«Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, τότε παίξτε!»
- William Shakespeare
«Θυμάμαι κάποτε, πριν πολλά χρόνια, όταν είχα πάει σε ένα εστιατόριο με καλές κριτικές στην Ανατολική Ακτή. Δεν θυμάμαι το φαγητό, τους σερβιτόρους, ή την διακόσμηση… αυτό που θυμάμαι είναι ότι δεν υπήρχε μουσική. Τίποτα. Ήταν σιωπηλά. Φαινόταν τόσο ασυνήθιστο να τρώω σε ένα εστιατόριο που ήταν απόλυτα ήσυχα. Ίσως για κάποιους ήταν ανακούφιση να τρώνε σε απόλυτη σιωπή, αλλά για μένα ήταν ένα άβολο συναίσθημα ακόμη και αδέξιο. Όλοι οι πελάτες μιλούσαν ο ένας στον άλλο ψιθυριστά. Προσπάθησα πολύ να είμαι κι εγώ ήσυχη, αλλά είχα απόλυτη επίγνωση του κάθε ήχου που έκανε το πιρούνι μου πάνω στο πιάτο, και είχα επίγνωση του εαυτού μου κάθε φορά που άφηνα το ποτήρι πάνω στο τραπέζι. Ίσως κάποιοι πήγαν στο εστιατόριο για αυτήν και μόνον την εμπειρία, αλλά βρήκα μία τραχύτητα σε αυτό το γεύμα που θα είχε μαλακώσει από την απλή προσθήκη της μουσικής.
Όσοι εργάζονται σε εστιατόρια αντιλαμβάνονται την δύναμη της μουσικής να διευρύνει την εμπειρία του γεύματος. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν καθόμουν σε ένα μικρό καφέ στο Seattle. Είχα ένα μεγάλο, αχνιστό καπουτσίνο στα χέρια μου όταν άρχισαν να παίζουν την μουσική της ταινίας «The Mission». Ξαφνικά ένιωσα σαν να ανέβαινα στους ουρανούς. Τα σύννεφα έξω από το παράθυρο έμοιαζαν φωτεινά και λαμπερά. Η μυρωδιά του καπουτσίνο και αυτή η μουσική γράφτηκαν για πάντα στο μυαλό μου. Μιαν άλλη φορά, ήμουν με την Meadow και τον David στην Ταϊλάνδη. Είχαμε βρει ένα μικρό ανοικτό καφέ. Στην πολύ πρωινή ζέση και σκόνη, με τις κότες να τρέχουν μέσα στον δρόμο και τις κόρνες να ηχούν, η μουσική του Jack Johnson διέσχιζε τον αέρα. Φαινόταν τόσο παράξενο να ακούς έναν Αμερικανό μουσικό τόσο μακριά από την πατρίδα, αλλά η μουσική ήταν τέλειο σκηνικό για το γεύμα… ένα σκηνικό που δεν θα ξεχάσω ποτέ».
Denise
(Απόσπασμα από το βιβλίο των Denise Linn & Meadow Linn, “The Mystic Cookbook: the secret alchemy of food”)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου