ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Πριν πολλά χρόνια είχα μια συνάντηση με ένα κουγκάρ, που ακόμα την θυμάμαι. Παρά την αμφιθυμία μου σχετικά με το να πηγαίνω σε μέρη όπου άγρια ζώα κρατούνται αιχμάλωτα, κάποιοι φίλοι μου με έπεισαν να πάω σε ένα αγρόκτημα άγριας ζωής.

                    

     Λίγο μετά την άφιξη μας, πέσαμε πάνω σε ένα τεράστιο, δυνατό κουγκάρ που βημάτιζε μπρος πίσω μέσα σε ένα μικρό κλουβί.  Στάθηκα, σοκαρισμένη και αβοήθητη, ευχόμενη να μην είχα συμφωνήσει ποτέ να έλθω.  Συγκλονισμένος από θλίψη, ένιωσα το βάρος αυτού του όμορφου, και τώρα αδύναμου, πλάσματος μέσα σε εκείνα τα ατσάλινα κάγκελα. Πώς μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό στα άγρια ζώα; Το κουγκάρ βημάτιζε, τα μάτια του αποφεύγοντας το γεμάτο λύπηση βλέμμα μου.

     Μετά από λίγες στιγμές συνειδητοποίησα ότι η αντίδραση μου στην πραγματικότητα του κουγκάρ σίγουρα δεν με έκανε ευτυχισμένο, και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να αλλάξω τις συνθήκες του.  Το πιο σημαντικό, έκανε η στάση μου καθόλου καλό στο κουγκάρ; Πιστεύω ότι τα ζώα γνωρίζουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας, και τα δικά μου ήταν υπερβολικά θλιβερά τη συγκεκριμένη στιγμή.

                                          

     Το μόνο πράγμα που μπορούσα να αλλάξω ήταν εμένα.  Πώς μπορούσα να αλλάξω την αντίδραση μου; Η απάντηση ήλθε σε μένα τη στιγμή που έκανα την ερώτηση.  Κοίταξα την υπέροχη γάτα.

     «Είσαι τόσο όμορφο», είπα, καθώς η καρδιά μου πλημμύρισε από ευγνωμοσύνη. «Είσαι τόσο δυνατό. Σ’ αγαπώ. Σε ευχαριστώ για την παρουσία σου».  Η μεγάλη γάτα συνέχισε τον βηματισμό της.  Ήταν στη φαντασία μου, ή τον είδα να με κοιτάζει καθώς απομακρυνόμουν από το κλουβί του;

     Μισή ώρα αργότερα, πέρασα ξανά από το κλουβί της γάτας, και αυτή τη φορά το ζώο με χαιρέτησε με εκείνο το μοναδικό βρυχιθμό του κουγκάρ.  Σταμάτησα, στράφηκα προς τα πίσω, και πλησίασα στο κλουβί του.  Η υπέροχη γάτα με κοίταξε μέσα στα μάτια, κυλίστηκε με την πλάτη της, και γουργούρισε.

     Δάκρυα θόλωσαν την όραση μου.  Καθώς το γράφω αυτό, εμφανίζονται ξανά, και λατρεύω την ανάμνηση αυτή.  Με δίδαξε ότι πάντα υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω, πάντα ΚΑΤΙ μπορώ να προσθέσω σε κάθε κατάσταση, άσχετα από το πόσο λυπητερή ή άδικη είναι.  Όταν έστειλα αγάπη και ευγνωμοσύνη στο κουγκάρ, το βάρος που αυτό σήκωνε για μια στιγμή έγινε ελαφρύτερο.  Για την μία εκείνη στιγμή δεν υπήρχε κλουβί, ούτε καν ένα κουγκάρ και ένας άνθρωπος, μόνον δύο υπάρξεις που συναντήθηκαν με εκτίμηση η μία για την άλλη και το πνεύμα της αγάπης.

 

C.M. Barrett

                      

Το σχόλιο του Bernie:

Στην ιστορία «Αλλάζοντας την Ενέργεια», μόνον όταν η C.M. Barrett αναγνωρίζει το κουγκάρ ως όλον, βρίσκουν και οι δύο μια αίσθηση ειρήνης.  Τι όμορφη ανάμνηση.  Και τι δυνατή επιρροή έχει, επειδή η γάτα γνώριζε τι σκεφτόταν αυτός ο άνθρωπος και του έδωσε αυτό που εκείνη χρειάζονταν. Όταν εκείνη έμαθε ότι μπορούσε να κοιτάξει την γάτα, να δει την ομορφιά και την δύναμη του, και να πει «Σ’ αγαπώ», εκείνος ήξερε ότι ήταν αλήθεια.  Μπορούσε να νιώσει την λύπη της και να γνωρίζει ότι ενδιαφέρονταν. Η γάτα ήξερε ότι εκείνη δεν ήταν αυτή που του το έκανε αυτό, και έτσι μπόρεσε να της δώσει την αγάπη αυτή και να την βοηθήσει να νιώσει καλύτερα.  Το θέμα δεν ήταν πλέον η δική του αιχμαλωσία αλλά η αμοιβαία αγάπη και ο σεβασμός – ένα δώρο.  Επειδή βρίσκεσαι απλά μέσα σε ένα κλουβί δεν σε σταματά από το να δώσεις κάτι στους άλλους.

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Dr. Bernie S. Siegel, “Love, Animals & Miracles”)