ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΟΧΙ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ (Μέρος Γ)

 (Με την ανάρτηση αυτή ολοκληρώνεται το θέμα μας)

 

Σαν αγρότης, είναι αδύνατο να προγραμματίσεις διακοπές, και έτσι πρέπει κανείς να μάθει την τέχνη της ευελιξίας και να αγκαλιάζει τις ευκαιρίες όπως αυτές προκύπτουν.

                         

Ενώ η ζωή στην εξοχή, ειδικά σε ένα αγρόκτημα, έχει σίγουρα τις δυσκολίες της, έχω διαπιστώσει ότι τα οφέλη τις ξεπερνούν κατά πολύ. Ενώ πρέπει να εργαζόμαστε με κάθε είδους καιρικές συνθήκες και έχουμε ημέρες που κυριολεκτικά είμαστε μέσα στην κοπριά, υπάρχει μεγάλη ομορφιά στο να βρίσκεσαι σε συνεχή σύνδεση και ρυθμό με τη Φύση. Αισθάνομαι τον ήλιο να ανατέλλει κάθε μέρα, τους καλοκαιρινούς μήνες όταν είναι δυνατός και το χειμώνα, όταν είναι αδύναμος. Κάθε βράδυ, καθώς ετοιμάζω το δείπνο, τον παρακολουθώ να βυθίζεται στο βάθος.

Όταν πηγαίνω στη μικρή μας πόλη, η οποία ευτυχώς έχει επιζήσει από τις πρόσφατες τάσεις και εξακολουθεί να έχει σχολείο και άλλες επιχειρήσεις, με χαιρετούν με χαμόγελα και ευχάριστη συζήτηση. Χρειάζεται μόνο μια επίσκεψη στην μεγάλη πόλη και μια συνάντηση με μια κακότροπη πωλήτρια η οποία φαίνεται δυστυχισμένη με το επάγγελμά της για να εκτιμήσεις την εξυπηρέτηση μιας μικρής πόλης.

                     
 

Κάποτε αναρωτιόμουν πώς θα είχε εξελιχθεί η ζωή μου αν δεν είχα μείνει εδώ στην εξοχή μαζί με την οικογένειά μου. Τι θα συνέβαινε αν είχα «επιλέξει» το γράψιμο, με την πιο συμβατική έννοια; Τώρα πιά γνωρίζω ότι δεν θα είχα τίποτα σχετικά με το οποίο να γράψω. Οι λέξεις μου θα είχαν μείνει κενές. Αλλά η ψυχή μου είναι γεμάτη εδώ, ζώντας πάνω στη γη που με λατρεύει και φροντίζει για μένα και την οικογένειά μου, γράφω λοιπόν γι' αυτό που γνωρίζω και αυτό που αγαπώ - ως αγρότης, γονιός και κάποια που καταλαβαίνει τους ανθρώπους - και μοιράζομαι τα λόγια που η φύση θέλει να ακουστούν.

Κοιτάζοντας πίσω, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω το νέο κορίτσι που ήμουν, που ήξερε πού είχε ανάγκη να είναι και τι ήθελε. Θα έχω πάντα μεγάλη εκτίμηση για τους γονείς μου που με υποστήριξαν και με ενθάρρυναν να ακούω την καρδιά μου. Η ζωή σίγουρα δεν έχει πάει πάντοτε όπως ήταν προγραμματισμένη, υπήρξαν προσκρούσεις και παρακάμψεις στην πορεία, αλλά όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα στη ζωή, δεν υπάρχουν ατυχήματα και κάθε επιλογή με έχει φέρει εδώ.

Δεν είμαι σίγουρη εάν τα παιδιά μου θα θελήσουν να γίνουν αγρότες ή να παραμείνουν στην εξοχή, καθώς γνωρίζω ότι δεν είναι για όλους, αλλά σίγουρα θα προσπαθήσω να δώσω κάθε ευκαιρία που μπορώ να τους βοηθήσω αν επιλέξουν να μείνουν, ή για να επιστρέψουν μια μέρα, όπως  έδωσαν σε μένα οι γονείς μου. Ίσως έχουν την ανάγκη να φύγουν και να απλώσουν τα φτερά τους. Ίσως βρουν ένα άλλο μέρος που τους καλεί και το νιώθουν σπίτι τους. Ή ίσως η γη που τους αγαπά τους καλέσει πίσω, πλούσια σε μαθήματα ζωής και εμπειρίες.

                        
 Ανεξάρτητα από το αν τα παιδιά μου επιλέξουν να μείνουν ή όχι, μακάρι να επιλέξουν έναν τρόπο ζωής που τους γεμίζει, όχι απλώς ένα λογικό επάγγελμα που πληρώνει τους λογαριασμούς. Έναν τρόπο ζωής που θρέφει την ψυχή τους, δεν τους εξοντώνει. Ένας τρόπος ζωής που κάθε μέρα περιμένουν να ξυπνήσουν, να ζήσουν το πάθος τους και να εκφράσουν τη χαρά που ζει μέσα τους. Μια ζωή όπου αληθινά μοιράζονται τα ταλέντα τους.

Σε μια κοινωνία που έχει πέσει στις παγίδες των υπερβολικών ερεθισμάτων, της απόσπασης της προσοχής, και του ανταγωνισμού, και έχει έλθει να εξισώσει την ευτυχία με τα χρήματα, και την επιτυχία με έναν τίτλο, αισθάνομαι ότι είναι καιρός να επικεντρωθούμε εκ νέου στις απλές απολαύσεις της ζωής. Υγιεινό φαγητό, ένα ασφαλές, καθαρό περιβάλλον για τα παιδιά μας να μεγαλώσουν και να γίνουν αυτοί που είναι, και χρόνο για να απολαμβάνουμε ο ένας τον άλλον και να βλέπουμε τη μαγεία που υπάρχει στον κόσμο γύρω μας.

                     

Αισθάνομαι ότι είναι η ώρα να επικεντρωθούμε ξανά στις μικρές μας κοινότητες, γιατί εκεί μπορεί να ζήσει κανείς αυτή τη γεμάτη ζωή. Αυτές οι μικρές κοινότητες μπορούν να δημιουργηθούν και μέσα σε πόλεις. Είναι απλά ομάδες ανθρώπων με παρόμοιες ιδέες που είναι όλοι πρόθυμοι να συν-δημιουργήσουν τον κόσμο στον οποίο θέλουν να ζήσουν. Αυτές οι κοινότητες θα ενθαρρύνουν και θα επιτρέψουν στα παιδιά μας να επιλέξουν έναν τρόπο ζωής και όχι ένα επάγγελμα. Οι κοινοτικοί κήποι είναι ένα θαυμάσιο ξεκίνημα για τους ανθρώπους να συγκεντρωθούν και να μοιραστούν την ιερή πράξη της καλλιέργειας θρεπτικών τροφών και να δείξουν αγάπη για τη γη που τους στηρίζει. Είναι καιρός για εκείνους από εμάς στις μικρές κοινότητες να σταματήσουμε να στέλνουμε τα παιδιά μας, τον πιο πολύτιμο πόρο μας «εκεί έξω για μια καλύτερη ζωή» και να αρχίσουμε να δημιουργούμε ξανά τη ζωή που θέλουμε εκεί που είμαστε. Δεν θέλουμε να τα κρατήσουμε πίσω, αλλά μπορούμε να τα ενθαρρύνουμε να μείνουν ή να επιστρέψουν όταν είναι έτοιμοι. Μπορούμε να θέσουμε την γεμάτη αγάπη πρόθεση και ενέργεια μας στις κοινότητές μας, σαν έναν σπόρο, και σύντομα θα δρέψουμε την άφθονη συγκομιδή ολοκληρωμένων, ικανοποιημένων ανθρώπων.

 

Της Jessie Klassen