Το κύριο άρθρο μιας εφημερίδας την Ημέρα των Ευχαριστιών μιλούσε για μια δασκάλα, που ζήτησε από τα παιδιά της πρώτης δημοτικού να ζωγραφίσουν κάτι από το οποίο θα αντλούσαν ευχαρίστηση. Σκεφτόταν πόσο λίγα πράγματα είχαν αυτά τα παιδιά από τις φτωχές συνοικίες που να τους δίνουν χαρά. Ήξερε πάντως, ότι, τα περισσότερα απ’ αυτά, θα έφτιαχναν εικόνες με γαλοπούλες ή τραπέζια με φαγητό. Η δασκάλα ένιωσε έκπληξη, με μια εικόνα που της παρέδωσε ο Ντάγκλας. Ήταν ένα παιδικά ζωγραφισμένο χέρι.
Αλλά ποιου ήταν αυτό το χέρι; Η τάξη παραξενεύτηκε με την αφηρημένη εικόνα. «Νομίζω πως πρέπει να είναι το χέρι του Θεού που μας φέρνει φαγητό», είπε ένα παιδάκι. «Το χέρι ενός ιδιοκτήτη φάρμας», είπε ένα άλλο, «επειδή αυτός εκτρέφει γαλοπούλες». Τελικά, ενώ οι άλλοι προσπαθούσαν να βρουν τη λύση, η δασκάλα έσκυψε και ρώτησε το παιδί ποιου ήταν το χέρι. «Είναι το δικό σας, κυρία», μουρμούρισε εκείνο.
Θυμήθηκε πως πολλές φορές, στα διαλείμματα, είχε πιάσει τον Ντάγκλας, ένα καχεκτικό, παραμελημένο παιδάκι, από το χέρι. Αυτό το έκανε πολλές φορές με διάφορα παιδιά. Αλλά ήταν κάτι τόσο σημαντικό για τον Ντάγκλας. Ίσως αυτή έπρεπε να είναι η Μέρα των Ευχαριστιών για όλους, ημέρα ευχαριστιών όχι για υλικά πράγματα που μας δίνονται, αλλά για την ευκαιρία που μας παρέχεται να δώσουμε, με οποιοδήποτε τρόπο, στους άλλους κάτι, έστω και μικρό.
Άγνωστης προέλευσης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου