Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΥΣΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΟ (Μέρος Α)

 (Το θέμα αυτό ολοκληρώνεται σε δύο αναρτήσεις)

 

Μια Εναλλακτική Άποψη Της Ανθρώπινης Φύσης

 

Φύση

Για πολύ καιρό, μια άποψη που θεωρούνταν ως κάτι δεδομένο στον πολιτισμό μας είναι ότι η «ανθρώπινη φύση» είναι ουσιαστικά αρνητική. Τα ανθρώπινα όντα – αυτή ήταν η άποψη – έχουν έντονη προδιάθεση σε χαρακτηριστικά όπως ο εγωισμός, η κυριαρχία, και ο πόλεμος. Έχουμε ισχυρές φυσικές παρορμήσεις να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλο για πόρους και να προσπαθούμε να συσσωρεύουμε δύναμη και αποκτήματα. Εάν είμαστε ευγενικοί μεταξύ μας, είναι συνήθως επειδή έχουμε κρυφά κίνητρα κάποιας μορφής. Εάν είμαστε καλοί, αυτό συμβαίνει μόνον επειδή καταφέραμε να ελέγξουμε και να ξεπεράσουμε τον φυσικό εγωισμό και τη βιαιότητα μας.

                            

Αυτή η άποψη της ανθρώπινης φύσης έχει δικαιωθεί από βιολογικές θεωρίες όπως το «εγωιστικό γονίδιο» (όπως έγινε γνωστό από τον Βρετανό επιστήμονα συγγραφέα Richard Dawkins) και τον κλάδο της εξελικτικής ψυχολογίας. Η εξελικτική ψυχολογία περιγράφει πώς τα σημερινά ανθρώπινα χαρακτηριστικά αναπτύχθηκαν στην προϊστορική εποχή, κατά τη διάρκεια αυτού που ονομάζεται «περιβάλλον εξελικτικής προσαρμοστικότητας» (EEA). Η ΕΕΑ θεωρείται συνήθως ως περίοδος έντονου ανταγωνισμού, όταν η ζωή ήταν ένα είδος Ρωμαϊκών μονομαχιών στην οποία επιλέχθηκαν μόνο τα γνωρίσματα που έδωσαν στους ανθρώπους ένα πλεονέκτημα επιβίωσης και όλα τα άλλα εξαφανίστηκαν. Η ζωή ήταν ένας τέτοιος αγώνας που ο εγωισμός και η επιθυμία για εξουσία και πλούτο "επελέγησαν" από την εξέλιξη. Επειδή η επιβίωση των ανθρώπων εξαρτιόταν από την πρόσβαση σε πόρους (όπως ποτάμια, δάση και ομάδες ζώων), υπήρχαν ανταγωνισμός και σύγκρουση μεταξύ αντίπαλων ομάδων, γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξη χαρακτηριστικών όπως ο ρατσισμός και ο πόλεμος.

Αυτό φαίνεται λογικό. Αλλά στην πραγματικότητα η άποψη στην οποία βασίζεται - ότι η προϊστορική ζωή ήταν ένας ανταγωνιστικός αγώνας για επιβίωση - είναι εντελώς λάθος.

                                  

Προϊστορική Αφθονία

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι στην προϊστορική εποχή, ο κόσμος ήταν πολύ αραιοκατοικημένος. Ως αποτέλεσμα, είναι πιθανό ότι υπήρχε αφθονία πόρων για τις ομάδες κυνηγών-συλλεκτών. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, πριν από περίπου 15.000 χρόνια, ο πληθυσμός της Ευρώπης ήταν μόνο 29.000 και ο πληθυσμός ολόκληρου του κόσμου δεν υπερέβαινε το μισό εκατομμύριο. Με τόσο μικρές πληθυσμιακές πυκνότητες, φαίνεται απίθανο ότι οι προϊστορικές ομάδες κυνηγών-συλλεκτών έπρεπε να ανταγωνίζονται η μία την άλλη για πρόσβαση σε πόρους ή υπήρχε ανάγκη οι άνθρωποι να είναι αδίστακτοι και ανταγωνιστικοί ή να πολεμούν. (Στην πραγματικότητα, αυτό αποδεικνύεται από τα στοιχεία για μια μακρά περίοδο «προϊστορικής ειρήνης»).

Υπάρχουν και άλλοι τρόποι με τους οποίους η προϊστορική ζωή ήταν σχετικά εύκολη. Οι κυνηγοί-συλλέκτες είχαν μια καλή διατροφή - μία που ήταν αναμφισβήτητα καλύτερη από ό, τι πολλών σύγχρονων ανθρώπων, χωρίς γαλακτοκομικά προϊόντα και μεγάλη ποικιλία φρούτων, λαχανικών, ριζών και καρπών, όλα τρώγονταν ακατέργαστα, καθώς και κρέας. Αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί οι σκελετοί των αρχαίων κυνηγών-συλλεκτών είναι εκπληκτικά μεγάλοι και δυνατοί και δείχνουν λίγα σημάδια εκφυλιστικών ασθενειών και φθοράς των δοντιών. Οι προϊστορικοί κυνηγοί-συλλέκτες ήταν επίσης πολύ λιγότερο ευάλωτοι στην ασθένεια από ό, τι οι μεταγενέστεροι λαοί. Στην πραγματικότητα, μέχρι την πρόοδο της σύγχρονης ιατρικής και της υγιεινής του 19ου και του 20ού αιώνα, μπορεί να έχουν υποφέρει λιγότερο από ασθένειες από οποιαδήποτε άλλα ανθρώπινα όντα στην ιστορία.

 

Του Steve Taylor, Ph.D.