάλι».

     Δεν είχα ζητήσει από τους μαθητές να με βοηθούν να παρακολουθώ τον Μαρκ, από τη στιγμή όμως που είχα καθορίσει την τιμωρία μπροστά στην τάξη ήμουν υποχρεωμένη να την εφαρμόσω.

     Θυμάμαι τη σκηνή σαν να συνέβη σήμερα το πρωί.  Ανέβηκα στην έδρα πολύ αποφασιστικά, άνοιξα το συρτάρι κι έβγαλα ένα ρολό ταινίας.  Χωρίς να πω λέξη, πήγα στο θρανίο του Μαρκ, έκοψα δύο κομμάτια ταινία και τα κόλλησα στο στόμα του, σε σχήμα Χ. Μετά γύρισα στη θέση μου, στο μπροστινό μέρος της αίθουσας.

     Καθώς γύρισα να τον κοιτάξω, εκείνος μου έκλεισε το μάτι.  Αυτό ήταν! Μ’ έπιασε το γέλιο. Ολόκληρη η τάξη γελούσε καθώς επέστρεφα στο θρανίο του Μαρκ κι έβγαζα την ταινία, ανασηκώνοντας τους ώμους μου.  Οι πρώτες του λέξεις ήταν: «Ευχαριστώ που με μαλώσατε, Αδελφή».

                           

     Στο τέλος της χρονιάς, μου ζητήθηκε να διδάξω ανώτερα μαθηματικά γυμνασίου.  Πέρασαν χρόνια και κάποτε ο Μαρκ ξαναβρέθηκε στην τάξη μου.  Ήταν πιο όμορφος από ποτέ και εξίσου ευγενικός.  Καθώς ήταν υποχρεωμένος να παρακολουθεί με προσοχή τη διδασκαλία των μαθηματικών δε μιλούσε τώρα τόσο πολύ, στην τρίτη γυμνασίου.

     Μια Παρασκευή είχα την αίσθηση ότι κάτι συνέβαινε.  Δουλέψαμε σκληρά σε κάποιο καινούριο κεφάλαιο όλη τη βδομάδα και είχα την εντύπωση ότι οι μαθητές είχαν αρχίσει ν’ απογοητεύονται με τον εαυτό τους και να γίνονται οξύθυμοι ο ένας με τον άλλο.  Έπρεπε να κάνω κάτι γι’ αυτό, πριν ξεφύγει από τον έλεγχο μου.  Έτσι, τους έβαλα να γράψουν ο καθένας τα ονόματα των άλλων μαθητών της τάξης τους σε δύο φύλλα χαρτιού, αφήνοντας ένα διάστημα κενό από το ένα όνομα στο άλλο.  Μετά, τους είπα να σκεφτούν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για τον κάθε συμμαθητή τους και να το γράψουν στο χαρτί.  Πήρε όλη την υπόλοιπη ώρα του μαθήματος για να κάνουν αυτήν την δουλειά και καθώς έβγαιναν ένας ένας από την τάξη, ο κάθε μαθητής μου έδινε τα δυο κομμάτια χαρτιού που χρησιμοποίησε.  Ο Τσακ χαμογελούσε.  Ο Μαρκ μου είπε: «Ευχαριστώ για τα μαθήματα, Αδελφή, καλό σαββατοκύριακο».

     Εκείνο το Σάββατο, έγραψα το όνομα κάθε μαθητή σ’ ένα ξεχωριστό κομμάτι χαρτί και σημείωσα ότι έγραψε ο κάθε συμμαθητής του γι’ αυτόν. Τη Δευτέρα έδωσα στον καθένα τον κατάλογο με τα όσα έγραψαν οι συμμαθητές τους γι’ αυτούς.  Για μερικούς απ’ αυτούς είχαν γεμίσει δυο σελίδες.  Πριν περάσει πολλή ώρα όλη η τάξη χαμογελούσε.  «Αλήθεια;» τους άκουσα να ψιθυρίζουν.  «Δεν ήξερα ότι αυτό θα το πρόσεχε κανείς! Δεν ήξερα ότι αρέσω στους άλλους τόσο πολύ!»

     Κανείς δεν ξαναμίλησε στην τάξη γι’ αυτήν την ιστορία.  Δεν ξέρω αν τη συζητούσαν μετά την τάξη ή με τους γονείς τους, αλλά δεν είχε σημασία.  Η άσκηση είχε πραγματοποιήσει το στόχο της.  Οι μαθητές ένιωθαν πάλι ευχαριστημένοι με τους εαυτούς τους και ο ένας με τον άλλο.

     Πέρασε η χρονιά και οι μαθητές εκείνοι προχώρησαν και χαθήκαμε.  Μερικά χρόνια αργότερα, επέστρεφα από ταξίδι και οι γονείς μου ήρθαν να με παραλάβουν από το αεροδρόμιο.  Στο δρόμο προς το σπίτι, η μητέρα μου ρωτούσε τα συνηθισμένα για το ταξίδι, πώς ήταν ο καιρός και γενικά τις εντυπώσεις μου.  Έλειπε όμως η ζωντάνια από την κουβέντα. Η μητέρα μου έριξε μια λοξή ματιά στον πατέρα μου και είπε: «Μπαμπά;» Εκείνος καθάρισε το λαιμό του, «Χθες βράδυ τηλεφώνησαν οι Έκλαντ», άρχισε να λέει.

     «Ναι;» είπα. «Δεν έχω ακούσει νέα τους εδώ και μερικά χρόνια.  Αναρωτιέμαι τι κάνει ο Μαρκ».

                             

     Ο πατέρας μου απάντησε με σιγανή φωνή. «Ο Μαρκ σκοτώθηκε στο Βιετνάμ», είπε.  «Αύριο γίνεται η κηδεία κι οι γονείς του θα ήθελαν να παραστείς».  Μέχρι σήμερα θυμάμαι το ακριβές σημείο του δρόμου όπου μου ανακοινώθηκε αυτή η είδηση.

     Ποτέ πριν δεν έτυχε να δω στρατιώτη σε στρατιωτικό φέρετρο.  Ο Μαρκ φαινόταν τόσο όμορφος, τόσο ώριμος.  Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή ήταν: Μαρκ, θα έδινα όλες τις κολλητικές ταινίες που υπάρχουν στον κόσμο για να μου μιλήσεις.

     Η εκκλησία ήταν γεμάτη με φίλους του Μαρκ.  Η αδελφή του Τσακ έψαλλε τον «Πολεμικό Ύμνο της Δημοκρατίας».  Γιατί έβρεχε τη μέρα της κηδείας; Τα πράγματα ήταν δύσκολα γύρω από τον τάφο.  Ο ιερέας έψαλλε τις συνηθισμένες προσευχές και ο σαλπιγκτής σάλπισε σιωπητήριο.  Ένας ένας, όσοι αγαπούσαν τον Μαρκ πέρασαν για τελευταία φορά δίπλα από το φέρετρο και το ράντισαν με αγιασμένο νερό.

     Εγώ πέρασα τελευταία. Καθώς στεκόμουν εκεί, ένας από τους στρατιώτες που συνόδευαν τη σορό ήρθε κοντά μου. «Μήπως ήσαστε η καθηγήτρια μαθηματικών του Μαρκ;» με ρώτησε.  Έγνεψα καταφατικά, συνεχίζοντας να κοιτώ το φέρετρο.  «Ο Μαρκ μας μιλούσε πολύ για σας», είπε.

                                       

      Μετά την κηδεία, οι περισσότεροι από τους παλιούς συμμαθητές του Μαρκ τράβηξαν για το αγρόκτημα του Τσακ για φαγητό.  Η μητέρα κι ο πατέρας του Μαρκ ήταν εκεί κι έδιναν την εντύπωση πως με περίμεναν. «Θέλουμε να σας δείξουμε κάτι», είπε ο πατέρας του, βγάζοντας ένα πορτοφόλι από την τσέπη του.  «Αυτό το βρήκαν πάνω στον Μαρκ όταν σκοτώθηκε.  Νομίζω ότι θα το θυμηθείτε».

     Ανοίγοντας τη θήκη των χαρτονομισμάτων, έβγαλε από μέσα δυο κόλλες τετραδίου κολλημένες με ταινία και διπλωμένες πολλές φορές.  Ήξερα, χωρίς καν να κοιτάξω, πως ήταν το χαρτί πάνω στο οποίο είχα σημειώσει όλα τα καλά λόγια που έγραψαν οι συμμαθητές του Μαρκ γι’ αυτόν.  «Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που το κάνατε αυτό», μου είπε η μητέρα του Μαρκ.  «Όπως βλέπετε, ο Μαρκ το φύλαγε σαν θησαυρό».

     Οι συμμαθητές του Μαρκ άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω μας.  Ο Τσακ χαμογέλασε δειλά και είπε: «Έχω κι εγώ ακόμα εκείνο το χαρτί.  Βρίσκεται στο πάνω συρτάρι του γραφείου μου, στο σπίτι». Η γυναίκα του Τζον είπε: «Ο Τζον μου ζήτησε να το βάλω στο άλμπουμ με τις φωτογραφίες του γάμου μας». «Έχω κι εγώ το δικό μου», είπε η Μέριλιν.  «Είναι μέσα στο ημερολόγιο μου». Και τότε η Βίκυ, μια άλλη συμμαθήτρια, έχωσε το χέρι στην τσάντα της, έβγαλε ένα πορτοφόλι κι έδειξε το φθαρμένο χαρτί στους συγκεντρωμένους.  «Το έχω πάντα μαζί μου», είπε. «Νομίζω πως τα φυλάξαμε όλοι αυτά τα χαρτιά».

     Και τότε κάθισα τελικά κάτω κι έκλαψα.  Έκλαψα για τον Μαρκ και για όλους τους φίλους του, που δε θα τον ξανάβλεπαν.

 

Της Helen P. Mrosla  

ΕΙΣΤΕ ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠ’ ΟΛΑ; ΤΑ ΤΡΙΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΝΤΙΔΟΤΑ ΤΟΥ ΡΙΝΠΟΤΣΕ

 Διαπιστώσεις από τον χρόνο που πέρασα με τον γκουρού μου

 

Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος του έτους, γνωρίζω ότι πολλοί άνθρωποι νιώθουν μια συσσωρευμένη κούραση που τους κατακλύζει. Μια αίσθηση εξάντλησης από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε οι ίδιοι ή από αυτές που βαραίνουν τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μια αίσθηση ότι ζούμε σε μια μόνιμη κρίση χωρίς ανάπαυλα. Υπερκορεσμένοι, υπερδιεγερμένοι και κουρασμένοι, πολλοί αποσυνδέονται, απομακρύνονται και κλείνονται στον εαυτό τους σε μια στάση αυτοπροστασίας.

Και όμως... υπάρχει ένας άλλος τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτή τη στιγμή.

                           

Μόλις επέστρεψα από μια εβδομάδα στην παρουσία του ευγενικού και πολύτιμου γκουρού μου, Zasep Tulku Rinpoche. Με έδρα το Νέλσον της Βρετανικής Κολούμπια, ο Rinpoche είναι τώρα σχεδόν 78 ετών και μόνο τον τελευταίο χρόνο ταξίδεψε στο Μεξικό και τη Βολιβία, στα κέντρα του σε ολόκληρο τον Καναδά και την Αυστραλία προσφέροντας ενδυνάμωση και καταφύγιο, στην Αφρική για το Mindful Safari, και στη Νότια Κορέα και τη Μογγολία (δύο φορές). Σε κάθε μέρος, οι μαθητές του τον περιμένουν με ανησυχίες για την υγεία, τις σχέσεις, τα οικονομικά, και την οικογένειά τους. Οι μαθητές του στέλνουν email και μηνύματα μέρα και νύχτα, από κάθε μεριά της γης.

Αν κάποιος πρέπει να αισθάνεται εξαντλημένος και κουρασμένος, σίγουρα αυτός είναι ο ίδιος.

Όμως όχι. Ο Ρινποτσέ κινείται στον κόσμο με μια ελαφρότητα, έναν αυθορμητισμό, και ένα ακαταμάχητο χιούμορ που είναι ήσυχα μεταδοτικό. Είναι αδύνατο να βρίσκεσαι κοντά του και να μην νιώθεις αναζωογονημένος. Νοιάζεται βαθιά για τον κόσμο και σίγουρα έχει πολιτικές απόψεις, αλλά κανένα από αυτά τα πράγματα δεν τον καθορίζει ή τον βαραίνει. Το όραμά του είναι απλά πολύ ευρύ, πολύ συμπονετικό και πολύ χαρούμενο για κάτι τέτοιο.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχα την τιμή να περάσω πολλές ώρες ηχογραφώντας με τον Ρινποτσέ στο στούντιο, μετά από μια εβδομάδα διδασκαλιών στο γκόμπα της Tibetan Buddhist Society στο Περθ. Νωρίτερα φέτος, ο Koala και εγώ περάσαμε επίσης χρόνο μαζί του σε ένα ειδικό Tara Safari στην Αφρική. Με όλα αυτά ακόμα πολύ φρέσκα στην καρδιά μου, ήθελα να προσπαθήσω να αποτυπώσω κάτι από αυτό που κάνει τον Ρνποτσέ έναν τόσο εξαιρετικό άνθρωπο – κάποιον που είναι πλήρως μέσα στον κόσμο, ενώ παραμένει θαυμάσια, ευχάριστα ανεπηρέαστος από αυτόν. Κάποιον που θα ήθελα να μοιάζω περισσότερο.

Τρεις ιδιότητες ξεχωρίζουν ως ζωντανά αντίδοτα για αυτούς τους κουραστικούς καιρούς.

                                        

 1. Όλα προέρχονται από τον ίδιο τον νου

Ο Ρινποτσέ είναι γιόγκι, γεννημένος και μεγαλωμένος στο Θιβέτ. Αναγνωρισμένος ως τούλκου σε ηλικία πέντε ετών, με αυστηρή εκπαίδευση και βαθιά γνώση, ζει με την βαθιά πεποίθηση ότι όλα προέρχονται από τον νου. Όλη η εμπειρία μας της πραγματικότητας διαμορφώνεται από την επίγνωση – όχι με την έννοια ότι «τίποτα δεν υπάρχει», αλλά με την έννοια ότι ο τρόπος με τον οποίο τα πράγματα υπάρχουν για εμάς είναι αποτέλεσμα της προετοιμασίας, των συνηθειών και του κάρμα μας.

Αυτή η κατανόηση δεν είναι θεωρητική για τον ίδιο. Είναι βιωμένη.

Την περασμένη εβδομάδα, σταμάτησε να διαβάζει τα θιβετιανά κείμενά του, σήκωσε το βλέμμα και είπε με τη χαρακτηριστική του σαφήνεια:

«Μπορούμε να αποφασίσουμε να μην γκρινιάζουμε και να μην παραπονιόμαστε και να μην συνεχίζουμε να λέμε bla bla bla. Μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει για εμάς. Αν το επιλέξουμε, μπορούμε να επικεντρωθούμε σε θετικά πράγματα. Το να αλλάξουμε τη σκέψη μας» —και εδώ έκανε μια κίνηση μιμούμενος την αλλαγή ταχυτήτων σε ένα αυτοκίνητο— «είναι σαν να αλλάζουμε ταχύτητα. Μπορούμε να επιλέξουμε».

Αυτό, φυσικά, είναι ένα σταθερό θέμα σε ό,τι γράφω εδώ. Όχι επειδή είναι καινούργιο, αλλά επειδή όλοι χρειαζόμαστε να το θυμόμαστε. Και εγώ συμπεριλαμβάνομαι σε αυτό. Μας καλούν συνεχώς να πιστέψουμε ότι η πραγματικότητα «εκεί έξω» είναι σταθερή και πραγματική, κάτι που ενισχύεται κάθε λεπτό από τα κοινωνικά μέσα, τα σχόλια στις ειδήσεις, και τις συζητήσεις με τους φίλους μας.

                           

Αλλά, όπως έγραψε ο Βίκτορ Φράνκλ μετά την επιβίωσή του από το Ολοκαύτωμα, ακόμα και όταν μας έχουν πάρει τα πάντα, εξακολουθούμε να έχουμε την ελευθερία να επιλέγουμε τις σκέψεις μας.

Ο Μάρκος Αυρήλιος το επανέλαβε:

«Αν σε βασανίζει κάτι εξωτερικό, ο πόνος δεν οφείλεται στο ίδιο το πράγμα, αλλά στην εκτίμησή σου για αυτό».

Ο Ρινποτσέ φαίνεται να αντιμετωπίζει κάθε στιγμή χωρίς βάρος — χωρίς βαρίδια ή προβολές, χωρίς να χρειάζεται να επιβεβαιώσει μια συγκεκριμένη ιδέα για τον εαυτό του. Προέρχεται από την ανοιχτότητα. Από τη φρεσκάδα. Από μια διαύγεια καρδιάς που είναι σχεδόν απτή. Και αυτή η κατάσταση του νου είναι διαθέσιμη σε όλους μας.

               
         

2. Είμαστε όντα με πολλαπλές ζωές, που δημιουργούμε συνεχώς το μέλλον μας

Υπάρχει ένα ρητό στον Βουδισμό:

«Αν αφορά αυτή τη ζωή, δεν είναι Ντάρμα. Αν αφορά το μέλλον, είναι Ντάρμα».

Σημασία: η αληθινή προοπτική είναι η μακροπρόθεσμη.

Ο Ρινποτσέ λέει ότι δεν θυμάται λεπτομερώς τις προηγούμενες ζωές του — μόνο περίεργες στιγμές déjà vu, όπως πολλοί από εμάς. Αλλά αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι ζει με την επίγνωση της συνέχειας, των αιτίων και των συνθηκών που ρέουν κατά τη διάρκεια των ζωών.

Ακριβώς όπως μπορούμε τώρα να κοιτάξουμε πίσω στις αποφάσεις που πήραμε στα είκοσί μας με ένα χαμόγελο κατανόησης — ή με μια γκριμάτσα — ο Ρινποτσέ βλέπει αυτά τα μοτίβα να επαναλαμβάνονται σε όλες τις ζωές. Η γενναιοδωρία οδηγεί στην ευημερία. Η σκληρότητα ή ο εγωισμός εκδηλώνονται αργότερα ως εμπόδια ή πόνος.

Μια μέρα, ενώ οδηγούσαμε μαζί, μιλήσαμε για το πόσο δύσκολο είναι να εξηγήσεις σε καλούς, ευγενικούς ανθρώπους ότι ο τρέχων πόνος τους μπορεί να είναι αποτέλεσμα του κάρμα από μια προηγούμενη ζωή — κάρμα που δεν θυμούνται. Μπορεί να φαίνεται άδικο, σχεδόν απάνθρωπο. Αλλά δεν πρόκειται για επίρριψη ευθυνών. Είναι απλά ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος σε μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι συνήθως θεωρούμε.

Ο Ρίνποτσε συχνά τονίζει πώς οι αρνητικές ψυχικές καταστάσεις επηρεάζουν το σώμα. Ο θυμός μπορεί να βλάψει την καρδιά. Η θλίψη τους πνεύμονες. Το κάρμα εκτυλίσσεται σε διαφορετικές χρονικές κλίμακες, αλλά μπορεί να καθαριστεί ανά πάσα στιγμή.

Το βαθύτερο νόημα, που επανειλημμένα προέκυπτε κατά την παρουσία του, είναι το εξής:

 

Όλα όσα εκτυλίσσονται ξεκινούν πρώτα από το μυαλό. Οι σημερινές σκέψεις διαμορφώνουν την πραγματικότητα του αύριο – και της επόμενης ζωής επίσης.

                  

Έτσι, όταν αφήνουμε τον εαυτό μας να παρασυρθεί από την απελπισία των σημερινών πρωτοσέλιδων, δεν βλάπτουμε μόνο τη διάθεσή μας – διαμορφώνουμε την αρχιτεκτονική του μέλλοντός μας. Γιατί να θυσιάζουμε την ευτυχία των ζωών μας εμπλέκοντας τον εαυτό μας σε έναν κύκλο εντυπωσιακών ειδήσεων;

 

3. Η ευγνωμοσύνη είναι η πηγή της αφθονίας

Ο Ρινποτσέ λέει «ευχαριστώ» συνεχώς. Ζει στον ρυθμό του δούναι και λαβείν. Γεννημένος σε ένα θιβετιανό γιουρτ χωρίς καμία από τις ανέσεις που θεωρούμε δεδομένες, είναι τώρα ένας πολυγλωσσικός παγκόσμιος νομάδας — εξίσου άνετος με ένα smartphone όσο και με ένα βατζρά και ένα κουδούνι.

Αυτό που με εντυπωσίασε και πάλι αυτή την εβδομάδα είναι το πόσο φυσικά ζει με ευγνωμοσύνη. Τα μικρά πράγματα τον ευχαριστούν. Αν δεν πάρει το φαγητό ή το ποτό που προτιμά, δεν βυθίζεται στην απογοήτευση. Δεν παραπονιέται. Πάντα υπάρχει κάτι άλλο για να απολαύσει.

Αυτό που κατέχει, σε αφθονία, είναι η ισορροπία. Και η ισορροπία είναι από μόνη της μορφή πλούτου. Κάνει κάθε μέρος, κάθε άτομο, κάθε στιγμή να φαίνεται εφικτό.

Αυτό δεν είναι απλώς η ροζ οπτική μου ως μαθητής του. Το περασμένο Σαββατοκύριακο στο στούντιο ηχογράφησης, άνθρωποι χωρίς καμία σχέση με τον Βουδισμό έλιωσαν στην παρουσία του μέσα σε λίγα λεπτά. Ήθελαν να τον βοηθήσουν. Αντέδρασαν ενστικτωδώς στο χιούμορ του, στο φως του, στην ολόψυχη προσοχή του. Είναι πολύ δύσκολο να μην αγαπήσεις κάποιον που σε βλέπει τόσο καθαρά και με τόσο προφανή καλοσύνη.

                           

 Περίληψη: Τρία αντίδοτα για έναν κουρασμένο κόσμο

Αν αισθάνεστε λίγο αδιάφοροι, εξαντλημένοι ή καταβεβλημένοι καθώς πλησιάζει άλλη μια εορταστική περίοδος, ελπίζω ότι αυτές οι αναμνήσεις από το χρόνο που πέρασα με τον Ρινποτσέ θα σας βοηθήσουν να επαναπροσανατολίσετε απαλά την καρδιά σας:

• Η εμπειρία μας της πραγματικότητας εξαρτάται από το μυαλό μας.

Μπορούμε να αλλάξουμε ταχύτητα. Μπορούμε να επιλέξουμε ένα διαφορετικό σημείο εστίασης για την προσοχή μας.

• Αυτές οι πολύτιμες ανθρώπινες ζωές είναι φευγαλέες και γεμάτες δυνατότητες.

Οι συνήθειες του νου που καλλιεργούμε σήμερα διαμορφώνουν τις ζωές μας. Προστατέψτε την ισορροπία σας με την ίδια σφοδρότητα που θα προστατεύατε το πιο πολύτιμο απόκτημά σας.

• Η ευγνωμοσύνη μεταμορφώνει το συνηθισμένο σε εξαιρετικό.

Το θαύμα δεν είναι αφέλεια — είναι μια μορφή σοφίας. Και μας οδηγεί ξανά και ξανά σε μια αυθεντική εκτίμηση.

Όπως δείχνει ο Ρινποτσέ, όταν καλλιεργούμε την ευγνωμοσύνη, την ανοιχτότητα και το ήσυχο θάρρος να επιστρέψουμε στην καλύτερη φύση μας, οδηγούμε την καρδιά μας εκεί όπου βρίσκεται η ομορφιά.

 

Του David Michie

WENCESLAS: Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 Ένα εποχιακό παραμύθι

 

Πέρυσι, μοιράστηκα μια μικρή ιστορία για την εβδομάδα των Χριστουγέννων που άρεσε σε πολλούς από εσάς. Φέτος, έγραψα μια άλλη, ειδικά για εσάς! Με περίπου 5.000 λέξεις, είναι ιδανική για μια ζεστή στιγμή — αγκαλιασμένοι με τα γούνινα μωρά σας και ένα ζεστό ρόφημα. Αφήστε την να σας μεταφέρει από την εορταστική φρενίτιδα σε έναν πολύ διαφορετικό χρόνο και τόπο: Βοημία, 900 π.Χ.

                             

 Ο βαριεστημένος βασιλιάς Βέντσεσλας κοίταξε έξω κατά τη γιορτή του... ποια γιορτή ήταν ακριβώς; Υπήρχαν τόσες πολλές αυτή την εποχή του χρόνου. Κοιτάζοντας από το παράθυρο του κάστρου, σκέφτηκε πόσο οι σκοτεινοί χειμερινοί μήνες έμοιαζαν με μια ατέλειωτη εποχή συμποσίων. Από εβδομάδα σε εβδομάδα, καθισμένος σε διαφορετικό τραπέζι, έβλεπε τα ίδια κοκκινισμένα, χορτασμένα πρόσωπα της μποέμικης αριστοκρατίας. Το φρούριο μπορεί να ήταν διαφορετικό, αλλά έπρεπε να ακούει τα ίδια κουραστικά παράπονα, τις ίδιες βαρετές ιστορίες και τα ίδια αστεία. Ιστορίες που είχε ακούσει εκατοντάδες φορές στο παρελθόν. Και χωρίς αμφιβολία θα έπρεπε να τις υπομείνει ξανά στο γεύμα της ημέρας.

Στα μέσα της δεκαετίας των '50, γεροδεμένος και γενειοφόρος, ο Βέντσεσλας είχε τη φήμη ενός σταθερού μονάρχη. Αξιόπιστος. Ακλόνητος. Ένας καλός άνθρωπος σε περιόδους κρίσης. Ήταν επίσης γνωστός για μια περίεργη ιδιορρυθμία. Μια τάση για αντισυμβατικότητα που οι συνάδελφοί του ευγενείς, όταν ενθάρρυνε το ποτό, τον πείραζαν: ο Βέντσεσλας ήταν γνωστός για το ότι βοηθούσε τους κοινούς ανθρώπους. Πραγματικά, ήταν το πιο εξαιρετικό πράγμα!

Κάποτε, καθώς πήγαινε σε ένα τουρνουά ιππομαχίας σε ένα γειτονικό δουκάτο, η άμαξά του πέρασε δίπλα από μια σε πολύ προχωρημένη εγκυμοσύνη γυναίκα που βρισκόταν στο πλάι του δρόμου και φαινόταν να έχει τις πρώτες ωδίνες. Ο Βέντσεσλας σταμάτησε την άμαξα, κατέβηκε και επέμεινε στο προσωπικό του να μεταφέρει τη γυναίκα σε μια μαία στην επόμενη πόλη, παρόλο που αυτό σήμαινε ότι θα έχανε το μισό τουρνουά.

Υπήρχαν γιορτές, τελετές και μεγάλες εκδηλώσεις όπου η καθυστέρηση και μερικές φορές η πλήρης απουσία του βασιλιά Βέντσεσλας γινόταν αντιληπτή με υψωμένα φρύδια και σαρκαστικά χαμόγελα. Όπως ήταν αναμενόμενο, τις επόμενες ώρες, ένας βασιλικός αγγελιοφόρος έφτανε με συγγνώμες ότι κάποια κρίση στην κοινότητα είχε αναπόφευκτα καθυστερήσει την Αυτού Μεγαλειότητα.

Κοιτάζοντας το χειμερινό τοπίο σήμερα, ο Βέντσεσλας παρατήρησε πόσο βαθιά και ομοιόμορφα το χιόνι είχε καλύψει το τοπίο. Δεν φαινόταν, σκέφτηκε δυστυχισμένος, ότι θα υπήρχε τέτοια αναστολή σήμερα.

Μερικές φορές αναρωτιόταν γιατί δεν μπορούσε να απολαύσει τις γιορτές και τα κουτσομπολιά όπως οι συνάδελφοί του ευγενείς. Απολάμβανε τις γήινες απολαύσεις όσο και ο καθένας. Και υπήρχαν στιγμές, κάθε λίγες εβδομάδες, κατά τη διάρκεια συναντήσεων για πολιτική στρατηγική ή στρατιωτικές μηχανορραφίες, που ένιωθε για λίγο ένα αίσθημα σκοπού.

Αλλά για τα υπόλοιπα, ολόκληρη η ύπαρξή του του φαινόταν κουραστική και επαναλαμβανόμενη - η αναπαράσταση ατελείωτων παραλλαγών των ίδιων παλιών θεμάτων. Έχοντας περάσει το πρώτο μισό της ενήλικης ζωής του περιμένοντας να συμβεί κάτι, ένα σημάδι ότι η ζωή - επιτέλους! - επρόκειτο να ξεκινήσει, είχε περάσει τα τελευταία του χρόνια συμβιβαζόμενος με το γεγονός ότι αυτό δεν επρόκειτο να συμβεί ποτέ.

                                     

«Εκεί, κύριε!» φώναξε χαρούμενα ο καμαριέρης του, Πάτρικ, από την άλλη πλευρά της αίθουσας.

«Τι;» Ανταποκρινόμενος στον επείγοντα τόνο, ο Βέντσεσλας πλησίασε το παράθυρο.

«Ένας φτωχός άνθρωπος, κύριε», είπε ο καμαριέρης δείχνοντας. «Μαζεύει καύσιμα για το χειμώνα.»

«Θεέ μου, έτσι είναι!» Το πρόσωπό του φωτίστηκε.

Ο Πάτρικ ήταν ένας από τους λίγους που γνώριζαν τα αληθινά συναισθήματα του βασιλιά για τα συμπόσια με τους ευγενείς. Και, πιο συγκεκριμένα, τι θα προτιμούσε να κάνει ο Μεγαλειότατος.

«Να καλέσω έναν βοηθό;»

«Έναν βοηθό;» ο βασιλιάς φαινόταν μπερδεμένος.

«Για να φέρει κρέας, κρασί και ξύλα πεύκου, κύριε; Για να τα πάρετε εκεί;»

«Τι στο διάολο λες, άνθρωπε;» ρώτησε ο Βέντσεσλας. «Στείλε κάποιον να καλέσει τον τύπο μέσα. Όπως συνήθως.»

«Πολύ καλά, κύριε», απάντησε ο Πάτρικ, μετανιωμένος.

 

Λίγο αργότερα, ο Βέντσεσλας κατέβηκε μια κυκλική σκάλα προς την κουζίνα του κάστρου, η οποία ήταν ένα σπηλαιώδες πέτρινο δωμάτιο με μια τεράστια εστία στην οποία έκαιγε μια μεγάλη φωτιά. Σε πάγκους και τραπέζια που ήταν διασκορπισμένα στο δωμάτιο, ο αρχιμάγειρας επέβλεπε τις δραστηριότητες μιας ντουζίνας ψηστών που γύριζαν τις σούβλες, αρτοποιών, βοηθών, και αποθηκάριων. Όλοι τους ήταν εξοικειωμένοι με «τη συνήθη ρύθμιση», όπως την αποκαλούσε ο Βέντσεσλας – ακριβώς όπως είχαν ορκιστεί να τηρούν μυστικότητα.

Γιατί η κρυφή απόλαυση του βασιλιά Βέντσεσλας, η οποία δεν έπρεπε να αποκαλυφθεί ούτε καν στο αδύναμο και αχνό φως της χειμωτιάτικης ημέρας, ήταν ότι προτιμούσε την παρέα των απλών ανθρώπων από εκείνη των ευγενών. Όχι όλων των απλών ανθρώπων, φυσικά. Ούτε απαραίτητα του ίδιου απλού ανθρώπου, σε κάθε γεύμα. Αλλά ανάμεσα στους διάφορους που βρέθηκαν να προσκαλούνται στο τραπέζι των υπηρετών στην κουζίνα του κάστρου, για να μοιραστούν ένα γεύμα με έναν άνδρα που τους συστήθηκε ως άγνωστο αλλά καλοπροαίρετο μέλος της βασιλικής οικογένειας, ο Βέντσεσλας είχε απολαύσει μερικές από τις πιο συναρπαστικές συζητήσεις της ζωής του.

Μια φορά, ένας μοναχός χρονογράφος του είχε αποκαλύψει μυστικά για τους προγόνους του – μυστικά που ο χρονογράφος δεν θα του είχε ποτέ αποκαλύψει, αν γνώριζε την πραγματική του ταυτότητα. Σε μια άλλη περίπτωση, ένας γεωμάντης είχε περιγράψει τις μυστικιστικές ενέργειες στα τοπία του βασιλείου του – ενέργειες στις οποίες ο ίδιος ο μονάρχης υπόκειτο, όπως ισχυριζόταν ο γεωμάντης, παρόλο που ο ίδιος δεν είχε καμία επίγνωση της ύπαρξής τους!

Μια γριά αστρολόγος είχε κάνει την απίστευτη πρόβλεψη ότι ο Βέντσεσλας θα γινόταν ο πιο διάσημος από όλους τους βασιλιάδες της Βοημίας, του οποίου οι ύμνοι θα τραγουδιούνταν κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο για πάντα. Ήταν έτοιμος να αποκαλύψει την ταυτότητά του για να πει στη γυναίκα πόσο παράλογη ήταν, αλλά ο πανταχού παρών Πάτρικ, βλέποντας την έκφραση στο πρόσωπο του αφέντη του, παρενέβη την κρίσιμη στιγμή.

Κατά τη διάρκεια τέτοιων συναντήσεων, ο Βέντσεσλας διέκρινε ότι η ζωή είχε να προσφέρει περισσότερα από την ανία με την οποία ήταν τόσο εξοικειωμένος. Σημάδια, υποψίες για μια διάσταση πέρα από αυτή που συνήθως γνώριζε. Κανένας από τους συναδέλφους του ευγενείς δεν φαινόταν να έχει τέτοια αντίληψη – ή, για την ακρίβεια, ενδιαφέρον. Αλλά τι θα μπορούσε να είναι μια τέτοια διάσταση και πώς θα μπορούσε να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτήν ήταν τόσο ασαφές για αυτόν όσο ο ουρανός κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας στα μέσα του χειμώνα.

                                  

 Φτάνοντας στο κάτω μέρος της σκάλας, ο Βέντσεσλας βρήκε τον καμαριέρη του να τον περιμένει.

«Λοιπόν;» ρώτησε.

«Ασυνήθιστος τύπος», ανέφερε. «Ξένος».

Ο Βέντσεσλας ένιωσε μια έντονη περιέργεια – λίγη εξωτικότητα ήταν συχνά καλό πράγμα.

«Ήσυχος».

«Αλλά μιλάει τη γλώσσα;»

«Άπταιστα – από τα λίγα που είπε».

«Λοιπόν, τότε», ο βασιλιάς κούνησε το κεφάλι. «Ας δούμε. Πες στη βασίλισσα Μιλάδα...»

«...ότι θα υπάρξει καθυστέρηση», είπαν μαζί την συχνά χρησιμοποιούμενη φράση.

 

Ο Βέντσεσλας βρήκε τον άνδρα στο τραπέζι των υπηρετών - ένα μακρύ τραπέζι από γυαλισμένο ξύλο σε μια άνετη γωνιά της κουζίνας. Μεσαίου σωματότυπου και νευρώδης, η λαμπερή, λευκή χαίτη του επισκέπτη έρχονταν σε αντίθεση με το χρυσό χρώμα του μεσογειακού δέρματός του. Ο Βέντσεσλας παρατήρησε ότι το παλτό του, σε χρώμα άνθρακα, ήταν ασυνήθιστα υφασμένο στο γιακά με στίγματα τυρκουάζ και πορφύρας. Καθισμένος με ένα μπολ στιφάδο μπροστά του και το κεφάλι σκυμμένο, τα χέρια του δεν ήταν τα τραχιά, καλυμμένα με κάλους χέρια ενός εργάτη, αλλά απαλά και μεταξένια, και τα νύχια του τέλεια περιποιημένα.

Υπήρχαν φορές στο παρελθόν που, όταν έφτανε ο Βέντσεσλας, ο επισκέπτης του είχε ήδη καταβροχθίσει το πρώτο πιάτο φαγητού και έτρωγε θορυβωδώς το δεύτερο. Σήμερα, ο βασιλιάς είχε την παράξενη αίσθηση ότι ο επισκέπτης, ήρεμος και ακίνητος, τον περίμενε.

Σηκώθηκε από το τραπέζι καθώς ο Βέντσεσλας πλησίαζε, με το πρόσωπο ακόμα σκυφτό.

«Μην σηκώνεσαι για χάρη μου», είπε ο βασιλιάς. Ετοιμάζοντας να επαναλάβει το συνηθισμένο αστείο του ότι είναι απλώς ένας ασήμαντος άνθρωπος στο παλάτι, κάτι τον έκανε να συγκρατηθεί. Ο επισκέπτης κάθισε στον πάγκο του, ενώ ο Βέντσεσλας πήρε τη θέση του απέναντι.

Αυτοσυγκρατημένος και όμως με μια παράξενη ελαφρότητα, ο άντρας δεν τον είχε ακόμα κοιτάξει στα μάτια. Αυτό έκανε τον βασιλιά να νιώσει κάπως αμήχανα. Κοιτάζοντας προς το μέρος όπου ο Πάτρικ παρακολουθούσε κάθε του κίνηση, κούνησε το κεφάλι προς την εστία, σηματοδοτώντας να του φέρουν ένα πιάτο με φαγητό.

«Ψάχνατε ξύλα;» ρώτησε τον άντρα, με τρόπο φιλικό.

«Χειμερινή ερείκη», απάντησε ο άλλος.

Δεν ήταν μια απάντηση που ο Βέντσεσλας είχε ακούσει ξανά.

«Και κισσός».

«Είσαι βοτανολόγος;»

«Γιατρός».

Τα μάτια του Βέντσεσλας έλαμψαν όπως αυτά ενός ψαρά, όταν ανακαλύπτει ότι μόλις έπιασε ένα ιδιαίτερα μεγάλο και λαμπερό δείγμα. Για μια μέρα που είχε ξεκινήσει τόσο θλιβερά, τα πράγματα είχαν πάρει μια πολύ ελπιδοφόρα τροπή.

«Έχεις ακούσει ποτέ για το ελιξίριο της ζωής;» ρώτησε, διατηρώντας τον τόνο του όσο το δυνατόν πιο ελαφρύ.

Η ιδέα ενός μυστικού φίλτρου που μπορούσε να αναστήσει τους νεκρούς και να χαρίσει αιώνια ζωή τον είχε ενθουσιάσει από την πρώτη στιγμή που την είχε ακούσει.

«Το ελιξίριο της ζωής», είπε ο επισκέπτης του, «είναι το θέμα που έχω μελετήσει για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου».

«Θεέ μου!» Ο Βέντσεσλας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του.

«Ορίστε, Μιροσλάβ», ο καμαριέρης του έβαλε ένα μπολ με στιφάδο μπροστά του με τέτοια αδιαφορία που το περιεχόμενο χύθηκε στο τραπέζι. «Μιροσλάβ» ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε σε τέτοιες περιπτώσεις, για να αποσπάσει την προσοχή των επισκεπτών. Ο ίδιος ο Βέντσεσλας είχε προτείνει την ιδέα, αλλά τον ενόχλησε ο ενθουσιασμός με τον οποίο την υιοθέτησε ο καμαριέρης του. Αλλά σήμερα, ήταν τόσο συγκλονισμένος από την αποκάλυψη που μόλις είχε ακούσει, που σχεδόν δεν πρόσεξε την αυθάδεια του καμαριέρη του, ο οποίος τον απομάκρυνε με ένα νεύμα, για να μπορέσει να ακούσει τον επισκέπτη του με ησυχία.

Ο καμαριέρης γύρισε προς το μέρος τους, παρατηρώντας την κίνηση στην κουζίνα.

Ο γιατρός εξακολουθούσε να μην σηκώνει το βλέμμα του. Και δεν είχε φάει ούτε μια μπουκιά από το φαγητό που του είχαν σερβίρει.

                                

Για τον Βέντσεσλας, η λάμψη που ακτινοβολούσε ο επισκέπτης του με τόση ευκολία ήταν ακόμα πιο συναρπαστική, δεδομένου αυτού που μόλις είχε πει. «Το ελιξίριο υπάρχει πραγματικά;» ήθελε να μάθει. «Υπάρχει κάποια συνταγή, κάποια φόρμουλα που μπορεί να φέρει κάποιον πίσω από τους νεκρούς;»

«Όχι μόνο πίσω από τους νεκρούς», απάντησε ο επισκέπτης του, με εκπληκτική ειλικρίνεια. «Του δίνει επίσης τη δύναμη ενός βασιλιά!»

Όταν είπε τη λέξη «βασιλιάς», ο γιατρός σήκωσε για πρώτη φορά το βλέμμα του – και ο Βέντσεσλας βρήκε τον εαυτό του να κοιτάζει ένα καστανοπράσινο βλέμμα με αξιοσημείωτη ζωτικότητα. Ισχυρό, μαγευτικό, με μια εστίαση που εξέφραζε ισχυρή διορατικότητα, ο βασιλιάς δεν είχε καμία αμφιβολία ότι βρισκόταν στην παρουσία ενός εξαιρετικά ασυνήθιστου όντος.

Ένιωσε επίσης ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι οι δύο τους κάθονταν στο τραπέζι, εδώ και τώρα. Ίσως να πίστευε ότι ήταν αυτός που είχε ξεκινήσει τη συνάντηση. Ή, για να είμαστε ακριβείς, ο καμαριέρης του. Αλλά η διαίσθησή του του έλεγε ότι υπήρχε μια άλλη, εντελώς διαφορετική δυναμική.

«Αν το ελιξίριο είναι αληθινό», ήθελε να μάθει ο Βέντσεσλας, «αν προσφέρει αιώνια ζωή και χαρίζει τη δύναμη ενός βασιλιά, γιατί ο κόσμος δεν είναι γεμάτος από τέτοιους βασιλιάδες και βασίλισσες;»

«Μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από όσους γνωρίζουμε», ο γιατρός κράτησε αμείωτη την προσοχή του βασιλιά. «Όπως ανακάλυψα».

«Πες μου για αυτό!» απαίτησε ο Βέντσεσλας, ξεχνώντας τον εαυτό του για μια στιγμή. «Θέλω να τα μάθω όλα!»

«Είσαι απόλυτα σίγουρος;», ρώτησε ο άλλος, κάνοντας μια παύση. «Γιατί, βλέπετε, ενώ το ελιξίριο είναι πραγματικό, υπάρχει με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που φανταζόμαστε.»

«Είμαι απολύτως σίγουρος!»

«Μερικές φορές η γνώση μπορεί να είναι βάρος. Αυτό που θα σας πω μπορεί να σας κάνει να νιώσετε υποχρέωση.»

Ως βασιλιάς, ο Βέντσεσλας γνώριζε πολύ καλά τέτοια βάρη! Αλλά ήταν αποφασισμένος. «Πείτε μου», ζήτησε από τον άνδρα με ικεσία. Πριν χρησιμοποιήσει μια λέξη που δεν έβγαινε συχνά από τα χείλη του. «Σε παρακαλώ.»

«Πολύ καλά», ένα ίχνος χιούμορ έπαιξε στο πρόσωπο του επισκέπτη του, καθώς έγνεψε προς το φαγητό που ήταν μπροστά στον βασιλιά, με τον ίδιο τρόπο που ο ίδιος ο Βέντσεσλας συνήθιζε να υποδεικνύει ότι όσοι είχαν συγκεντρωθεί γύρω από το τραπέζι του μπορούσαν να αρχίσουν να τρώνε. «Έτυχε να πέσει στα χέρια του πρώην εργοδότη μου ένα σπάνιο και πολύτιμο κείμενο.»

«Ποιος ήταν;», ρώτησε ο βασιλιάς με περιέργεια.

«Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄».

Αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό, η αναφορά αυτού του ονόματος έκανε τον Βέντσεσλας να νιώσει ακόμη πιο αιχμάλωτος του επισκέπτη του. Η φήμη του Λέοντα του Σοφού ήταν γνωστή σε όλη τη Φραγκία (Ευρώπη), την Ασία και τη Βάρατ (Ινδία). Η ιδέα ότι ο επισκέπτης του είχε βρεθεί στην οικία ενός τόσο θρυλικού ηγέτη ήταν σχεδόν αδιανόητη!

                         

Ο γιατρός περιέγραψε πώς είχε κληθεί από τον αυτοκράτορα. Πάνω στο γραφείο μπροστά από τον μεγαλοπρεπή, άψογα ντυμένο ηγέτη βρισκόταν ένα χειρόγραφο μεγάλης αρχαιότητας, με ανθεκτικό μεταλλικό κούμπωμα, το εξώφυλλο του στολισμένο με πολύτιμους λίθους και διακοσμημένο με περίτεχνα χρυσά φιλιγκράν. Ο αυτοκράτορας του είπε ότι το χειρόγραφο είχε περιέλθει στην κατοχή του εντελώς τυχαία – και ότι μέσα στις εικονογραφημένες σελίδες του υπήρχε η συνταγή για ένα ελιξίριο που μπορούσε να αναστήσει τους νεκρούς και να τους χαρίσει αιώνια ζωή. Για την παρασκευή αυτού του πολύτιμου ελιξιρίου έπρεπε να συλλεχθούν σπάνια και ιερά βότανα από τους πρόποδες των Ιμαλαΐων. Ο γιατρός έπρεπε να ταξιδέψει εκεί αμέσως.

Έτσι, ο γιατρός, προστατευόμενος από μια ομάδα των πιο φοβερών πολεμιστών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και συνοδευόμενος από μια ακολουθία που μετέφερε δώρα από χρυσό και πολύτιμους λίθους, ξεκίνησε το επίπονο ταξίδι. Χρειάστηκαν δεκαοκτώ μήνες για να διασχίσει την Ανατολία και τη Βαγδάτη, να περάσει από αφιλόξενες ερήμους και ορμητικά ποτάμια, ακολουθώντας το Δρόμο του Μεταξιού μέσα από δύσβατα ορεινά περάσματα, πριν φτάσει τελικά στο βασίλειο των Ιμαλαΐων.

 

Μόλις έφτασαν στα ψηλά βουνά, υποκλίθηκαν στον τοπικό βασιλιά, έκαναν τις προσφορές τους και του εξήγησαν τον σκοπό τους. Ο βασιλιάς προσφέρθηκε πρόθυμα να τους βοηθήσει με τους δικούς του μάγους και βοτανολόγους: αν το θρυλικό ελιξίριο μπορούσε να δημιουργηθεί, η μυστική του συνταγή θα μοιραζόταν μεταξύ τους.

Με μεγάλες ελπίδες και ενθουσιασμό, συλλέχθηκαν ιερά βότανα. Μόλις αναμίχθηκαν, υπήρχε μια αίσθηση τεράστιας προσμονής όταν ήρθε η στιγμή ο γιατρός να ρίξει σταγόνες από το σπάνιο φίλτρο στο στόμα μιας γυναίκας που είχε πεθάνει πρόσφατα, καθώς και κάτω από τα βλέφαρά της και στα αυτιά της.

Τίποτα από αυτά δεν είχε αποτέλεσμα.

Σε συνεννόηση με τους τοπικούς βοτανολόγους, δοκιμάστηκε μια αναθεωρημένη έκδοση της συνταγής. Οι οδηγίες στο χειρόγραφο αποδείχθηκαν εξωφρενικά ασαφείς. Πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα φύλλα των φυτών, οι ρίζες, ή τα άνθη τους; Πρέπει να αλεσθούν σε πάστα, να αποξηρανθούν ή να αποσταχθούν; Ακόμη και τα ονόματα των βοτάνων μπορούσαν να ερμηνευθούν με διαφορετικούς τρόπους.

Έτσι ξεκίνησε μια περίοδος δοκιμών και λαθών. Επανειλημμένα, για μια περίοδο που διήρκεσε από ένα έως δύο χρόνια, ο γιατρός και η ομάδα του εργάστηκαν με ζήλο για να φτάσουν σε μια νέα στιγμή αλήθειας, ραντίζοντας και μετά περιχύνοντας την πρόσφατα αποθανούσα με διαδοχικές εκδοχές του ελιξίριου της ζωής. Κάθε φορά με την ελπίδα ότι αυτή ήταν η σωστή! Η θρυλική εκδοχή. Αλλά το αποτέλεσμα παρέμενε το ίδιο.

Ο γιατρός ήθελε με όλη του την καρδιά να αποφύγει να απογοητεύσει τον αυτοκράτορα.

                              

Ο ίδιος ο γιατρός ήταν έτοιμος να παραδεχτεί την ήττα του, όταν του είπαν για έναν Μαχασίντα, έναν άγιο άνθρωπο, ο οποίος κάποτε είχε αναζητήσει το ελιξίριο της ζωής με παρόμοιο ζήλο. Ο σοφός είχε ταξιδέψει μέχρι και την Καθαϊ (Κίνα) αναζητώντας την άπιαστη ουσία. Όπως συνέβη, ο ίδιος άνθρωπος είχε πρόσφατα βγει από μια 12ετή μοναχική διαμονή διαλογισμού και βρισκόταν μόνο μια κοιλάδα μακριά.

Ο γιατρός πήγε να επισκεφτεί τον μεγάλο σοφό. Παρά την σκελετώδη εμφάνισή του και τα μαλλιά του που έφταναν μέχρι τη μέση του, ο Μαχασίντα είχε μια σπάνια λάμψη γύρω του. Όλο του το είναι φαινόταν να ακτινοβολεί. Καθώς ο γιατρός του μιλούσε για τα χρόνια της ακούραστης προσπάθειάς του να δημιουργήσει το φημισμένο ελιξίριο, η ακτινοβολία που ένιωθε να εκπέμπει ο γιόγκι φαινόταν να γίνεται όλο και πιο έντονη.

«Έχουμε την ίδια αποστολή!» διακήρυξε ο άγιος άνδρας. «Να αποφύγουμε τον θάνατο και να ζήσουμε με απόλυτη κυριαρχία. Δεν είναι αυτή η κοινή επιθυμία σου, της δικής μου, και του αυτοκράτορά σου;»

Βλέποντας την αποκαμωμένη, κουρελιασμένη μορφή του Μαχασίντα και την αυστηρή λιτότητα της σπηλιάς του, ο γιατρός σκέφτηκε ότι, τουλάχιστον στην εμφάνιση, ο άνδρας μπροστά του δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικός από τον λαμπρό προστάτη του. Αλλά η αλήθεια των λεγομένων του ήταν αναμφισβήτητη.

«Οι μεγάλοι δάσκαλοι του παρελθόντος γνώριζαν ότι τα βιβλία τους θα έπεφταν στα χέρια των αμύητων», του είπε ο σοφός. «Έτσι, χρησιμοποίησαν κρυπτογράφηση, ώστε μόνο εκείνοι με επαρκή αρετή να μπορούν να τα κατανοήσουν».

«Πιστεύετε ότι έχω επαρκή αρετή;», ρώτησε ο γιατρός.

«Έχεις θυσιάσει πολλά στην υπηρεσία των άλλων, έτσι δεν είναι;», είπε ο μεγάλος γιόγκι. «Έχεις σώσει ζωές. Αν δεν είχες αρετή, δεν θα είχες ακούσει ποτέ για μένα».

Ο γιατρός τον μελετούσε προσεκτικά όταν ο Μαχασίντα έσκυψε μπροστά και του είπε με φωνή τόσο απαλή που ήταν σχεδόν ψίθυρος: «Όπως εσύ, πέρασα χρόνια μελετώντας κυριολεκτικά αυτό που εννοούσαν μεταφορικά».

                         

 Ο γιατρός χρειάστηκε λίγο χρόνο για να το επεξεργαστεί. «Μεταφορικά, να ανασταίνεις ανθρώπους από τους νεκρούς;» αναρωτήθηκε μετά από λίγο. «Μεταφορικά, να τους χαρίζεις τη δύναμη των βασιλέων;»

«Ακριβώς», επιβεβαίωσε ο Μαχασίντα, αφήνοντας χρόνο για να αφομοιωθεί η αποκάλυψη.

«Για πολλούς ανθρώπους», συνέχισε μετά από μια παύση, «η ζωή μοιάζει με έναν ατέλειωτο κύκλο υποχρεώσεων. Καθήκοντα που πρέπει να εκτελεστούν. Πράγματα που πρέπει να γίνουν, που τους επιβάλλονται, που φαίνεται να κυριαρχούν στις ώρες που είναι ξύπνιοι. Μεταφορικά, αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο μακριά από το να ζουν πραγματικά, από το να ζουν κάθε στιγμή με ευγνωμοσύνη, που θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι νεκροί».

Καθώς ο γιατρός επανέλαβε τα λόγια του Μαχασίντα, ο Βέντσεσλας μετακινήθηκε στη θέση του.

«Όταν η ζωή μας συνίσταται μόνο στο να κάνουμε αυτό που πιστεύουμε ότι οι άλλοι περιμένουν από εμάς. Όταν είμαστε παγιδευμένοι σε αρνητικές νοητικές συνήθειες, αυτοεκπληρούμενες προφητείες και δυστυχισμένες πεποιθήσεις που γίνονται όλο και πιο βαθιές με κάθε χρόνο που περνά. Όταν δεν ζούμε πραγματικά, αλλά απλώς υπομένουμε, γιατί να αναζητούμε την αιώνια ζωή; Γιατί να λαχταράμε κάτι που μας προσφέρει τόσο λίγη ικανοποίηση;»

«Αυτές οι ιδέες», απάντησε ο γιατρός μετά από λίγο, «αυτά τα ιδανικά ασυνήθιστης επίτευξης. Είναι πολύ καλά για έναν άγιο άνθρωπο όπως εσείς να τα συλλογιστείτε. Αλλά τι γίνεται με τους συνηθισμένους άνδρες και γυναίκες που πρέπει να εργάζονται όλη τους τη ζωή για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους; Που πρέπει να εργάζονται σε σκληρές συνθήκες απλώς για να επιβιώσουν;»

«Αυτοί», ο Μαχασίντα τον κοίταξε με λαμπερά μάτια, «είναι ακριβώς αυτοί που ωφελούνται περισσότερο όταν ανακαλύπτουν ότι κατέχουν τη δύναμη των βασιλέων».

«Αλήθεια;

Όταν καταλάβουν το απλό μυστικό ότι ο τρόπος με τον οποίο βιώνουμε την πραγματικότητα είναι μια επιλογή. Η πραγματικότητα είναι δημιούργημα του μυαλού μας, ένα δημιούργημα πάνω στο οποίο εμείς, και μόνο εμείς, έχουμε εξουσία. Ο καθένας από εμάς είναι πραγματικά ο κυρίαρχος του μυαλού του, της πραγματικότητάς του. Αλλά πρέπει να το αναγνωρίσουμε, να το καταλάβουμε και να το αρπάξουμε από τα ηνία αν θέλουμε να το κατευθύνουμε».

                           

Στιγμή προς στιγμή, η κατανόηση του γιατρού γινόταν όλο και πιο βαθιά. Παρόλα αυτά, χρειαζόταν τη βοήθεια του γιόγκι για να κατανοήσει τη συνταγή που του ήταν πλέον τόσο οικεία. «Τα πανύψηλα βουνά των Ιμαλαΐων που περιγράφονται στο βιβλίο;» ρώτησε. «Και τα ιερά φυτά που φυτρώνουν σε αυτά. Πρέπει να τα πάρουμε κυριολεκτικά ή είναι και αυτά μεταφορικά;»

«Και αυτά είναι μια πολύτιμη μεταφορά», απάντησε ο άγιος άνδρας. «Μια αναλογία. Τα βουνά των Ιμαλαΐων είναι σύμβολα για εκείνους τους ανθρώπους που έχουν υψηλές συνειδητοποιήσεις, μεγάλη σοφία. Οι σοφοί, οι γιόγκι, και οι Μαχασίντα της εποχής μας. Τα φαρμακευτικά φυτά είναι οι διδασκαλίες τους. Και όπως ένα φυσικό ελιξίριο πρέπει να καταναλωθεί και να γίνει μέρος μας για να έχει αποτέλεσμα, έτσι και εμείς πρέπει να ενσωματώσουμε τις γνώσεις των δασκάλων μας για να ξυπνήσουμε από τον ύπνο που μοιάζει με θάνατο. Η ιατρική δεν μπορεί να βοηθήσει αν μελετάς μόνο τα συστατικά και τις οδηγίες δοσολογίας. Πρέπει να απορροφηθεί για να θεραπεύσει.

«Και πώς απορροφούμε αυτές τις διδασκαλίες;» ρώτησε ο γιατρός.

«Ακούγοντας, σκεπτόμενοι, και διαλογιζόμενοι», απάντησε ο Μαχασίντα.

«Για να είμαστε απολύτως σαφείς», ο γιατρός σκεφτόταν πώς θα ανακοίνωνε αυτή την είδηση στον αυτοκράτορα. «Η συνταγή του ελιξίριου δεν μπορεί να αναστήσει κάποιον από τον φυσικό θάνατο ή να χαρίσει αιώνια ζωή σε αυτό το σώμα;»

«Επειδή το δώρο του είναι πολύ μεγαλύτερο», απάντησε ο άγιος άνδρας. «Ξυπνάμε από την πεποίθηση ότι αυτό το φυσικό σώμα, αυτή η συγκεκριμένη ζωή, είναι αυτό που είμαστε. Απελευθερωνόμαστε από μια τόσο θλιβερά στενή, περιορισμένη, μυωπική άποψη για τον εαυτό μας. Όταν το κάνουμε αυτό, ζούμε ως διαφορετικά όντα. Βασιλιάδες και βασίλισσες της ευρύτερης, πιο μεγαλοπρεπούς πραγματικότητάς μας!»

 

Μετά την πρώτη του συνάντηση με τον Μαχασίντα, ο γιατρός έγραψε μια πλήρη αναφορά, η οποία μεταφέρθηκε στην πατρίδα του από μερικούς από τους Βυζαντινούς συνοδούς του. Ενώ περίμενε την απάντηση του αυτοκράτορα, έγινε μαθητής του γιόγκι, ακολουθώντας τις οδηγίες του πλήρως και χωρίς επιφυλάξεις.

Μετά από πολλούς μήνες, έλαβε μήνυμα από τον αυτοκράτορα να συνεχίσει τις πρακτικές του μέχρι να τις κατακτήσει, μια διαδικασία που του πήρε σχεδόν επτά χρόνια. Κάθε εποχή έγραφε μια άλλη αναφορά, περιγράφοντας λεπτομερώς τα μαθήματα που είχε λάβει και τους διαλογισμούς που είχε εξασκήσει, ώστε να μπορεί να τα ακολουθήσει και ο αυτοκράτορας.

                          

 Ήρθε η μέρα που ο Ρίσι είπε ότι τα μαθήματά του είχαν τελειώσει. Ο γιατρός είχε όλα όσα χρειαζόταν για να συνεχίσει την πρακτική του – και να διδάξει άλλους. Μετά από ένα συγκινητικό αποχαιρετισμό, ο γιατρός ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ένα ταξίδι που ήταν ακόμη πιο επίπονο δεδομένου ότι είχε περάσει τόσος πολύς καιρός από το ταξίδι της αναχώρησής του.

Όταν έφτασε στο σπίτι του, ο αυτοκράτορας βρισκόταν στο νεκροκρέβατο.

«Δεν υπάρχει ελιξίριο ζωής», παρατήρησε με πικρία ο μεγάλος άνδρας, τα γνωστά χαρακτηριστικά του προσώπου του, τώρα συρρικνωμένα και χλωμά πάνω στο μαξιλάρι του. «Αλλά υπάρχει κάτι καλύτερο. Χάρη στον Μαχασίντα», πήρε για μια στιγμή το χέρι του γιατρού, «ανακαλύψαμε και οι δύο ότι ό,τι και να συμβεί στο σώμα, η συνείδηση συνεχίζει να υπάρχει, λεπτή, απεριόριστη και ευτυχισμένη. Ο θάνατος είναι απλώς το τέλος μιας ιδέας που είχαμε για λίγο για τον εαυτό μας. Σαν έναν χαρακτήρα που αλλάζει κατά τη διάρκεια ενός ονείρου».

Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που είπε ο αυτοκράτορας Λέων ο Σοφός. Ήταν επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο γιατρός τελείωσε την ιστορία του.

 

Ακούγοντας τα λόγια του σε μια κατάσταση τόσο βαθιάς συγκέντρωσης που φαινόταν σχεδόν να βρίσκεται σε έκσταση, όταν ο Βέντσεσλας τελικά μίλησε, τα λόγια του φαινόταν να προέρχονται από έναν άλλο κόσμο.

«Μόνο εκείνοι που έχουν επαρκή αρετή μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια του ελιξίριου της ζωής;» μουρμούρισε, εστιάζοντας σε αυτό που ο Μαχασίντα είχε πει στον γιατρό. «Εσύ είχες τέτοια αρετή. Αλλά εγώ;»

«Έχεις βοηθήσει πολλούς ανθρώπους, έτσι δεν είναι;» ρώτησε ο γιατρός. «Έχεις ταΐσει τους φτωχούς και έχεις βοηθήσει τους αρρώστους.»

Ο Βέντσεσλας συνειδητοποίησε ότι είχαν ξεπεράσει κατά πολύ το σημείο της προσποίησης. Όμως, ό,τι και αν γνώριζε ο γιατρός για την ιστορία της φαινομενικής του καλοσύνης, δεν μπορούσε να γνωρίζει τα κίνητρα του βασιλιά.

«Οι πράξεις μου δεν ήταν πάντα καθαρά ανιδιοτελείς», ένιωσε την ανάγκη να παραδεχτεί.

Το πράσινο βλέμμα του επισκέπτη του ήταν αταλάντευτο. «Έτσι ξεκινάμε όλοι. Αλλά μην ξεχνάς ποτέ, η αρετή έχει δέκα φορές τη δύναμη της μη αρετής».

Μετά από μια περαιτέρω παύση, ο Βέντσεσλας μουρμούρισε: «Θα μπορούσα να επαναλάβω την ιστορία, όπως μου την είπες, στους συναδέλφους μου ευγενείς. Θα μπορούσα να τους πω ακριβώς ό,τι μου είπες...» Προσπαθούσε να καταλάβει την ανάγκη για καλοσύνη. «Θα μπορούσαν να ακούσουν κάθε μου λέξη. Λοιπόν», είπε σηκώνοντας τους ώμους. «Γιατί είναι απαραίτητη η αρετή;»

«Μπορεί να ακούσουν», συμφώνησε ο γιατρός. «Αλλά θα καταλάβουν; Θα έχει κάποιο νόημα η ιστορία μου για αυτούς ή θα την καταλάβουν απλώς ως παραδοχή ότι το ελιξίριο της ζωής δεν υπάρχει φυσικά;»

«Α», ο Βέντσεσλας κούνησε το κεφάλι.

«Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει ότι όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, εμφανίζεται ο δάσκαλος. Λοιπόν, μπορεί να έχετε ζήσει δίπλα σε έναν δάσκαλο όλη σας τη ζωή. Μπορεί να ζείτε ανάμεσα σε πολλούς σοφούς. Αλλά μέχρι το μυαλό σας να ωριμάσει, να ανοίξει, να γίνει δεκτικό στη σοφία», σήκωσε τους ώμους, «μπορείτε να ακούτε όλη τη σοφία του κόσμου και να μην καταλαβαίνετε ούτε μια λέξη».

«Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αρετής;», επιβεβαίωσε ο Βέντσεσλας.

Ο άλλος κούνησε το κεφάλι.

«Και είσαι πρόθυμος να μου διδάξεις αυτό που σου δίδαξε ο μεγάλος γιόγκι;» τον ρώτησε ο βασιλιάς. «Γι' αυτό είσαι εδώ;»

«Είναι τόσο προνόμιο όσο και χαρά να μοιράζομαι αυτή τη σοφία με όποιον έχει την αρετή να την κατανοήσει», είπε. Και ήταν φαντασία του Βέντσεσλας ή υπήρχε μια πρόκληση στη λάμψη των ματιών του γιατρού; Μια πρόκληση προς τον Βέντσεσλας να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη αρετή;

               

Μια έντονη δραστηριότητα στην πόρτα αποσπά την προσοχή όλων στην κουζίνα, καθώς η βασίλισσα Μιλάδα, μια άγνωστη σε αυτά τα μέρη, εμφανίζεται στην πόρτα. Ενώ όλοι γονατίζουν και κάνουν υποκλίσεις, το βλέμμα της σαρώνει το δωμάτιο πριν σταματήσει στον σύζυγό της.

«Αν δεν φύγουμε σύντομα», τον κοίταξε με απορία, «θα αργήσουμε πολύ για το γλέντι του Στέφανου». Τέτοιες υπενθυμίσεις δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστες, αλλά ποτέ δεν είχε εισβάλει όταν ο σύζυγός της ήταν, για να το πούμε έτσι, ινκόγκνιτο. Αυτή τη στιγμή κοίταζε τον Βέντσεσλας σαν να ήταν ασυνεπής.

«Μόλις μιλούσα...», ένιωσε την ανάγκη να εξηγήσει, γυρίζοντας πίσω του προς... ένα άδειο κάθισμα. Ο πάγκος που προηγουμένως κατείχε ο γιατρός ήταν άδειος. Κενός. Το μπολ με το στιφάδο παρέμενε άθικτο, σαν ο επισκέπτης του να μην είχε υπάρξει ποτέ. Ο Βέντσεσλας κοίταξε ερωτηματικά τον υπηρέτη του. Ο Πάτρικ, που είχε γυρίσει την πλάτη στους δύο άντρες ενώ αυτοί συζητούσαν έντονα, σήκωσε αδιάφορα τους ώμους.

 

Λίγο αργότερα, η βασιλική άμαξα βρισκόταν καθ' οδόν προς ένα γειτονικό κάστρο, του οποίου ο ιδιοκτήτης ήταν γνωστός ως ο πιο βαρετός δούκας σε ολόκληρη τη Βοημία. Στο πλευρό της βασίλισσάς του, ο Βέντσεσλας δεν ήταν τόσο δυστυχισμένος όσο συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν καθόλου δυστυχισμένος. Ακόμα δεν είχε συνέλθει από τη συνάντηση εκείνης της μέρας. Ακόμα προσπαθούσε να αφομοιώσει τις αποκαλύψεις του γιατρού που άλλαξαν τη ζωή του. Αυτό που είχε μάθει ήταν τόσο απροσδόκητο, περιεκτικό και εντελώς μεταμορφωτικό που δεν πίστευε ότι θα έβλεπε ποτέ ξανά τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο.

Ούτε μπορούσε να περιμένει να επιστρέψει ο γιατρός.

                           

 Αργότερα εκείνο το βράδυ, μετά το γλέντι, η βασίλισσα Μιλάδα είχε πέσει στο κρεβάτι κάπως μεθυσμένη μετά το γλέντι της ημέρας, ο Βέντσεσλας κοίταζε έξω από το παράθυρο του πύργου του, σκεπτόμενος βαθιά όλα όσα είχε πει ο γιατρός. Από καιρό σε καιρό, μια χιονοθύελλα που χτυπούσε το παράθυρο τον ξυπνούσε από τις σκέψεις του και κοίταζε το χιονισμένο τοπίο στο οποίο το φεγγάρι έλαμπε φωτεινά. Ο παγετός, παρατήρησε, ήταν σκληρός.

Τότε ήταν που εντόπισε μια κίνηση.

«Πάτρικ;» φώναξε με κάποιο ενθουσιασμό. Ο καμαριέρης του, κουρασμένος από την αργοπορημένη ώρα, δεν μπορούσε να περιμένει να πάει ο Μεγαλειότατος για ύπνο.

«Ένας φτωχός άνθρωπος. Μαζεύει καύσιμα για το χειμώνα.»

Και οι δύο κοίταξαν στο σκοτάδι.

«Έτσι φαίνεται», απάντησε ο καμαριέρης.

«Φέρε μου έναν υπηρέτη. Έναν με μικρότερο νούμερο παπούτσι από το δικό μου. Φέρε κρέας, κρασί και ξύλα πεύκου για να τα πάρουμε μαζί μας». Ο Βέντσεσλας θυμήθηκε αυτό που του είχε διδάξει ο γιατρός: μόνο όσοι έχουν επαρκή αρετή μπορούν να καταλάβουν. Τώρα ένιωθε ενστικτωδώς ότι χρειαζόταν αρετή, και μάλιστα πολλή, αν ήθελε ο επισκέπτης με τα πράσινα μάτια να επιστρέψει στο εγγύς μέλλον.

«Πολύ καλά, κύριε». Ο υπηρέτης κατευθύνθηκε προς την πόρτα.

«Εμ, Πάτρικ!» φώναξε ο βασιλιάς με περιέργεια, από καπρίτσιο. «Ως κυρίαρχος του μυαλού σου, βασιλιάς της δικής σου πραγματικότητας, τι λαχταράς περισσότερο αυτή τη στιγμή;»

Ήταν το θέμα που ο Βέντσεσλας σκεφτόταν πριν δει τον χωρικό. Τώρα αναρωτιόταν αν ο καμαριέρης του θα επέλεγε την έκσταση αντί για την εσωτερική γαλήνη, ή την αφθονία αντί για την καλοπροαίρετη συγγένεια με τους άλλους.

«Ύπνο», απάντησε ο Πάτρικ, χωρίς δισταγμό.

«Λοιπόν, τότε», απάντησε ο Βέντσεσλας με κάποια απογοήτευση. «Θα πας για ύπνο μόλις φύγουμε.»

«Σας ευχαριστώ, κύριε», ο Πάτρικ ανακουφίστηκε πολύ.

«Και αύριο το πρωί θα με εξυπηρετήσεις μόνο μια ώρα αργότερα από το συνηθισμένο».

«Είστε σίγουρος, κύριε;»

«Και κάθε πρωί μετά από αυτό. Θα αρχίσω να κάνω διαλογισμό».

«Μια πολύ σοφή και ωφέλιμη πρακτική», τον συγχαίρει θερμά ο Πάτρικ. Όποια και αν ήταν η παράξενη φαντασίωση που είχε πιάσει ο βασιλιάς, αν αυτό σήμαινε μια ώρα παραπάνω ύπνο κάθε πρωί, έπρεπε να τον ενθαρρύνει θερμά!

                        

Λίγο αργότερα, ο βασιλιάς Βέντσεσλας και ο υπηρέτης του ξεκίνησαν μέσα στη νύχτα. Ο Βέντσεσλας είχε πραγματοποιήσει και στο παρελθόν αποστολές φιλανθρωπικού χαρακτήρα, αλλά όχι με τόσο έντονο κίνητρο. Ποτέ με την κυρίαρχη επιθυμία να κάνει το καλό, να υπηρετήσει τους άλλους. Αλλά μετά την σημαντική συνάντησή του με τον γιατρό, και μέσω αυτού με τον Μαχασίντα, ο Βέντσεσλας δεν είχε καμία αμφιβολία ότι η αρετή ήταν κάτι πολύ περισσότερο από το να είσαι έντιμος και ευγενής. Το να κάνεις το καλό δεν ήταν μια πράξη χωρίς αποτέλεσμα.

Η αρετή έχει δέκα φορές τη δύναμη της μη αρετής, δεν ήταν αυτά τα λόγια του Μαχασίντα; Η αρετή, ο Βέντσεσλας ήταν πλέον σίγουρος, είναι η αιτία όχι μόνο να ακούς τη σοφία, αλλά και να την κατανοείς. Και η σοφία, όταν ενσωματωθεί, είναι το πραγματικό ελιξίριο, η αληθινή αιτία της αθανασίας και της δύναμης ενός μονάρχη.

Ήταν η σοφή εγωιστική συμπεριφορά που τον οδήγησε βήμα βήμα μέσα στο χιόνι να προχωρήσει προς την κατεύθυνση του μακρινού ξένου. Το φωτισμένο προσωπικό συμφέρον που τον ώθησε προς τα εμπρός. Και ήταν η φαντασία του ή εκείνη τη φεγγαρόλουστη νύχτα υπήρχε ένα παιχνίδι πράσινου φωτός στον ουρανό, σαν ένα περιπλανώμενο στροβιλισμό της αυγής του Βορρά – μια φευγαλέα αλλά διαφωτιστική διαβεβαίωση της υπαρξιακής αλλαγής. Όχι αυτό που περίμενε να συμβεί το πρώτο μισό της ενήλικης ζωής του, κάποια δραματική αλλαγή στην υλική του τύχη. Αλλά μια πιο σημαντική, λεπτή εσωτερική μεταμόρφωση. Ο βασιλιάς Βέντσεσλας είχε επιτέλους βρει τον αληθινό σκοπό του! Η πραγματική του ζωή ήταν έτοιμη να ξεκινήσει.

 

Του David Michie

 

Φωτογραφία: Το άγαλμα του βασιλιά Βέντσεσλας (πραγματικό όνομα, Βάτσλαβ ο Καλός) - ένα από τα πιο διάσημα αγάλματα στην Τσεχική Δημοκρατία, στην πλατεία Βέντσεσλας, στην Πράγα.