ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ

Το καταφύγιο της περιοχής είχε περιορισμένο προϋπολογισμό και απεριόριστη προσφορά κατοίκων.  Μόλις τα μαύρα γκόλντεν ρητρήιβερ λαμπραντόρ κουταβάκια άρχισαν να τρώνε μαλακή τροφή μόνα τους, διαφημίστηκαν για υιοθεσία.  Τα κουταβάκια ήταν μόλις πεντέμιση εβδομάδων.  Διαλέξαμε ένα από την γέννα και συμφωνήσαμε να επιστρέψουμε να τον πάρουμε το επόμενο πρωί όταν όλα τα έγγραφα θα είχαν διευθετηθεί.

                    

     Την επόμενη ημέρα ο γιός μου έπρεπε να πάει και να πάρει το κουτάβι για μένα, επειδή είχα κτυπήσει την πλάτη μου και δεν μπορούσα να οδηγήσω. Επέστρεψε σπίτι με ένα κουτάβι από την ίδια γέννα, αλλά όχι αυτό που είχαμε αρχικά διαλέξει.  Όταν το είπα στο γιό μου, το πρόσωπο του συννέφιασε και προσφέρθηκε να το πάει πίσω και να πάρει το σωστό σκύλο.

     «Υπάρχει ένας λόγος για τα πάντα», είπα.  «Όταν ένα μεγαλύτερο χέρι από το δικό μας παρεμβαίνει, νομίζω ότι μας δείχνει ότι αυτό το κουτάβι προορίζεται για εμάς». Και έτσι άρχισε το ταξίδι μας με τον Boo.

     Μεγάλωνε… και μεγάλωνε…. και μεγάλωνε ακόμη περισσότερο. Ο Boo δεν σταμάτησε να μεγαλώνει όταν έφτασε να είναι το μέγεθος ενός Λαμπραντόρ, ούτε ενός γκόλντεν ρητρήιβερ.  Συνέχισε να ψηλώνει, να μακραίνει, να φαρδαίνει, και να βάζει βάρος μέχρι που ήταν μεγαλύτερος από όλα τα σκυλιά που είχα μέχρι τότε. Τελικά ανακαλύψαμε ότι ο Boo μας ήταν ένα μείγμα μαύρου Λαμπραντόρ και Ιρλανδέζικου λυκόσκυλου.

     Κανείς δεν μου είπε τι να περιμένω από ένα λυκόσκυλο, ειδικά τον θόρυβο που θα έβγαζε από τον λαιμό του όταν άρχιζε να γρυλίζει στην πόρτα. Στην αρχή δεν είχαμε ιδέα τι δεν πήγαινε καλά όταν ο Βοο έβγαζε έναν θόρυβο σαν τον άνεμο της καταιγίδας που μοιρολογάει.

     «Ωωω, γουου, γουου, γουουουουααααα», τραγουδούσε, καθώς ο θρήνος του γέμιζε ολόκληρο το σπίτι.  Και τι δεν θα έδινα να ακούσω αυτό το γρύλισμα ακόμα μια φορά.

     Ο Βοο ήταν δύσκολος στην διαχείριση.  Σε κάποιο σημείο, όποτε κάποιος αποχαιρετούσε γιατί έφευγε, αναστατώνονταν. Στέκονταν μπροστά στην πόρτα. Γρύλιζε.  Μια φορά δάγκωσε μια κοπέλα με την οποία έβγαινε ο γιός μου.  Το έβρισκε χαριτωμένο να τον κάνει να γρυλίζει όταν έφευγε, και προκάλεσε την τύχη της.  Επειδή δεν θέλαμε να το διακινδυνεύουμε, φωνάξαμε έναν εκπαιδευτή σκύλων.  Ο άνθρωπος αυτός εμφανίστηκε φορώντας ένα μακρύ παλτό και κρατώντας έναν χαρτοφύλακα, μοιάζοντας περισσότερο με τον εξορκιστή παρά με εκπαιδευτή. Αλλά οι αλλαγές που μας βοήθησε να κάνουμε στην συμπεριφορά μας σίγουρα επηρέασαν την συμπεριφορά του Βοο.

                        

     «Όχι κόκαλα. Τίποτα δεν είναι χωρίς αντάλλαγμα.  Δεν είναι το μωρό σας. Να του φέρεστε όπως σε σκύλο». Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι σήμαινε εκείνη η τελευταία οδηγία, και παρ’ όλα αυτά, παρ’ όλα τα πράγματα που κάναμε σωστά ή λάθος, ο Βοο αποδείχτηκε ότι ήταν ο τέλειος σκύλος.

     Μια μέρα ο Βοο άρχισε να γαυγίζει σαν τρελός στην μπροστινή πόρτα, η οποία βλέπει στο σπίτι της γειτόνισσας.  Κοίταξα να δω τι ήταν αυτό για το οποίο προσπαθούσε να μας επιστήσει την προσοχή, αλλά τίποτα πέρα από τα συνηθισμένα δεν φάνηκε.  Ό,τι κι αν είπα ή έκανα, δεν σταματούσε.  Τελικά, απλά για να τον ησυχάσω, τον πήρα στο σπίτι της γειτόνισσας. Διαπιστώσαμε ότι η ηλικιωμένη γειτόνισσα μου είχε πέσει και είχε προσγειωθεί πάνω στην γάτα της.  Η γάτα την δάγκωνε, αλλά η γυναίκα δεν μπορούσε να σηκωθεί πάνω από την γάτα.  Την βοηθήσαμε να σηκωθεί και ελευθερώσαμε την αγριεμένη γάτα, και ο Βοο ανακηρύχθηκε σε ήρωα. 

                                    

     Ο Βοο έζησε μέχρι αρκετά μεγάλη ηλικία.  Όταν πέθανε, τον αποτεφρώσαμε, με σκοπό να θάψουμε τις στάχτες του σε ένα ωραίο σημείο.  Αλλά οι στάχτες του είναι ακόμα πάνω στο γραφείο μου δίπλα στην φωτογραφία του.  Φαίνεται ότι δεν θέλω να τον αφήσω να είναι μακριά από κοντά μου.  Ο εκπαιδευτής έκανε λάθος σε ένα πράγμα: ο Βοο ΗΤΑΝ το μωρό μου!

 

Της Floss Azzariti

 

To σχόλιο του Bernie:

Η ιστορία «Περισσότερο από ένα Λαμπραντόρ» μπορεί να φαίνεται αξιοσημείωτο σε μας, αλλά πρέπει να ήταν απίστευτο για τον Βοο το ότι οι άνθρωποι του δεν πρόσεξαν ότι κάποιος είχε πρόβλημα, ότι δεν αντιδρούσαν. Τι δεν πήγαινε καλά με αυτούς; Δεν είναι να απορείς που έκανε τόσο σαματά. Ο σκύλος μας ο Buddy κάνει τόσο θόρυβο που δεν χρειαζόμαστε κουδούνι. Κανένας κλέφτης δεν θα μπορούσε να τρυπώσει μέσα στο σπίτι μας.  Η Floss σοφά είπε ότι ένα μεγαλύτερο χέρι από το δικό τους διάλεξε τον σκύλο.  Αν όλοι αντιδρούσαμε σε αυτό που αποκαλούμε λάθη όπως έκανε εκείνη – μη κατηγορώντας τον άνθρωπο που έφερε σπίτι τον λάθος σκύλο, μη κάνοντας καμιά μεγάλη φασαρία – θα αφήναμε χώρο για περισσότερα θαύματα στη ζωή μας.