ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Β)

(Το θέμα ολοκληρώνεται σε τρείς αναρτήσεις)

 

Επιλέγοντας Έναν Τρόπο Ζωής

 

Οι γονείς μου επέλεξαν να ασχοληθούν με τα κτήματα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που επέλεξα κι εγώ: επιτρέπει έναν τρόπο ζωής που ήθελα να έχω για μένα και τα παιδιά μου.

                               

Ανατριχιάζω όταν ακούω ανθρώπους να μιλούν για τις εξαντλητικές μετακινήσεις τους για να φτάσουν στην δουλειά κάθε μέρα. Το άγχος της κυκλοφορίας και ο χρόνος που χάνουν από τις ημέρες τους πρέπει να καταβάλουν όλη την ύπαρξη τους. Απολαμβάνω μια σύντομη, όλο στροφές, μισό λεπτό διαδρομή με το αυτοκίνητο μέσα από τα δέντρα για να φτάσω στον προορισμό μου, και είναι αληθινή χαρά καθ’ όλες τις εποχές του χρόνου είτε να οδηγείς, να περπατάς ή να πηγαίνεις με το ποδήλατο. Και η μόνη κυκλοφορία που συναντώ είναι ένα άλλο μέλος της οικογένειας ή αλλιώς ένας βιαστικός κόκκινος σκίουρος.

Κάθε μέρα είναι «πάρτε τα παιδιά σας στην εργάσιμη ημέρα», και το σχολείο συχνά παραλείπεται έτσι ώστε να επικεντρωθούν σε πολύτιμα μαθήματα στο σπίτι. Οι δάσκαλοι στο σχολείο της μικρής μας πόλης έχουν καταλάβει ότι τα παιδιά των Klassen δεν θα έχουν ποτέ κανένα ρεκόρ συμμετοχής (αλλά πολύ πιθανόν για μη συμμετοχή). Έχω συνειδητοποιήσει ότι ασχολούμαστε με ένα είδος συνδυασμού δημόσιας / οικιακής εκπαίδευσης και με τους καλούς βαθμούς τους στο σχολείο, αισθάνομαι ότι απολαμβάνουμε το καλύτερο και των δύο κόσμων.

                         
 
Η ζωή στην εξοχή παρέχει καθαρό αέρα για την οικογένειά μου να αναπνέει, καθαρό νερό για να πίνει, δυνατότητα για να καλλιεργεί θρεπτική τροφή ή να την μαζεύει από την άγρια ​​φύση και ένα ασφαλές περιβάλλον για τα παιδιά μου να τρέχουν ελεύθερα, να εξερευνούν και να συνδέονται με τη Φύση ενώ μαθαίνουν για τον εαυτό τους.

Ποτέ δύο ημέρες στο αγρόκτημα δεν είναι ίδιες, καθώς οι δουλειές μας πάντοτε αλλάζουν με τις εποχές. Έχω για συντροφιά τα πιο καλοσυνάτα πλάσματα και οι συνεργάτες μου είναι επίσης οι γούνινοι και πιστοί μου σύντροφοι που φρουρούν την αυλή μου (κυρίως τα κοτόπουλα) από τα αρπακτικά.

Όταν ήμουν 19, πήγα να δουλέψω για έναν έμπορο σπόρων της περιοχής για μια εποχιακή εργασία την άνοιξη. Αυτό κράτησε δύο μήνες και στο  σύντομο αυτό χρονικό διάστημα έμαθα το πολύτιμο μάθημα πόσο καλά ήμουν στο σπίτι, δουλεύοντας με εκείνους που με αγαπούν και φροντίζουν για μένα και δεν θα επωφεληθούν ποτέ από την εργασία μου. Έμαθα επίσης πόσο μου λείψανε τα καλόκαρδα ζώα μας και η γη που μεγάλωσα και έμαθα ότι τους είχα λείψει και εγώ. Έμαθα ότι πάντα θα κάνω  ό,τι χρειαστεί για να μείνω σε αυτή τη γη και να είμαι αφεντικό του εαυτού μου, και ότι θα συμπεριφέρομαι στα παιδιά μου με την ίδια καλοσύνη και σεβασμό που μου είχαν συμπεριφερθεί οι γονείς μου.

                         

Θυμάμαι ένα τέτοιο σχόλιο από το αφεντικό μου μια μέρα που με έκανε πραγματικά να συνειδητοποιήσω πόσο ψυχοφθόρο μπορεί να είναι το να δουλεύεις για κάποιον που σε βλέπει μόνο βάσει της αξίας σου σε δολάρια. Φτυάριζα το σιτάρι, και ήταν μια ζεστή, γεμάτη σκόνη δουλειά. Μου είπε κοροϊδευτικά: «Βάζω στοίχημα ότι τώρα θα ευχόσουν να είχες πάει στο κολέγιο, ε;»

Δεν απάντησα. Τι νόημα είχε; Πώς μπορούσα να εξηγήσω ότι πραγματικά δεν με πειράζει να φτυαρίζω το δικό μου σιτάρι ή τα σιτηρά της οικογένειάς μου, που καλλιεργούνται στη γη μας, με άλλους που με εκτιμούν;

Αυτός ο έμπορος σπόρων έβλεπε τα πάντα και τους πάντες ως επιχείρηση. Δεν υπήρχε ψυχική σύνδεση με τη γη ή με άλλους και ήταν ευτυχισμένος μόνο αν ήξερε ότι είχε πάρει από εσάς κάθε δουλειά που  μπορούσε.

Ήμουν επίσης τυχερή να βρω έναν σύντροφο που απολαμβάνει αυτόν τον τρόπο ζωής όσο και εγώ. Αλλά μεταξύ μας, όταν θέτουμε τα στάνταρντς μας και γνωρίζουμε ακριβώς τι θέλουμε, προσελκύουμε φυσιολογικά όσους αισθάνονται το ίδιο, γι' αυτό πιθανότατα δεν είναι απλά θέμα τύχης. Του αρέσει να ζει «έξω στη φύση» και αντιλαμβάνεται ότι ο ποιοτικός χρόνος που περνάμε μαζί είναι συχνά χρόνος που περνάμε εργαζόμενοι μαζί. Μαθαίνεις να παίρνεις αυτό που μπορείς να πάρεις! Αλλά όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, σπάνια το νιώθεις σαν εργασία.

Της Jessie Klassen