Ο Mole ήρθε σε μας πριν τρία χρόνια, σε ηλικία επτά εβδομάδων, μία αξιαγάπητη μικρή μπάλα με έξυπνα, σαν ανθρώπινα μάτια. Είναι μια ιδιαίτερη ράτσα σκύλου που λέγεται Ιταλικό σπινόνε, που μερικές φορές αναφέρεται και σαν Ιταλικό γκριφόν. Με μακριά, κρεμαστά αυτιά, πλούσιο μούσι, και μουστάκι, μοιάζει με αστείο τύπο που καπνίζει την πίπα του. Ο Mole πλησιάζει τον κόσμο με μια άνεση, που σημαίνει ότι κάνει τα πάντα στον δικό του χρόνο και με τον δικό του τρόπο. Αλλά μην σας ξεγελάει αυτό. Το μυώδες, 50 κιλών σώμα του είναι απόδειξη του τι αξίζουν δύο χιλιάδες χρόνια γονιδίων κυνηγόσκυλων.
Αυτό που αρχικά νομίσαμε ότι ήταν βλακεία και πείσμα αποδείχτηκε ότι είναι εξυπνάδα και οξύνοια. Στην εκπαίδευση, ο άλλος σκύλος μας θα πάει σαν την νυχτερίδα που βγαίνει από την κόλαση, ίσα κατά-πάνω, μέσα από πυκνή βλάστηση που σε τρυπάει για να πάρει το αντικείμενο. Ο Mole, αντιθέτως, θα εκτιμήσει την κατάσταση και θα βρει τον καλύτερο τρόπο δρόμο για να παρακάμψει τα εμπόδια, άσχετα από το πόσο χρόνο του πάρει. Ο Mole σκέπτεται βαθιά τα πράγματα και πώς να φέρει σε πέρας αυτά που έχει να κάνει. Όταν είναι σίγουροι ότι απλά χαζεύει ή έχει μπερδευτεί, ή έχει χάσει τελείως την μυρωδιά, αυτός ξαφνικά φέρνει τη δουλειά εις πέρας.
Ο Mole πηγαίνει επίσης σε τάξεις ευκινησίας – στην πραγματικότητα, έχει γίνει ένας σούπερ σταρ στην ευκινησία, αποδεικνύοντας για μια φορά σε όλους ότι έχουν πέσει έξω. Κανείς δεν περίμενε ότι ένα τέτοιο μεγάλο, αργοκίνητο σκυλί να είναι τόσο γρήγορο και ευκίνητο. Ο Mole μας είναι γεμάτος εκπλήξεις!
Παίρνουμε μέρος σε αγώνες τοξοβολίας σε ολόκληρη τη χώρα, και οι σκύλοι μας έρχονται κι αυτοί μαζί. Όπου πηγαίνουμε, οι άνθρωποι μας σταματούν, θέλοντας να τον συναντήσουν και να ρωτήσουν γι’ αυτόν. Μερικές φορές καταντάει τρέλα καθώς διασχίζουμε μόλις λίγα μέτρα πριν ο επόμενος μας σταματήσει. Συνήθως μιλούν πρώτα σε αυτόν πριν μιλήσουν σε εμάς. Έχουμε σταθεί τυχεροί κι έχουμε γνωρίσει κάποιους αξιολάτρευτους ανθρώπους λόγω του Mole!
Νωρίτερα αυτή τη χρονιά ο Mole άρχισε να κουτσαίνει από ένα πόδι, και δεν μπορέσαμε να βρούμε κάποια φανερή αιτία. Η ξεκούραση δεν βελτίωσε την κατάσταση, έτσι τον πήγαμε στον κτηνίατρο για περαιτέρω εξετάσεις. Πήρα τα καταστροφικά νέα όταν το άλλο μου μισό ήταν μακριά για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο: Ο Mole είχε καρκίνο των οστών που δεν θεραπεύεται, με πολλούς πόνους και φοβερά σπάνιο για ένα σκύλο σε τόσο νεαρή ηλικία. Τηλεφώνησα στον σύντροφο μου, και ήρθε σπίτι αμέσως. Ο κόσμος μάς φάνηκε να καταρρέει καθώς αντιμετωπίσαμε την φοβερή πρόγνωση του Mole. Προετοιμαστήκαμε να πούμε αντίο στον αγαπημένο γλυκό μας φίλο.
Ο κτηνίατρος, όμως, δεν ήταν προετοιμασμένος να εγκαταλείψει τον Mole. Μας έπεισε να ακρωτηριάσουμε το πόδι του, λέγοντας ότι οφείλαμε να του δώσουμε αυτήν την ευκαιρία. Δεν θέλαμε να βάλουμε τον Mole να υποστεί περισσότερο πόνο, αλλά ο κτηνίατρος μας διαβεβαίωσε ότι θα γιατρεύονταν γρήγορα, και ότι ο πόνος θα ήταν μηδαμινός. Συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε.
Ήταν μια εξουθενωτική, συναισθηματική στιγμή για εμάς, να επανεξετάσουμε την απόφαση μας. Θα κατάφερνε ποτέ ο Mole να κάνει ξανά κάποια από τα πράγματα που αγαπούσε; Μήπως η χειρουργική αυτή επέμβαση απλά παράτεινε μια οδυνηρή ασθένεια που θα μπορούσε να τον σκοτώσει έτσι κι αλλιώς; Ποια θα ήταν η ποιότητα της ζωής του;
Τα νέα διαδόθηκαν για την κατάσταση του Mole. Μηνύματα αγάπης και υποστήριξης έρχονταν σε εμάς από ανθρώπους από ολόκληρη τη χώρα – πολλοί από αυτούς στην πραγματικότητα ξένοι για εμάς, αλλά όλοι τους άνθρωποι που είχαν συναντήσει και ερωτευτεί τον Mole. Μέσα σε μόνον τρία χρόνια ο Mole είχε αγγίξει τις καρδιές πολλών. Δεν ήταν, παρά μόνον τότε που συνειδητοποιήσαμε τον αντίκτυπο που ο σοφός αυτός σκύλος είχε στους ανθρώπους. Το ενδιαφέρον και οι ευχές τους για την ανάρρωση του Mole ήταν εκπληκτικό, και μας βοήθησε πραγματικά σε μια δύσκολη στιγμή.
Δύο ημέρες μετά την επέμβαση ο κτηνίατρος μας τον έφερε σπίτι, λίγο ζαλισμένο και ταραγμένο. Μετά από μία εβδομάδα ο Mole κυκλοφορούσε αρκετά καλά στα τρία πόδια. Μετά από δύο εβδομάδες τα ράμματα αφαιρέθηκαν, και μπορούσε να κάνει μικρούς περιπάτους. Μετά από τρεις εβδομάδες, ο Mole τριγύριζε όπως έκανε πάντα. Τώρα έχει επιστρέψει στην εκπαίδευση του, κάνοντας ακόμα τα πράγματα με τον δικό του τρόπο, αλλά το πιο σημαντικό, ακόμα κάνοντας πράγματα!
Αισθάνομαι απόλυτα ταπεινά στην παρουσία του. Κατά την διάρκεια των γεγονότων αυτών των τελευταίων εβδομάδων, ο Mole έχει συμπεριφερθεί με πολύ μεγάλο κουράγιο και τεράστια αξιοπρέπεια. Ούτε για μια φορά δεν παραπονέθηκε ή έκανε κάποια φασαρία. Ο Mole μου έχει διδάξει τόσα πολλά – πώς να χαλαρώνω και να είμαι υπομονετική είναι το μεγαλύτερο μάθημα. Να τον παρακολουθώ να αντέχει αυτό το βασανιστήριο και να διατηρεί την ηρεμία του με κάνει να συνειδητοποιώ ότι δεν έχω τίποτα για το οποίο να γρινιάζω. Αν εκείνος μπορεί να το ξεπεράσει αυτό, τότε κι εγώ μπορώ να ξεπεράσω οτιδήποτε μου συμβεί.
Δεν γνωρίζουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον γλυκό, υπέροχο Mole μας. Μπορεί να τον έχουμε μαζί μας για μόνον έξη μήνες ακόμη, ή μπορεί να είμαστε ευλογημένοι με έξι ακόμη χρόνια, αλλά το σημαντικό είναι ότι τον έχουμε ακόμη, και θα φροντίσουμε με σιγουριά ότι το υπόλοιπο της ζωής του θα είναι γεμάτο με δράση και παιχνίδι όπως τα πρώτα τρία χρόνια του. Χωρίς αμφιβολία, ο Mole θα συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας διδάσκει με το ήρεμο, χαλαρό του στυλ ότι άσχετα από το τι συμβαίνει, η ζωή αξίζει πραγματικά να την ζεις στο έπακρον.
Της Ali Le-Mar
Το σχόλιο του Bernie:
Το «Μαθήματα Ιταλικών» μου θυμίζει έναν από τους φίλους μας που σώσαμε, ένα ημίαιμο γκριφφόν με ίσο σαν σύρμα τρίχωμα. Τα γκριφφόν έχουν καλοσυνάτα, σαν ανθρώπου μάτια. Πήγαμε στον καταφύγιο να υιοθετήσουμε ένα σκύλο. Ένας από αυτούς πήδηξε και μου δάγκωσε τη μύτη, αλλά τον υιοθετήσαμε και ο ένας γιός μας τον πήρε σπίτι. Ένας άλλος που σώσαμε έτρεχε ολόγυρα ενώ φορούσε λουρί, και έδενε τα πόδια όλων μέχρι πάνω, και τους έριχνε κάτω. Η Bobbie τον έβγαλε Bruiser (= πυγμάχο) – απόλυτα κατάλληλο. Όλοι όσοι γνώρισαν τους σκύλους αυτούς τους αγάπησαν. Ήταν ιδιαίτεροι χαρακτήρες.
Ήξερα κάποιον του οποίου ο γάτος ήταν στο νοσοκομείο, και ο κτηνίατρος τηλεφώνησε για να τους πει ότι ο γάτος τους δεν θα τα κατάφερνε. Πρότεινε ότι καλό θα ήταν να του κάνουν ευθανασία. Έτσι, ο φίλος μου είπε, «Έρχομαι. Θέλω να είμαι εκεί μαζί του». Ολόκληρη η οικογένεια πήγαν στο νοσοκομείο δακρυσμένοι. Ο κτηνίατρος έφερε τον γάτο τους στην αίθουσα εξέτασης, μεταφέροντας το μικρό πλασματάκι στα χέρια του. Αλλά όταν ο γάτος είδε την οικογένεια, πήδηξε από τα χέρια του κτηνίατρου, πετάχτηκε κάπου έξη μέτρα μέχρι την άλλη άκρη του δωματίου, και προσγειώθηκε πάνω στο στήθος του ιδιοκτήτη του.
«Μία ώρα πριν πέθαινε», ο έκπληκτος κτηνίατρος είπε. Μου είπαν την ιστορία αυτή δύο χρόνια μετά το περιστατικό, και ο γάτος ακόμη δυνάμωνε. Υπάρχει λοιπόν ένα άλλο μάθημα σε αυτό: Όταν είσαι άρρωστος, να είσαι ανάμεσα σε εκείνους που αγαπάς. Ο σκύλος της Ali μπορεί να νιώσει την αγάπη της οικογένειας του, κι έτσι είναι ευτυχισμένος. Έχει όλα όσα χρειάζεται. Δεν θεωρεί ότι του λείπει κάτι.
(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου