Ο γιός μου ο Μαξ, στα δεκατρία του, δεν είχε ποτέ καβαλήσει το ποδήλατο του πέρα από τους επίπεδους δρόμους του Σακραμέντο, στην Καλιφόρνια. Ένα απόγευμα πήρα τον Μαξ, το ποδήλατο του, και την Σάμμυ, το ενός έτους Αυστραλέζικο κέλπι μας, τους φόρτωσα στο SUV και ξεκίνησα για να επισκεφτούμε τον ξάδελφο μου τον Κεν, που ζει πάνω σε ένα βουνό κοντά στην κοιλάδα Νάπα.
Το σπίτι του Κεν βρίσκεται στην κορυφή ενός χωματόδρομου μήκους ενός μιλίου, και όσο ήμασταν εκεί, ο Μαξ περνούσε πάρα πολύ ωραία τρέχοντας με το ποδήλατο του μέχρι κάτω το ποτάμι. Αφού είχαμε μείνει μερικές ώρες, άρχισα να φορτώνω το αυτοκίνητο για την επιστροφή μας στο Σακραμέντο ενώ ο Κεν και η οικογένεια του έφυγαν για κάποια εκδήλωση στην οποία έπρεπε να παραστούν. Όταν το αυτοκίνητο ήταν έτοιμο, η Σάμμυ πήδηξε μέσα στο αυτοκίνητο και πήρε την θέση της στο πίσω κάθισμα. Αλλά ο Μαξ παρακάλεσε για ένα ακόμη κατέβασμα.
«Εντάξει, είπα και τον ακολούθησα στο SUV. Γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν η τελευταία του βόλτα της ημέρας, ο Μαξ κατέβηκε με ταχύτητα τον λόφο όσο πιο γρήγορα μπορούσε, αλλά αυτή τη φορά έχασε τον έλεγχο. Το πέσιμο δεν ήταν καθόλου ωραίο θέαμα. Μάζεψα τον Μαξ, τον έβαλα μέσα στο αυτοκίνητο, και επέστρεψα γρήγορα στο σπίτι του Κεν.
Αφήνοντας την Σάμμυ στο πίσω κάθισμα, πήρα τον Μαξ μέσα. Μικρά χαλίκια είχαν μπει στο δέρμα του, και αίμα κυλούσε από τις πληγές. Καθώς τον παρηγορούσα, αναρωτήθηκα που φύλαγε ο Κεν το κουτί των πρώτων βοηθειών, και τότε ήταν που η κόρνα του αυτοκινήτου άρχισε να κτυπάει. Έτρεξα κάτω και βρήκα την Σάμμυ στο μπροστινό κάθισμα, να πιέζει την κόρνα του αυτοκινήτου με τα μπροστινά της πόδια.
«Όχι! Είπα, μαλώνοντας την, και επέστρεψα στον Μαξ. Το λεπτό που ξαναμπήκα στο σπίτι, η κόρνα ακούστηκε ξανά και τότε σταμάτησε. Μόλις λίγα λεπτά αργότερα αρκετοί γείτονες, ανάμεσα τους και μία νοσοκόμα, εισέβαλαν στο σπίτι. Η νοσοκόμα αυτή ήταν δώρο θεού.
«Πώς ξέρατε ότι χρειαζόμουν βοήθεια;» ρώτησα.
Η γειτόνισσα του Κεν εξήγησε ότι στην μικρή κοινωνία τους, όπου τα σπίτια των ανθρώπων είναι λίγο απομονωμένα, είχαν ορίσει σημάδια για κλήση βοήθειας σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Ένας επαναλαμβανόμενος ήχος κόρνας αυτοκινήτου είναι κάλεσμα για βοήθεια.
Κατέληξα ότι η Σάμμυ πρέπει να είχε κτυπήσει την κόρνα κατά λάθος την πρώτη φορά και πιθανόν το ξανάκανε από περιέργεια ή βαρεμάρα. Δεν το είχε κάνει ποτέ πριν. Αλλά τώρα που ήξερε πώς, περίμενα ότι θα προσπαθούσε να κτυπήσει την κόρνα όποτε έμενε μόνη μέσα στο αυτοκίνητο. Αλλά αυτό δεν συνέβη. Ποτέ ξανά η Σάμμυ δεν κτύπησε την κόρνα.
Το ένστικτο της Σάμμυ την ημέρα εκείνη ήταν να σημάνει ένα συναγερμό για ένα πληγωμένο μέλος της αγέλης της. Αλλά πώς ήξερε ότι η κόρνα, και όχι το γαύγισμα – ο φυσικός της τρόπος για να κάνει θόρυβο – θα έφερνε βοήθεια; Ίσως να μην το κατανοήσω ποτέ, αλλά ένα πράγμα που δεν μπορώ να αρνηθώ είναι ότι η ενέργεια της μας έχει δέσει με μαγικό τρόπο για πάντα.
Της R. Ira Harris
Το σχόλιο του Bernie:
Η ιστορία «Σημαίνοντας τον Συναγερμό» μου φέρνει στο νου πώς η γυναίκα μου, η Bobbie, απαντά όταν οι άνθρωποι ρωτούν, «Από που ήλθε αυτό;» Λέει, «Ήλθε από ο Θεός-ξέρει-που». Αυτή είναι η μόνη απάντηση. Πώς γνώριζε ο σκύλος ότι η κόρνα θα έφερνε βοήθεια; Η γνώση αυτή ήλθε ο Θεός-ξέρει-από-που. Ναι, η συνειδητότητα της γειτονιάς επικεντρώθηκε στην φροντίδα των μελών μεταξύ τους, αλλά χρειάζεται ο σκύλος να είναι ήσυχος αρκετά για να συνδεθεί με αυτήν. Η Σάμμυ δεν ήταν σε πανικό, σκεπτόμενη, «Τι μπορώ να κάνω;» Συνδέθηκε με την συνειδητότητα και αντέδρασε διαισθητικά τοποθετώντας τα μπροστινά της πόδια πάνω στην κόρνα. Γι’ αυτό έχει γίνει η ζωή. Για να είναι κάπως έτσι. Τα ζώα καταλαβαίνουν, και ζουν σύμφωνα με αυτήν την κατανόηση, κάθε μέρα, ενώ εμείς σκεπτόμαστε και παλεύουμε, χωρίς να ζούμε το μήνυμα. Και όταν η Ira λέει «αυτό μας έδεσε μαγικά μαζί για πάντα», εγώ λέω, «Έδεσε μαζί, ναι. Αλλά δεν είναι μαγεία. Είναι ΑΛΗΘΙΝΟ. Η διαισθητική αγάπη έχει κτιστεί μέσα μας από τον δημιουργό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου